zaburzenia płodu
Zaburzenia płodu obejmują szeroki zakres nieprawidłowości, które mogą pojawić się podczas rozwoju prenatalnego. Mogą one wynikać z czynników genetycznych, środowiskowych, infekcyjnych lub być konsekwencją chorób matki. Wady te mogą dotyczyć pojedynczych narządów lub całych układów, a ich stopień ciężkości może być różny – od łagodnych anomalii po poważne zaburzenia zagrażające życiu.
Diagnostyka prenatalna zaburzeń płodu obejmuje badania ultrasonograficzne, testy biochemiczne, badania inwazyjne (amniocenteza, biopsja kosmówki) oraz coraz częściej nieinwazyjne badania DNA płodu z krwi matki (NIPT). Wczesne wykrycie nieprawidłowości umożliwia odpowiednie przygotowanie do opieki nad noworodkiem lub, w niektórych przypadkach, terapię wewnątrzmaciczną.
Najczęstsze zaburzenia płodu to wady serca (występują u około 1% żywo urodzonych noworodków), wady cewy nerwowej, zespoły genetyczne (np. zespół Downa), wady układu moczowego oraz zaburzenia wzrostu płodu. Istotnym problemem są również powikłania ciąż bliźniaczych, takie jak zespół przetoczenia między bliźniętami (TTTS).
Postęp w medycynie płodowej umożliwia obecnie leczenie niektórych zaburzeń jeszcze przed urodzeniem dziecka. Procedury takie jak fetoskopia, shunty odbarczające czy operacje wewnątrzmaciczne w przypadku przepukliny przeponowej lub rozszczepu kręgosłupa dają szansę na poprawę rokowania w wybranych przypadkach klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fulvestrant Stada 250 mg/5 ml
Fulwestrant wykazuje niski poziom toksyczności ostrej w badaniach przedklinicznych, z dobrze tolerowanym profilem bezpieczeństwa u różnych gatunków zwierząt przy wielokrotnym podawaniu domięśniowym. Zaobserwowano miejscowe reakcje zapalne, głównie związane z substancjami pomocniczymi, oraz efekty antyestrogenowe obejmujące żeński układ rozrodczy i narządy wrażliwe na hormony u obu płci. U psów po 12-miesięcznej terapii stwierdzono zapalenie tętnic, a podawanie doustne i dożylne wiązało się z niewielkimi zmianami w EKG przy stężeniach leku przekraczających 15-krotnie poziomy terapeutyczne u ludzi. Fulwestrant nie wykazał działania genotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo przy długotrwałym stosowaniu.
dystocja, działanie antyestrogenowe, działanie genotoksyczne, fulwestrant, gonadotropina, nieprawidłowości płodu, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, poronienie, uniesienie odcinka ST, zaawansowany rak piersi, zaburzenia płodu, zahamowanie zatokowe, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vastaloma 250 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fulwestrantu, stosowanego w preparacie Vastaloma 250 mg/5 ml (roztwór do wstrzykiwań), wykazały niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu oraz dobrą tolerancję przy wielokrotnym podawaniu u różnych gatunków zwierząt. W miejscu podania obserwowano zapalenie mięśni i ziarniniaki, przypisywane substancjom pomocniczym, z nasileniem zapalenia u królików. Domięśniowe podawanie fulwestrantu u szczurów i psów wywoływało objawy antyestrogenowe, głównie w żeńskim układzie rozrodczym oraz narządach wrażliwych na hormony. Długotrwałe stosowanie (12 miesięcy) u psów wiązało się z zapaleniem tętnic. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy (uniesienie odcinka ST, zahamowanie zatokowe) występował przy stężeniach >15-krotnie wyższych niż u ludzi, co ogranicza jego znaczenie kliniczne. Fulwestrant nie wykazał potencjału genotoksycznego.
badanie EKG, badanie toksykologiczne, dystocja, działanie antyestrogenowe, fulwestrant, masa łożyska, nieprawidłowości płodu, nowotwór sznura płciowego, nowotwór z komórek Leydiga, obumieranie zarodków, poronienie, potencjał genotoksyczny, przeżycie zarodków, układ sercowo-naczyniowy, zaawansowany rak piersi, zaburzenia płodu, zaburzenie hormonalnego sprzężenia zwrotnego, zapalenie mięśni, zapalenie tętnic, ziarniniak, ziarniszczak jajnika, zmniejszenie płodności