preparat stomatologiczny z fluorem
Preparat stomatologiczny z fluorem to produkt zawierający związki fluoru, stosowany w profilaktyce i leczeniu próchnicy zębów. Fluor jest uznawany za jeden z najskuteczniejszych składników wzmacniających szkliwo zębów poprzez proces remineralizacji, czyli odbudowy struktury zęba osłabionej przez kwasy pochodzące z płytki nazębnej.
Dostępne są różne formy preparatów fluorowych: pasty do zębów (o stężeniu fluoru od 1000 do 5000 ppm), płukanki, żele, pianki, lakiery oraz preparaty do profesjonalnego stosowania w gabinecie stomatologicznym. Mechanizm działania fluoru polega na przekształcaniu hydroksyapatytu, głównego składnika szkliwa, w fluoroapatyt, który jest bardziej odporny na działanie kwasów.
Dawkowanie preparatów z fluorem powinno być dostosowane do wieku pacjenta i ryzyka próchnicy. U dzieci poniżej 6. roku życia należy stosować pasty z obniżoną zawartością fluoru (do 1000 ppm) w małej ilości, aby zminimalizować ryzyko fluorozy zębów. Dla pacjentów z wysokim ryzykiem próchnicy zaleca się profesjonalne aplikacje preparatów o wyższym stężeniu fluoru.
Badania kliniczne potwierdzają, że systematyczne stosowanie preparatów z fluorem może zmniejszyć ryzyko próchnicy o 20-40%. Najlepsze efekty osiąga się przy regularnym, codziennym stosowaniu preparatów o niższym stężeniu fluoru (np. pasty do zębów), uzupełnionym okresową aplikacją preparatów profesjonalnych o wyższym stężeniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Fluor – Dawkowanie i sposób podawania
Fluor jest stosowany w różnych formach farmaceutycznych, w tym preparatach stomatologicznych, żywieniu pozajelitowym oraz radiofarmaceutykach. W profilaktyce i leczeniu chorób zębów stosuje się żele, pasty oraz płyny o zróżnicowanym stężeniu fluoru, np. pasta zawiera 5000 ppm fluoru (5 mg/g), a płyn Fluormex 10 000 ppm (10 mg/g). Dawkowanie żelu w domu to 0,5 g (6,25 mg fluorku) raz w tygodniu, natomiast w gabinecie stomatologicznym dawki wahają się od 0,5 do 3 g żelu (6,25–37,5 mg fluorku) z czasem kontaktu do 5 minut. Płyn Fluormex stosuje się 5–10 razy w roku, aplikując 6–9 kropli na szczoteczkę lub wcierając 0,5–1 ml na zęby. U dzieci do 9 lat konieczny jest nadzór dorosłych, a po aplikacji nie należy płukać jamy ustnej ani jeść przez minimum 30 minut.
aminofluorek, cholestaza, diagnostyka PET, fludeoksyglukoza, fluor, fluorek, fluorek sodu, gabinet stomatologiczny, hiperkatabolizm, izotop 18F, kamień nazębny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oparzenie, pierwiastek śladowy, pozytonowa tomografia emisyjna, preparat stomatologiczny, preparat stomatologiczny z fluorem, próchnica, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioizotop, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – elmex Duraphat 1,1% w/w
Preparat stomatologiczny elmex DURAPHAT w stężeniu 1,1% w/w (pasta do zębów) zawiera wysokie stężenie fluoru – 5 mg fluoru (w postaci sodu fluoru) na 1 g pasty, co odpowiada 5000 ppm fluoru. Aktualnie brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania tego preparatu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Badania na zwierzętach wykazały potencjalny toksyczny wpływ fluorku sodu na reprodukcję, jednak efekt ten obserwowano jedynie przy bardzo wysokich dawkach. Z tego względu rutynowe stosowanie pasty elmex DURAPHAT w tych grupach pacjentek nie jest zalecane. Dodatkowo, brak danych dotyczących bezpieczeństwa podczas laktacji oraz ryzyko przenikania fluoru do mleka matki stanowią przeciwwskazanie do stosowania w okresie karmienia piersią.
- Leksykon substancji czynnych
Fluor – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Fluor, stosowany w różnych formach i stężeniach w produktach leczniczych, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Dotyczy to preparatów stomatologicznych, takich jak żel Elmex (12,5 mg fluoru/g), pasta elmex DURAPHAT (5 mg fluoru/g, 5000 ppm) oraz płyn Fluormex (10 mg fluoru/g, 10 000 ppm aminofluorków), które nie ograniczają funkcji psychomotorycznych pacjenta. Podobnie radiofarmaceutyki zawierające izotop fluoru (18F), np. GLUNEKTIK (1 GBq/mL) i Natrii fluoridum (18F) Synektik (2,0 GBq/mL), nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów. Preparaty do żywienia pozajelitowego, takie jak Pediaven G20, Pediaven NN2, Supliven (0,21 mg sodu fluorku/ml) oraz Tracutil (126 μg sodu fluorku/ml), stosowane głównie w warunkach szpitalnych, również nie wykazują wpływu na tę zdolność, a w ich charakterystykach zaznaczono, że kwestia ta „nie dotyczy”.
aminofluorek, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, fluorek, fluorek sodu, izotop fluoru, pasta do zębów, PET, pierwiastek śladowy, płyn stomatologiczny, pozytonowa tomografia emisyjna, ppm fluoru, preparat radiofarmaceutyczny, preparat stomatologiczny z fluorem, próchnica, promieniowanie jonizujące, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, żel stomatologiczny, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe