hiponatremia ostra

Hiponatremia ostra to stan chorobowy charakteryzujący się nagłym spadkiem stężenia sodu w surowicy krwi poniżej 135 mmol/l, rozwijający się w czasie krótszym niż 48 godzin. Stan ten stanowi zagrożenie życia ze względu na ryzyko obrzęku mózgu wynikającego z przemieszczania się wody do komórek w wyniku gradientu osmotycznego.

Przyczyny hiponatremii ostrej obejmują nadmierne przyjmowanie płynów hipotonicznych, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), stosowanie niektórych leków (diuretyki tiazydowe, leki przeciwdepresyjne, przeciwpadaczkowe), zabiegi chirurgiczne, urazy głowy oraz wysiłek fizyczny z nadmiernym uzupełnianiem płynów. Objawy kliniczne zależą od nasilenia i szybkości rozwoju hiponatremii oraz obejmują nudności, wymioty, bóle głowy, splątanie, drgawki, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zatrzymanie oddechu.

Diagnostyka hiponatremii ostrej wymaga oceny stężenia sodu w surowicy, osmolalności osocza i moczu, stężenia sodu w moczu oraz oceny wolemii pacjenta. Leczenie musi być natychmiastowe i polega na podawaniu hipertonicznego roztworu chlorku sodu (3%), przy czym kluczowe jest kontrolowane zwiększanie stężenia sodu o nie więcej niż 8-10 mmol/l w ciągu pierwszych 24 godzin i nie więcej niż 18 mmol/l w ciągu 48 godzin, aby zapobiec zespołowi demielinizacji osmotycznej.

Monitorowanie pacjenta z ostrą hiponatremią powinno obejmować regularne pomiary stężenia sodu w surowicy (co 2-4 godziny), diurezy oraz stanu neurologicznego. W przypadku wystąpienia objawów neurologicznych wskazane jest rozważenie zastosowania furosemidu, aby zwiększyć wydalanie wolnej wody. Właściwe postępowanie w hiponatremii ostrej wymaga zrównoważenia ryzyka związanego z obrzękiem mózgu i ryzyka zbyt szybkiej korekcji stężenia sodu.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl