rasburykaza
Rasburykaza to rekombinowany enzym urykaza stosowany w leczeniu hiperutrykemii (podwyższonego poziomu kwasu moczowego we krwi) związanej z leczeniem nowotworów hematologicznych. Działa poprzez katalizowanie enzymatycznego utleniania kwasu moczowego do allantoiny, która jest bardziej rozpuszczalna w wodzie i łatwiej wydalana przez nerki.
Lek jest szczególnie skuteczny w zapobieganiu i leczeniu ostrej hiperurytemii występującej podczas intensywnej chemioterapii nowotworów z szybkim rozpadem komórek, zwłaszcza w zespole rozpadu guza (TLS). W przeciwieństwie do allopurynolu, który tylko hamuje produkcję kwasu moczowego, rasburykaza aktywnie rozkłada już istniejący kwas moczowy.
Podczas stosowania rasburykazy należy pamiętać o możliwych reakcjach nadwrażliwości, w tym anafilaksji. Przeciwwskazaniem do podania leku jest niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD), ponieważ może powodować hemolizę. Dodatkowo, próbki krwi pobrane od pacjentów leczonych rasburykazą wymagają specjalnego postępowania laboratoryjnego, aby uniknąć fałszywie zaniżonych wyników pomiarów kwasu moczowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Przedawkowanie
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3, jest szeroko stosowanym lekiem, dla którego nie odnotowano dotychczas klinicznych przypadków przedawkowania. Badania toksyczności na modelach zwierzęcych wskazują, że głównym efektem przedawkowania jest istotne zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi, co może prowadzić do hiperurykemii. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują m.in. ostre zapalenie stawów (dna moczanowa), kamicę nerkową, objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie). Nie określono jednak konkretnej dawki progowej wywołującej te objawy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią dny moczanowej, kamicy nerkowej, niewydolności nerek oraz u osób starszych i przyjmujących leki wpływające na metabolizm kwasu moczowego.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, alkalizacja moczu, allopurynol, BUN, diureza, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, GFR, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, kolchicyna, kortykosteroid, kreatynina, kryształy kwasu moczowego, kwas moczowy, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, oksydaza moczanowa, rasburykaza, technika nerkozastępcza, złogi moczanowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bendamustine Glenmark
Chlorowodorek bendamustyny wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego ze względu na ryzyko mielosupresji; zaleca się cotygodniowe badania liczby leukocytów (>4 000/μl), płytek krwi (>100 000/μl), hemoglobiny oraz neutrofili. Istotne jest także monitorowanie pacjentów pod kątem zakażeń oportunistycznych, zwłaszcza przy limfopenii (<600/μl) i obniżonej liczbie limfocytów T CD4+ (<200/μl), co może predysponować do PJP, zakażeń VZV, CMV oraz postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), szczególnie w terapii skojarzonej z rytuksymabem lub obinutuzumabem. U nosicieli HBV konieczne jest wykonanie badań serologicznych przed leczeniem oraz ścisła kontrola hepatologiczna, aby zapobiec reaktywacji zakażenia, która może prowadzić do ostrej niewydolności wątroby. Ponadto, chlorowodorek bendamustyny może indukować ciężkie reakcje skórne, w tym SJS, TEN i DRESS, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii w przypadku ich wystąpienia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu allopurynolu.
allopurynol, chlorowodorek bendamustyny, glikokortykosteroid, hemoglobina, lek hipourykemizujący, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, leukocyty, limfocyty T CD4+, limfopenia, mielosupresja, neutrofile, nieczerniakowy rak skóry, niewydolność serca, obinutuzumab, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, parametry hematologiczne, płytki krwi, Pneumocystis jiroveci, półpasiec, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wynaczynienie, zakażenie, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Zapobieganie i profilaktyka
Ostra niewydolność nerek (AKI) to nagłe pogorszenie funkcji nerek, charakteryzujące się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy i/lub zmniejszeniem diurezy, występujące u około 10% hospitalizowanych pacjentów, a nawet do 50% na OIT. Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest przewlekła choroba nerek (eGFR <60 ml/min/1,73m²), a także wiek >75 lat, cukrzyca, sepsa, hipowolemia, niedociśnienie (skurczowe ciśnienie <110 mmHg), zastoinowa niewydolność serca, stosowanie leków nefrotoksycznych oraz złożone zabiegi chirurgiczne. Wczesne rozpoznanie i zapobieganie AKI, w tym optymalizacja nawodnienia (1,5-2 l/dobę), kontrola ciśnienia tętniczego, monitorowanie diurezy (<0,5 ml/kg/godz.) oraz modyfikacja farmakoterapii (dostosowanie dawek leków nefrotoksycznych do eGFR 10 ml/min/1,73m²), są kluczowe dla ograniczenia progresji i śmiertelności. Szczególną uwagę należy zwrócić na tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE i ARB w stanach odwodnienia, hipotensji i przed badaniami z użyciem jodowych środków kontrastowych u pacjentów z eGFR <30 ml/min/1,73m².
adenozynotrifosforan, alkalizacja moczu, bloker receptora angiotensyny, deksmedetomidyna, fosforan wapnia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krążenie pozaustrojowe, kreatynina w surowicy, lek inotropowy, lek nefrotoksyczny, lek wazoaktywny, lek wazopresyjny, nefropatia kontrastowa, oddychanie mitochondrialne, oddział intensywnej terapii, okres okołooperacyjny, oliguria, operacja kardiochirurgiczna, ostra niewydolność nerek, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, rasburykaza, system wczesnego ostrzegania, terapia nerkozastępcza, zastoinowa niewydolność serca