kwas 3-fenoksybenzoesowy
Kwas 3-fenoksybenzoesowy to związek chemiczny z grupy kwasów aromatycznych, zawierający w swojej strukturze pierścień benzoesowy z podstawnikiem fenoksylowym w pozycji meta. Jest to metabolit wielu pyretroidów – syntetycznych insektycydów powszechnie stosowanych w rolnictwie i weterynarii.
W diagnostyce medycznej wykrycie kwasu 3-fenoksybenzoesowego w moczu pacjenta może wskazywać na ekspozycję na środki owadobójcze zawierające pyretroidy. Jest to istotny biomarker wykorzystywany w badaniach toksykologicznych, szczególnie w przypadkach podejrzenia zatrucia pestycydami.
Długotrwała ekspozycja na związki, których metabolitem jest kwas 3-fenoksybenzoesowy, może prowadzić do objawów neurotoksycznych, takich jak parestezje, zawroty głowy, bóle głowy czy zmęczenie. W diagnostyce różnicowej zatruć pestycydami oznaczenie stężenia tego metabolitu ma istotne znaczenie kliniczne.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Permetryna, substancja czynna kremu Infectoscab 5% (50 mg/g), wykazuje niski stopień wchłaniania przezskórnego, wynoszący średnio 0,47 ± 0,3% u zdrowych ochotników oraz 0,52 ± 0,3% u pacjentów ze świerzbem, co wskazuje na dominujące działanie miejscowe preparatu. Po absorpcji permetryna ulega szybkiemu metabolizmowi przez enzymy esterazy i hydrolazy, prowadzącemu do powstania głównych metabolitów: kwasu 3-(2,2-dichlorowinylu)-2,2-dimetylocyklopropanokarboksylowego (CI2CA) oraz kwasu 3-fenoksybenzoesowego (3-PBA). Maksymalne stężenie permetryny w osoczu po podaniu doustnym obserwuje się około 4 godziny po aplikacji. Metabolity są wydalane głównie z moczem w postaci sprzężonych koniugatów, natomiast po podaniu miejscowym permetryna w formie niezmienionej jest praktycznie niewykrywalna w wydalinach, co potwierdza efektywny metabolizm i ograniczoną ekspozycję systemową.
2-dichlorowinylu)-2, 2-dimetylocyklopropanokarboksylowy, absorpcja przezskórna, absorpcja systemowa, aplikacja miejscowa, biotransformacja, działanie miejscowe, esterazy, hydrolazy, Infectoscab, koniugaty, kwas 3-(2, kwas 3-fenoksybenzoesowy, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, permetryna, podanie doustne, reakcja utleniania, stężenie w osoczu, świerzb, Tmax, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe -
Leksykon substancji czynnych
Permetryna, będąca pyretroidem, wykazuje bardzo ograniczone wchłanianie przezskórne, wynoszące średnio 0,47 ± 0,3% do 2% podanej dawki, co potwierdzono zarówno u zdrowych ochotników, jak i pacjentów ze świerzbem. Po aplikacji miejscowej większość leku pozostaje w miejscu aplikacji, głównie w warstwie rogowej naskórka, a jedynie około 0,5-1% dawki dostaje się do krążenia ogólnego. W przypadku podania doustnego permetryna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 4 godzinach, wykazując lepszą biodostępność niż przy aplikacji miejscowej. Metabolizm zachodzi głównie w skórze i wątrobie, gdzie permetryna ulega hydrolizie wiązań estrowych oraz oksydacji, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, takich jak 3-PBA i cis-trans CI2CA, które są wydalane głównie z moczem w postaci sprzężonych z kwasem glukuronowym i siarczanem form.
2-dichlorowinylu)-2, 2-dimetylocyklopropanokarboksylowy, aminokwas, biodostępność, esteraza, forma sprzężona, glukuronid, hydrolaza, hydroliza wiązań estrowych, kumulacja w organizmie, kwas 3-(2, kwas 3-fenoksybenzoesowy, kwas glukuronowy, metabolit nieaktywny, metabolizm, metabolizm permetryny, okres półtrwania, permetryna, pyretroid, siarczan, stężenie w osoczu, stratum corneum, świerzb, świerzbowiec, utlenianie, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne, właściwości farmakokinetyczne permetryny, zakażenie pasożytnicze skóry
