monoterapia choroby Parkinsona

Monoterapia choroby Parkinsona to podejście terapeutyczne polegające na stosowaniu pojedynczego leku w leczeniu tej postępującej choroby neurodegeneracyjnej. Jest to często pierwsza linia leczenia, stosowana głównie we wczesnych stadiach choroby, gdy objawy są łagodne i nie wpływają znacząco na codzienne funkcjonowanie pacjenta.

Najczęściej w monoterapii stosuje się lewodopę (szczególnie u osób starszych) lub agoniści dopaminy (preferowane u młodszych pacjentów). Inne opcje to inhibitory MAO-B (selegilina, rasagilina), inhibitory COMT czy amantadyna. Wybór leku zależy od wieku pacjenta, nasilenia objawów, chorób współistniejących oraz potencjalnych działań niepożądanych.

Z czasem, gdy choroba postępuje, monoterapia często staje się niewystarczająca i konieczne jest wprowadzenie terapii złożonej (politerapii). Związane jest to z narastaniem objawów oraz pojawianiem się fluktuacji i dyskinez w odpowiedzi na lewodopę. Przejście z monoterapii do politerapii powinno być indywidualnie dostosowane do potrzeb pacjenta.

Monoterapia ma swoje zalety, w tym mniejsze ryzyko interakcji lekowych, łatwiejsze monitorowanie skuteczności i działań niepożądanych oraz lepsze przestrzeganie zaleceń przez pacjenta. Jednakże jej skuteczność maleje wraz z progresją choroby, co wymaga regularnej oceny i dostosowywania strategii leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl