impingement syndrome

Impingement syndrome, znany również jako zespół cieśni podbarkowej, jest schorzeniem ortopedycznym dotyczącym stawu barkowego. Powstaje, gdy dochodzi do konfliktu przestrzennego między strukturami znajdującymi się w okolicy podbarkowej, głównie ścięgnami pierścienia rotatorów, a wyrostkiem barkowym łopatki i więzadłem barkowo-obojczykowym.

W patogenezie zespołu cieśni podbarkowej wyróżnia się dwa główne mechanizmy: pierwotny, spowodowany anomaliami anatomicznymi lub zmianami zwyrodnieniowymi, oraz wtórny, wynikający z niestabilności stawu ramiennego lub zaburzeń biomechaniki łopatki. Nadmierne używanie kończyny górnej w pozycji ponad głową, szczególnie u sportowców i pracowników fizycznych, stanowi główny czynnik ryzyka.

Klasyczne objawy impingement syndrome obejmują ból w okolicy przedniobocznej barku, nasilający się podczas unoszenia kończyny górnej (zazwyczaj w zakresie 60-120°), osłabienie siły mięśniowej oraz ograniczenie ruchomości. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne z testami prowokacyjnymi (test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera), badania obrazowe (USG, MRI) oraz ocenę neurologiczną.

Leczenie zespołu cieśni podbarkowej początkowo ma charakter zachowawczy i obejmuje odpoczynek, fizykoterapię, ćwiczenia wzmacniające mięśnie rotatorów oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się iniekcje dostawowe kortykosteroidów lub interwencję chirurgiczną, najczęściej w formie artroskopowej akromioplastyki.