ciałka Negriego
Ciałka Negriego (łac. corpuscula Negri) to charakterystyczne eozynofilne wtręty cytoplazmatyczne występujące w neuronach, szczególnie w komórkach Purkinjego móżdżku oraz w komórkach piramidowych hipokampa, u osób i zwierząt zakażonych wirusem wścieklizny. Zostały one odkryte w 1903 roku przez włoskiego patologa Adelchiego Negriego i stanowią ważny marker diagnostyczny tej choroby.
Mikroskopowo ciałka Negriego prezentują się jako okrągłe lub owalne struktury o średnicy 2-10 μm, barwiące się intensywnie na różowo w barwieniu hematoksyliną i eozyną. Wewnątrz tych ciałek można zaobserwować drobne, bazofilne ziarnistości, które odpowiadają nagromadzeniu rybonukleoprotein wirusowych. Ich obecność w tkance nerwowej była przez długi czas głównym kryterium diagnostycznym wścieklizny w badaniu pośmiertnym.
Obecnie, mimo dostępności nowocześniejszych metod diagnostycznych jak immunofluorescencja bezpośrednia czy techniki molekularne, identyfikacja ciałek Negriego w badaniu histopatologicznym nadal stanowi wartościowe narzędzie w diagnostyce wścieklizny, szczególnie w regionach o ograniczonym dostępie do zaawansowanych technologii laboratoryjnych. Należy jednak pamiętać, że ich brak nie wyklucza zakażenia wirusem wścieklizny, gdyż w około 30% potwierdzonych przypadków ciałka te mogą być nieobecne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka wścieklizny u ludzi i zwierząt opiera się na kompleksowym podejściu laboratoryjnym, gdzie złotym standardem jest bezpośredni test immunofluorescencyjny (FAT/DFA) wykrywający antygeny wirusa w tkance mózgowej z czułością 95-99% i specyficznością 100%. Alternatywnie stosuje się test LN34 real-time RT-PCR o czułości 99,9% i specyficzności 99,7%, który umożliwia wykrycie RNA wirusa zarówno w diagnostyce pośmiertnej, jak i ante-mortem. Diagnostyka pośmiertna obejmuje również metody immunohistochemiczne, badanie histopatologiczne (obecność ciałek Negriego w 80% przypadków) oraz izolację wirusa. Diagnostyka ante-mortem jest bardziej złożona i wymaga wielokierunkowego podejścia, w tym badania śliny, biopsji skóry karku, płynu mózgowo-rdzeniowego oraz surowicy, jednak ujemne wyniki nie wykluczają choroby ze względu na przerywane wydzielanie wirusa i zmienną czułość testów.
aerofobia, amplifikacja kwasów nukleinowych, badanie histopatologiczne, bezpośredni test immunofluorescencyjny, ciałka Negriego, diagnostyka pośmiertna, dysfagia, hodowla wirusowa, hydrofobia, izolacja wirusa, niestabilność autonomiczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciała IgM i IgG, reakcja łańcuchowa polimerazy, sztuczna inteligencja w medycynie - Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Etiologia i przyczyny
Wścieklizna (rabies) to śmiertelna choroba wirusowa wywoływana przez neurotropowy wirus z rodzaju Lyssavirus, rodziny Rhabdoviridae, charakteryzujący się jednoniciowym RNA i kształtem pocisku. Wirus powoduje ostre zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, przenosząc się głównie przez ukąszenia zakażonych ssaków, z psami jako źródłem 99% zakażeń u ludzi. Okres inkubacji wynosi zwykle 1-3 miesiące, zależnie od lokalizacji i wielkości inokulum. Patogeneza obejmuje transport wirusa wsteczny aksonalny do OUN, gdzie dochodzi do gwałtownej replikacji i zapalenia mózgu, a następnie rozprzestrzeniania się do tkanek obwodowych, np. gruczołów ślinowych. Wścieklizna manifestuje się w dwóch formach: szałowej (80-85% przypadków) z nadaktywnością i hydrofobią oraz porażennej z dominującym porażeniem mięśni. Diagnostyka opiera się na izolacji wirusa, wykryciu ciałek Negriego, immunofluorescencji i PCR, jednak potwierdzenie często wymaga badań specjalistycznych i obserwacji zwierzęcia przez 10 dni. Wścieklizna jest praktycznie zawsze śmiertelna po wystąpieniu objawów klinicznych, a globalna śmiertelność wynosi około 59 000 zgonów rocznie, głównie w Afryce i Azji.
badanie immunofluorescencyjne, biopsja skóry, choroba odzwierzęca, ciałka Negriego, hydrofobia, immunoglobulina przeciwko wściekliźnie, lyssavirus, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, PCR, piroptoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilaktyka poekspozycyjna, rdzeń kręgowy, receptor nikotynowy acetylocholiny, rhabdoviridae, wirus neurotropowy, wirus wścieklizny, zapalenie mózgu, zwój nerwowy