schorzenie reumatoidalne
Schorzenia reumatoidalne to grupa chorób autoimmunologicznych, w których układ odpornościowy organizmu atakuje własne tkanki, powodując stan zapalny, ból i uszkodzenie struktur narządu ruchu. Najczęstszym schorzeniem z tej grupy jest reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), charakteryzujące się symetrycznym zapaleniem stawów obwodowych, prowadzącym do ich deformacji i upośledzenia funkcji.
W patogenezie schorzeń reumatoidalnych kluczową rolę odgrywają zaburzenia regulacji układu immunologicznego, prowadzące do przewlekłego procesu zapalnego. Procesy te są mediowane przez cytokiny prozapalne, autoprzeciwciała oraz komórki układu odpornościowego. Wykładnikiem laboratoryjnym są często podwyższone markery stanu zapalnego oraz obecność specyficznych autoprzeciwciał, jak czynnik reumatoidalny (RF) czy przeciwciała przeciw cytrulinowanym peptydom (anty-CCP).
Diagnostyka schorzeń reumatoidalnych opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych. Nowoczesne podejście terapeutyczne zakłada wczesne rozpoznanie i intensywne leczenie, co może zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom stawów. Leczenie obejmuje stosowanie leków modyfikujących przebieg choroby (LMPCh), w tym klasycznych (metotreksat) oraz biologicznych (inhibitory TNF-alfa, IL-6, czy JAK), a także glikokortykosteroidów i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).