śmiertelność embrionalno-płodowa

Śmiertelność embrionalno-płodowa odnosi się do utraty ciąży na etapie zarodka (do 8. tygodnia ciąży) lub płodu (od 9. tygodnia do porodu). To zjawisko obejmuje zarówno poronienia samoistne, jak i wewnątrzmaciczne obumarcie płodu.

Przyczyny śmiertelności embrionalno-płodowej są różnorodne i obejmują aberracje chromosomowe (40-50% przypadków wczesnych poronień), wady anatomiczne macicy, zaburzenia immunologiczne, infekcje matczyne, zaburzenia metaboliczne oraz czynniki środowiskowe. W późniejszych etapach ciąży istotną rolę odgrywają także powikłania łożyskowe, niewydolność cieśniowo-szyjkowa oraz choroby przewlekłe matki.

Diagnostyka śmiertelności embrionalno-płodowej opiera się na badaniach ultrasonograficznych, które mogą wykazać brak akcji serca płodu lub zahamowanie rozwoju ciąży. W przypadku poronień wskazane jest badanie genetyczne materiału poronnego, zwłaszcza przy nawracających utratach ciąży. U pacjentek z nawracającymi poronieniami zaleca się kompleksową diagnostykę obejmującą badania hormonalne, immunologiczne i obrazowe.

Częstość występowania śmiertelności embrionalno-płodowej jest wysoka – około 10-15% klinicznie rozpoznanych ciąż kończy się poronieniem, a rzeczywisty odsetek jest prawdopodobnie wyższy, gdyż wiele poronień następuje przed klinicznym rozpoznaniem ciąży. Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem matki – u kobiet powyżej 40. roku życia może sięgać nawet 50%.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl