zastoinowe zapalenie błony śluzowej żołądka

Zastoinowe zapalenie błony śluzowej żołądka to schorzenie charakteryzujące się przewlekłym stanem zapalnym błony śluzowej żołądka, powstającym na skutek zaburzeń krążenia i zastoju krwi w naczyniach żołądka. Najczęściej rozwija się wtórnie do innych chorób, które powodują wzrost ciśnienia w układzie żyły wrotnej.

Główną przyczyną tej patologii jest niewydolność prawokomorowa serca, marskość wątroby, zakrzepica żyły wrotnej lub zespół Budda-Chiariego. Zastój krwi prowadzi do obrzęku błony śluzowej, uszkodzenia komórek nabłonkowych i wystąpienia stanu zapalnego. W obrazie endoskopowym widoczne są przekrwione, obrzęknięte fałdy błony śluzowej żołądka, często z widocznymi wybroczynami lub nadżerkami.

Objawy kliniczne obejmują dyskomfort w nadbrzuszu, nudności, wymioty, uczucie pełności po posiłkach oraz krwawienia z przewodu pokarmowego o różnym nasileniu – od utajonego po masywne. Diagnostyka opiera się na badaniu endoskopowym z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego oraz na wykluczeniu innych przyczyn zapalenia błony śluzowej żołądka.

Leczenie zastoinowego zapalenia błony śluzowej żołądka koncentruje się przede wszystkim na terapii choroby podstawowej. Dodatkowo stosuje się inhibitory pompy protonowej, leki prokinetyczne oraz w razie potrzeby preparaty zawierające żelazo przy współistniejącej niedokrwistości. W przypadkach nawracających krwawień może być konieczne leczenie endoskopowe lub interwencja radiologiczna mająca na celu zmniejszenie nadciśnienia wrotnego.