zarośnięcie błony dziewiczej
Zarośnięcie błony dziewiczej (atresia hymenalis) to wrodzona wada rozwojowa żeńskich narządów płciowych, charakteryzująca się całkowitym brakiem otworu w błonie dziewiczej, która normalnie ma otwór umożliwiający odpływ krwi miesiączkowej. Stan ten występuje u około 1 na 2000 noworodków płci żeńskiej.
U noworodków zarośnięcie błony dziewiczej może prowadzić do powstania wodniak pochwy (hydrocolpos) spowodowany gromadzeniem się wydzieliny śluzowej produkowanej przez pochwę pod wpływem estrogenów matki. W okresie dojrzewania zarośnięcie objawia się pierwotnym brakiem miesiączki (amenorrhea primaria) przy jednoczesnym występowaniu innych cech dojrzewania płciowego oraz cyklicznym bólem w podbrzuszu, spowodowanym gromadzeniem się krwi miesiączkowej w pochwie (hematocolpos) i/lub macicy (hematometra).
Diagnostyka zarośnięcia błony dziewiczej opiera się na badaniu ginekologicznym, ultrasonografii oraz ewentualnie rezonansie magnetycznym miednicy mniejszej. Leczenie jest wyłącznie chirurgiczne i polega na nacięciu błony dziewiczej (hymenotomia) z utworzeniem odpowiedniego otworu. Zabieg ten przeprowadza się najczęściej w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, w zależności od wieku pacjentki i nasilenia objawów.
Nieleczone zarośnięcie błony dziewiczej może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak wsteczny przepływ krwi miesiączkowej do jamy otrzewnej przez jajowody (zwiększając ryzyko endometriozy), infekcje narządów rodnych, a nawet niepłodność. Dlatego istotne jest wczesne rozpoznanie i leczenie tej patologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Agenezja pochwy – Diagnostyka i diagnoza
Agenezja pochwy, występująca z częstością około 1:4000-5000 urodzeń żeńskich, jest rzadką wrodzoną wadą rozwojową charakteryzującą się brakiem lub niedorozwojem pochwy, najczęściej w przebiegu zespołu Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera (MRKH). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych i obrazowych. Kluczowe jest różnicowanie agenezji pochwy z innymi przyczynami pierwotnego braku miesiączki, takimi jak zarośnięcie błony dziewiczej czy zespół niewrażliwości na androgeny. Profil hormonalny (FSH, estradiol, testosteron, prolaktyna) zwykle pozostaje w normie, a kariotyp pacjentek z MRKH to 46,XX. USG miednicy i nerek stanowi badanie pierwszego rzutu, natomiast MRI jest złotym standardem, umożliwiającym dokładną ocenę anatomii narządów miednicy, obecności szczątkowych struktur przewodów Müllera oraz współistniejących wad układu moczowego i kostnego, które występują u około 53% pacjentek.
aberracja chromosomowa, agenezja nerki, agenezja pochwy, aplazja przewodów Müllera, brak miesiączki, diagnostyka różnicowa, drugorzędowe cechy płciowe, endometrioza, estradiol, hiperprolaktynemia, histerosalpingografia, hormon folikulotropowy, kariotyp, laparoskopia, macica jednorożna, nerka podkowiasta, pierwotny brak miesiączkowania, prolaktyna, przegroda pochwowa, rezonans magnetyczny, testosteron, ultrasonografia, ultrasonografia trójwymiarowa, zarośnięcie błony dziewiczej, zespół Mayera-Rokitansky’ego-Küstera-Hausera, zespół MRKH, zespół niewrażliwości na androgeny, zespół Turnera