zapalenie kaletki podbarkowej
Zapalenie kaletki podbarkowej (bursitis subacromialis) to stan zapalny dotyczący kaletki maziowej znajdującej się pomiędzy wyrostkiem barkowym łopatki a ścięgnami stożka rotatorów. Kaletka ta pełni funkcję amortyzującą i zmniejsza tarcie między tymi strukturami podczas ruchów barku.
Etiologia schorzenia obejmuje urazy ostre, mikrourazy związane z powtarzalnymi ruchami nad głową, przeciążenia, zespół ciasnoty podbarkowej, wiek pacjenta oraz współistniejące choroby jak RZS czy dna moczanowa. Charakterystycznymi objawami są ból zlokalizowany w okolicy barkowej, nasilający się podczas ruchów odwodzenia ramienia, szczególnie w zakresie 60-120 stopni (tzw. bolesny łuk), ograniczenie ruchomości stawu oraz tkliwość palpacyjna w okolicy podbarkowej.
Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne z testami prowokacyjnymi (test Hawkinsa, test Neera), badania obrazowe (USG, MRI) oraz diagnostykę różnicową z innymi schorzeniami barku. Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu NLPZ, modyfikacji aktywności, fizykoterapii oraz iniekcjach dostawowych kortykosteroidów. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze stosuje się leczenie operacyjne, najczęściej artroskopowe, polegające na dekompresji przestrzeni podbarkowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku – Diagnostyka i diagnoza
Zespół ucisku barku (shoulder impingement syndrome) stanowi około 30-35% wszystkich zaburzeń stawu barkowego i jest jedną z najczęstszych przyczyn bólu w tej okolicy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz specjalistycznych testach prowokacyjnych, takich jak test Neera, Hawkinsa-Kennedy’ego, Empty Can (czułość ~44%, swoistość ~90%) oraz test bolesnego łuku (ból w zakresie 60-120° odwodzenia). Kluczowa jest ocena zakresu ruchomości, siły mięśniowej stożka rotatorów oraz lokalizacja bolesności. Test impingement z iniekcją lidokainy do przestrzeni podbarkowej ma zarówno wartość diagnostyczną, jak i terapeutyczną, potwierdzając rozpoznanie w przypadku poprawy objawów po podaniu środka znieczulającego.
adhesive capsulitis, artro-MRI, artrografia, artroskopia, badanie fizykalne, badanie obrazowe, bark zamrożony, dekompresja podbarkowa, iniekcja kortykosteroidów, kaletka podbarkowa, niestabilność stawu barkowego, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, stożek rotatorów, test bolesnego łuku, test Hawkinsa-Kennedy’ego, test Neera, test prowokacyjny, ultrasonografia, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgna dwugłowego, zdjęcie rentgenowskie, zespół ucisku barku - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenie stożka rotatorów – Etiologia i przyczyny
Uszkodzenia stożka rotatorów stanowią istotny problem kliniczny, dotykający 20-40% populacji, z roczną liczbą około 2 milionów pacjentów w USA zgłaszających się z tym schorzeniem. Etiologia obejmuje urazy ostre, takie jak upadki na wyciągniętą rękę czy bezpośrednie urazy barku, oraz przewlekłe zmiany degeneracyjne, które dominują u osób powyżej 40. roku życia. Czynniki ryzyka to przede wszystkim wiek (częstość uszkodzeń wzrasta do 62% u osób >80 lat), powtarzalne ruchy nad głową, praca fizyczna oraz sporty wymagające intensywnych ruchów ramienia. Istotne są także predyspozycje genetyczne oraz współistniejące czynniki, takie jak palenie tytoniu, otyłość, choroby zapalne i niestabilność barku. Patofizjologia uszkodzeń ścięgien stożka rotatorów opiera się na dwóch głównych mechanizmach: zewnątrzpochodnym (ucisk ścięgien w zespole ciasnoty podbarkowej) oraz wewnątrzpochodnym (degeneracja śluzowa i osłabienie struktury ścięgna), które współistnieją i prowadzą do progresji zmian.
ból barku, całkowite przerwanie ścięgna, hipercholesterolemia, mięsień nadgrzebieniowy, mięsień obły mniejszy, mięsień podgrzebieniowy, mięsień podłopatkowy, naderwanie częściowe, niestabilność barku, osteofity, polimorfizm pojedynczego nukleotydu, retrakcja ścięgna, reumatoidalne zapalenie stawów, tendinopatia, toczeń rumieniowaty układowy, upadek na wyciągniętą rękę, uraz ostry, uszkodzenie stożka rotatorów, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgna, zespół ciasnoty podbarkowej, złamanie obojczyka, zmiana degeneracyjna, zwichnięcie barku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ketonal Duo 150 mg
Ketonal DUO, w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu zawierających 150 mg ketoprofenu, jest wskazany do objawowego leczenia schorzeń zapalnych układu ruchu, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), zapaleń stawów o różnej etiologii (infekcyjnej, metabolicznej, pourazowej) oraz stanów zapalnych struktur pozastawowych, takich jak zapalenie pochewek ścięgnistych i zespół bolesnego barku. Lek wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, co pozwala na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz poprawę funkcji stawów i tkanek okołostawowych. Ponadto, Ketonal DUO jest stosowany w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa (spondyloartrozy), szczególnie w przypadkach z nasilonym bólem i ograniczeniem sprawności pacjenta.
choroba reumatyczna, degeneracja chrząstki stawowej, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, ketoprofen, kość podchrzęstna, krążek międzykręgowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, osteofity, reumatoidalne zapalenie stawów, substancja czynna, uszkodzenie stożka rotatorów, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie pochewki ścięgnistej, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zespół bolesnego barku - Leksykon chorób i schorzeń
Bursitis – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie kaletki maziowej (bursitis) to stan zapalny kaletki – płynowego woreczka zmniejszającego tarcie między strukturami anatomicznymi. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, obejmującym ocenę bólu, obrzęku, zaczerwienienia, ucieplenia oraz zakresu ruchu w zajętym stawie. W przypadku niejednoznacznych objawów stosuje się badania obrazowe: RTG (wykluczenie złamań, zmian zwyrodnieniowych), USG (ocena obrzęku, pogrubienia ściany kaletki, płynu zapalnego) oraz MRI (szczegółowa wizualizacja zapalenia i wykluczenie innych przyczyn). Aspiracja kaletki jest kluczowa przy podejrzeniu zakażenia, dny moczanowej lub znacznego obrzęku, umożliwiając badania mikrobiologiczne, cytologiczne i biochemiczne płynu, gdzie liczba leukocytów w zakaźnym zapaleniu wynosi zwykle 5000-20000/μl lub więcej. Rutynowe badania krwi (leukocytoza, OB, CRP, markery reumatoidalne, kwas moczowy) są pomocne głównie przy podejrzeniu zakażenia lub chorób układowych.
analiza kryształów, badanie cytologiczne, badanie fizykalne, barwienie metodą Grama, białko C-reaktywne, bursitis, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, kaletka maziowa, odczyn Biernackiego, pseudodna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, septic bursitis, ultrasonografia, uszkodzenie stożka rotatorów, wywiad medyczny, zapalenie kaletki, zapalenie kaletki biodrowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie kaletki przedrzepkowej, zapalenie ścięgien, zapalenie tkanki łącznej, zdjęcie rentgenowskie - Leksykon chorób i schorzeń
Uszkodzenie stożka rotatorów – Diagnostyka i diagnoza
Uszkodzenie stożka rotatorów, obejmującego cztery mięśnie otaczające staw barkowy, jest częstą przyczyną bólu barku, zwłaszcza u osób starszych i aktywnych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz licznych testach funkcjonalnych, takich jak Drop Arm Test, Test Jobe’a, test oporu przy rotacji zewnętrznej, Test Lift-off, a także testy Hawkinsa i Neera. Kombinacja trzech testów klinicznych (osłabienie mięśnia nadgrzebieniowego, osłabienie rotacji zewnętrznej i obecność zespołu ciasnoty podbarkowej) wykazuje wysoką wartość diagnostyczną, z prawdopodobieństwem uszkodzenia stożka rotatorów sięgającym 98% u pacjentów powyżej 60 roku życia. Diagnostyka obrazowa obejmuje rentgen (wykluczający inne patologie), MRI – złoty standard o czułości 0,89 i swoistości 0,93 dla całkowitych przerwań oraz ultrasonografię, która cechuje się wysoką dokładnością (0,93 dla całkowitych przerwań mięśnia nadgrzebieniowego). Artrografia rezonansu magnetycznego (MRA) zwiększa precyzję diagnostyczną, wykazując czułość 0,95 i swoistość 0,93 w wykrywaniu całkowitych przerwań.
artrografia MR, artroskopia, artroskopia diagnostyczna, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, ból barku, elektromiografia, iniekcja diagnostyczna, leczenie chirurgiczne, mięsień nadgrzebieniowy, niestabilność stawu barkowego, radikulopatia szyjna, retrakcja ścięgna, rezonans magnetyczny, spondyloza szyjna, staw barkowy, stożek rotatorów, uszkodzenie obrąbka stawowego, wywiad medyczny, zakres ruchomości stawu, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgien, zespół bolesnego barku, zespół ciasnoty podbarkowej, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ucisku barku – Patofizjologia i mechanizm
Zespół ucisku barku (shoulder impingement syndrome) to schorzenie wynikające ze zwężenia przestrzeni podbarkowej, prowadzące do kompresji i zapalenia struktur anatomicznych, głównie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego oraz kaletki podbarkowej. Wyróżnia się trzy typy ucisku: zewnętrzny (podbarkowy), wewnętrzny (wewnątrzbarkowy) oraz podwyrostkowy (subcoracoid), zróżnicowane pod względem mechanizmu i lokalizacji. Patogeneza obejmuje zarówno czynniki strukturalne, takie jak kształt wyrostka barkowego typu III, osteofity stawu barkowo-obojczykowego, przerost więzadła kruczo-barkowego, jak i zaburzenia funkcjonalne, np. dyskinezę łopatki, osłabienie mięśni stożka rotatorów, niestabilność stawu ramiennego oraz ograniczenie rotacji wewnętrznej (GIRD). Mechanizmy patogenetyczne łączą teorię zewnętrzną (mechaniczną) z teorią wewnętrzną (degeneracyjną), podkreślając rolę zarówno uszkodzeń mechanicznych, jak i zmian zwyrodnieniowych ścięgien w strefie naczyniowo krytycznej mięśnia nadgrzebieniowego.
dyskineza łopatki, kaletka podbarkowa, niestabilność stawu ramiennego, przestrzeń podbarkowa, ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego, staw barkowo-obojczykowy, staw barkowy, stożek rotatorów, tendinopatia stożka rotatorów, wyrostek barkowy, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgien, zespół ucisku barku - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Maść borowinowa –
Maść borowinowa (400 mg/g), zawierająca 40 g/100 g wodnego wyciągu borowinowego, jest preparatem stosowanym jako leczenie wspomagające w schorzeniach reumatologicznych oraz pourazowych narządu ruchu. Wskazania obejmują reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK) oraz chorobę zwyrodnieniową stawów, gdzie maść działa przeciwbólowo i przeciwzapalnie, łagodząc miejscowe objawy zapalne i poprawiając funkcję stawów. Ponadto, preparat znajduje zastosowanie w zespołach bólowych barku i odcinka lędźwiowego kręgosłupa, przynosząc ulgę w dolegliwościach bólowych oraz wspomagając rehabilitację. W stanach pourazowych narządu ruchu, takich jak urazy mięśni, ścięgien, więzadeł, zwichnięcia, skręcenia, obrzęki oraz po unieruchomieniu kończyn, maść przyspiesza regenerację tkanek i redukuje ból oraz obrzęk.
choroba tkanki łącznej, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka stawowa, dyskopatia, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, maść borowinowa, obrzęk pourazowy, parahydroksybenzoesan etylu, podłoże autoimmunologiczne, reakcja alergiczna, reumatoidalne zapalenie stawów, schorzenie reumatologiczne, skręcenie stawu, spondyloartropatia, stan pourazowy narządu ruchu, tendinopatia, tkanka kostna podchrzęstna, wyciąg borowinowy, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie stawów, zapalenie stawów krzyżowo-biodrowych, zapalenie stożka rotatorów, zespół bólowy, zespół bólowy lędźwiowy, zespół ciasnoty podbarkowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zmiana zwyrodnieniowa, zmiany pozastawowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie torebki stawowej barku (adhesive capsulitis) – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie torebki stawowej barku (adhesive capsulitis) charakteryzuje się postępującym ograniczeniem czynnego i biernego zakresu ruchu, zwłaszcza rotacji zewnętrznej, z towarzyszącym silnym bólem, często nasilającym się nocą. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, gdzie istotne jest stwierdzenie ograniczenia rotacji zewnętrznej o co najmniej 50% w porównaniu do strony zdrowej lub poniżej 30 stopni. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne patologie barku, takie jak uszkodzenie stożka rotatorów, zapalenie kaletki, choroby zwyrodnieniowe czy tendinitis calcificans. Badania obrazowe, w tym RTG, MRI i USG, mają ograniczoną wartość diagnostyczną, ale są pomocne w wykluczeniu innych przyczyn bólu i ograniczenia ruchomości. MRI może wykazać charakterystyczne zmiany, takie jak pogrubienie więzadła kruczo-ramiennego i wzmocnienie kontrastowe torebki stawowej, z czułością i swoistością około 80%.
adhesive capsulitis, diagnostyka różnicowa, faza rozmrażania, faza zamrażania, faza zamrożenia, impingement syndrome, niestabilność barku, osteopenia okołostawowa, rotacja zewnętrzna, uszkodzenie stożka rotatorów, więzadło kruczo-ramienne, zamrożony bark, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie torebki stawowej barku, zespół ciasnoty podbarkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Bursitis – Patofizjologia i mechanizm
Zapalenie kaletki maziowej (bursitis) to stan zapalny kaletki, prowadzący do pogrubienia błony maziowej i nadprodukcji płynu maziowego, co skutkuje obrzękiem, bólem i ograniczeniem ruchomości stawu. Proces zapalny przebiega w trzech fazach: ostrej, nawracającej i przewlekłej, przy czym przewlekłe zapalenie może prowadzić do zwłóknienia, zrostów oraz osłabienia i zerwania więzadeł i ścięgien. W patogenezie kluczową rolę odgrywają mediatory zapalne, takie jak TNF-α, cyklooksygenazy i interleukiny, których podwyższone stężenia wykazano w płynie kaletki. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, aspirację płynu kaletki (w celu wykluczenia infekcji lub obecności kryształów), badania laboratoryjne oraz obrazowanie (USG, MRI, RTG), które pozwalają ocenić zmiany zapalne i ewentualne zwapnienia.
błona maziowa, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dna moczanowa, gronkowiec naskórkowy, gronkowiec złocisty, hiperlipidemia, interleukina, interleukina-6, kaskada zapalna, kryształy moczanu sodu, mediator zapalny, ostroga kostna, paciorkowiec, pasmo biodrowo-piszczelowe, płyn maziowy, pseudodna, reumatoidalne zapalenie stawów, ścięgno nadgrzebieniowe, septyczne zapalenie kaletki, substancja P, szlak NF-κB, toczeń rumieniowaty układowy, zapalenie kaletki krętarzowej, zapalenie kaletki łokciowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie kaletki przedrzepkowej, zapalenie tkanki łącznej, zespół ciasnoty podbarkowej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złogi wapnia, zrost, zwłóknienie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Majamil PPH 50 mg
Majamil PPH w postaci tabletek dojelitowych zawiera 50 mg diklofenaku sodowego i jest wskazany w leczeniu różnych schorzeń zapalnych i bólowych, w tym reumatoidalnego zapalenia stawów, młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Preparat znajduje również zastosowanie w terapii zespołu bolesnego barku, ostrego napadu dny moczanowej, bólów po zabiegach chirurgicznych (stomatologicznych i ortopedycznych), stanów pourazowych oraz pierwotnego bolesnego miesiączkowania. Diklofenak działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i przeciwgorączkowo, hamując syntezę prostaglandyn, co przyczynia się do redukcji bólu i stanu zapalnego.
bolesne miesiączkowanie, choroba wrzodowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak sodowy, dysmenorrhoea, laktoza jednowodna, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, moczan sodu, nietolerancja laktozy, ostry napad dny moczanowej, reumatoidalne zapalenie stawów, synteza prostaglandyn, tabletka dojelitowa, uszkodzenie stożka rotatorów, właściwości przeciwzapalne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie ścięgien, zespół bolesnego barku, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon chorób i schorzeń
Polimialgia reumatyczna – Diagnostyka i diagnoza
Polimialgia reumatyczna (PMR) to zapalne schorzenie dotykające głównie osoby powyżej 50. roku życia, charakteryzujące się bólem i sztywnością obręczy barkowej (95% pacjentów) oraz biodrowej (około 70%), z poranną sztywnością trwającą ponad 45 minut. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu innych chorób reumatologicznych i nowotworowych, badaniu fizykalnym oraz ocenie markerów zapalnych – OB często przekracza 40 mm/h (czasem >100 mm/h), a CRP jest zwykle podwyższone, choć u części pacjentów (6-20% dla OB, 16,7% dla CRP) wartości mogą być prawidłowe. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, choroby tkanki łącznej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA), infekcje i nowotwory. Kryteria klasyfikacyjne ACR/EULAR z 2012 roku uwzględniają wiek ≥50 lat, obustronny ból barków, podwyższone OB/CRP, brak czynnika reumatoidalnego i anty-CCP oraz obraz USG zapalenia kaletek i pochewek ścięgien.
badanie fizykalne, biopsja tętnicy skroniowej, choroba tkanki łącznej, CRP, czynnik reumatoidalny, dermatomyositis, dna moczanowa, dystrofia mięśniowa, fosfataza alkaliczna, glikokortykosteroid, hormony tarczycy, kinaza kreatynowa, markery zapalne, morfologia krwi, niedoczynność tarczycy, OB, obręcz barkowa, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, PET, polimialgia reumatyczna, prednizon, przeciwciała przeciwjądrowe, pseudodna, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sztywność poranna, testy funkcji wątroby, toczeń rumieniowaty układowy, ultrasonografia, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki krętarzowej, zapalenie kaletki podbarkowej, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie wielomięśniowe