niedobór albuminy

Niedobór albuminy (hipoalbuminemia) to stan charakteryzujący się obniżonym poziomem albuminy w surowicy krwi poniżej wartości referencyjnej 3,5 g/dl. Albumina, stanowiąca około 60% wszystkich białek osocza, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego osocza, transporcie wielu substancji (m.in. leków, hormonów, bilirubiny) oraz pełni funkcję antyoksydacyjną.

Przyczyny hipoalbuminemii obejmują niedostateczną syntezę (w marskości wątroby, niedożywieniu, przewlekłych chorobach zapalnych), zwiększoną utratę (w zespole nerczycowym, enteropatii z utratą białka, rozległych oparzeniach), zwiększoną degradację (w stanach katabolicznych, nowotworach, ciężkich infekcjach) oraz redystrybucję (w stanach zapalnych).

Klinicznie niedobór albuminy manifestuje się obrzękami obwodowymi, wodobrzuszem, wysiękami w jamach ciała, zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej oraz zwiększonym ryzykiem zakażeń. Hipoalbuminemia stanowi także niezależny czynnik ryzyka zwiększonej śmiertelności w wielu stanach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów w stanie krytycznym i hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii.

Diagnostyka obejmuje oznaczenie stężenia albuminy w surowicy oraz identyfikację choroby podstawowej. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę niedoboru. W wybranych przypadkach klinicznych stosuje się dożylne preparaty albuminy ludzkiej, jednak ich rutynowe podawanie wyłącznie w celu korekcji hipoalbuminemii nie jest zalecane bez konkretnych wskazań klinicznych.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl