leczenie choroby Parkinsona

Leczenie choroby Parkinsona opiera się na terapii farmakologicznej, której celem jest kompensacja niedoboru dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym. Podstawowym lekiem jest lewodopa, prekursor dopaminy, zwykle podawana w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy (np. benserazyd, karbidopa), co zwiększa jej biodostępność w mózgu. Stosuje się również agonistów dopaminy (np. ropinirol, pramipeksol), inhibitory monoaminooksydazy B (selegilina, rasagilina) oraz inhibitory katecholo-O-metylotransferazy (entakapon).

W zaawansowanym stadium choroby Parkinsona stosuje się również metody zaawansowane, w tym głęboką stymulację mózgu (DBS), która polega na wszczepienie elektrod do jąder podkorowych i podawaniu impulsów elektrycznych modulujących aktywność neuronalną. Inną opcją jest ciągły wlew podskórny apomorfiny lub dojelitowy wlew lewodopy (Duodopa), które zapewniają stabilniejsze stężenie leku w osoczu i ograniczają fluktuacje ruchowe.

Istotnym elementem leczenia są również interwencje niefarmakologiczne, w tym fizjoterapia ukierunkowana na poprawę równowagi i mobilności, terapia zajęciowa oraz wsparcie psychologiczne. Coraz większą rolę odgrywa podejście multidyscyplinarne, obejmujące neurologów, fizjoterapeutów, logopedów, dietetyków i psychologów, które pozwala na kompleksowe zarządzanie objawami i poprawę jakości życia pacjentów.

Badania kliniczne nad nowymi metodami leczenia choroby Parkinsona koncentrują się na terapiach neuroprotekcyjnych, które mogłyby spowolnić postęp choroby, terapiach genowych oraz przeszczepach komórek macierzystych. Obiecujące wyniki przynoszą także badania nad wykorzystaniem przeciwciał monoklonalnych przeciwko α-synukleinie, której agregacja jest kluczowym procesem patologicznym w chorobie Parkinsona.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl