pokrzywka przewlekła samoistna

Pokrzywka przewlekła samoistna (PPS) to przewlekła postać pokrzywki, charakteryzująca się nawracającymi bąblami pokrzywkowymi i/lub obrzękami naczynioruchowymi utrzymującymi się przez okres dłuższy niż 6 tygodni, bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej. Dotyczy około 0,5-1% populacji ogólnej, częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn, a szczyt zachorowań przypada na 3-5 dekadę życia.

W patogenezie PPS kluczową rolę odgrywa autoimmunizacja – u około 30-50% pacjentów wykrywa się przeciwciała IgG skierowane przeciwko podjednostce alfa receptora dla IgE lub przeciwko samej IgE, które prowadzą do degranulacji komórek tucznych i uwolnienia mediatorów zapalnych. Pozostałe przypadki klasyfikowane są jako idiopatyczne, choć sugeruje się rolę aktywacji szlaku dopełniacza czy zaburzeń regulacji układu krzepnięcia.

Diagnostyka PPS obejmuje wykluczenie innych przyczyn pokrzywki (infekcje, alergie, choroby autoimmunologiczne, nowotwory). Pomocne badania to morfologia, OB, CRP, poziom TSH i przeciwciał przeciwtarczycowych, test autologiczny z surowicą (ASST) oraz test aktywacji bazofili (BAT). Ocena nasilenia objawów prowadzona jest za pomocą skali UAS7 (Urticaria Activity Score).

Leczenie pierwszego rzutu stanowią przeciwhistaminowe leki II generacji, przy braku odpowiedzi dawkę można zwiększyć nawet 4-krotnie. W przypadku niepowodzenia wprowadza się leczenie drugiego rzutu – omalizumab (przeciwciało anty-IgE). Kolejne linie leczenia obejmują cyklosporynę A oraz leki biologiczne jak ligelizumab czy dupilumab. PPS zazwyczaj ustępuje samoistnie po 1-5 latach, jednak u części pacjentów może utrzymywać się znacznie dłużej.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl