niewystarczająco kontrolowana cukrzyca
Niewystarczająco kontrolowana cukrzyca to stan, w którym pomimo wdrożonego leczenia, pacjent nie osiąga docelowych wartości glikemii. Jest to poważny problem kliniczny, który zwiększa ryzyko rozwoju powikłań mikronaczyniowych i makronaczyniowych cukrzycy.
W praktyce klinicznej za niewystarczającą kontrolę cukrzycy uznaje się utrzymywanie się wartości HbA1c powyżej indywidualnie ustalonego celu terapeutycznego (zazwyczaj >7,0% lub >53 mmol/mol), występowanie częstych epizodów hiperglikemii oraz dużą zmienność glikemii w pomiarach dobowych. Niewystarczająca kontrola może wynikać z nieadekwatnego leczenia, nieprzestrzegania zaleceń przez pacjenta, progresji choroby lub współistnienia innych stanów medycznych.
Postępowanie w przypadku niewystarczająco kontrolowanej cukrzycy obejmuje intensyfikację leczenia farmakologicznego, wdrożenie lub modyfikację edukacji diabetologicznej, zwiększenie częstotliwości monitorowania glikemii oraz identyfikację i leczenie chorób współistniejących, które mogą wpływać na kontrolę metaboliczną. W niektórych przypadkach wskazana jest konsultacja z diabetologiem i wdrożenie wielospecjalistycznego podejścia terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Empagliflozyna – Wskazania do stosowania
Empagliflozyna, dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg w postaci tabletek powlekanych (produkt leczniczy Empelic), jest wskazana do leczenia cukrzycy typu 2 u dorosłych pacjentów z niewystarczającą kontrolą glikemii pomimo modyfikacji stylu życia. Może być stosowana jako monoterapia u pacjentów nietolerujących metforminy lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Zalecana dawka początkowa w cukrzycy typu 2 to 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 25 mg w przypadku niewystarczającej kontroli glikemii. Empagliflozyna wykazuje również działanie nefroprotekcyjne u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek oraz korzystny wpływ na ryzyko sercowo-naczyniowe, co czyni ją wartościową opcją terapeutyczną u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym i współistniejącą chorobą nerek.
antagonista aldosteronu, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, działanie niepożądane, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikemia, hemodynamika, hemoglobina glikowana, hipowolemia, infekcja dróg moczowo-płciowych, inhibitor ACE, ketoza, kwasica ketonowa, monoterapia, niewydolność serca z obniżoną frakcją wyrzutową, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową, niewystarczająco kontrolowana cukrzyca, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność serca, terapia skojarzona, zaostrzenie niewydolności serca