immunoelektroforeza
Immunoelektroforeza to zaawansowana technika diagnostyczna łącząca zalety elektroforezy i immunoprecypitacji. Pozwala na identyfikację i analizę białek surowicy krwi oraz innych płynów ustrojowych. Metoda ta jest szczególnie przydatna w diagnostyce gammapatii monoklonalnych, w tym szpiczaka mnogiego.
W pierwszym etapie badania białka są rozdzielane za pomocą elektroforezy w żelu agarozowym. Następnie do wyciętych rowków w żelu wprowadza się przeciwciała, które dyfundują w kierunku rozdzielonych wcześniej białek. W miejscu spotkania antygenu z odpowiednim przeciwciałem tworzy się charakterystyczny łuk precypitacyjny, który może być następnie analizowany pod kątem jakościowym i półilościowym.
Immunoelektroforeza znalazła zastosowanie głównie w diagnostyce chorób związanych z nieprawidłową produkcją immunoglobulin, takich jak szpiczak mnogi, makroglobulinemia Waldenströma czy amyloidoza. Technika ta została w dużej mierze zastąpiona przez nowsze metody, takie jak immunofiksacja czy elektroforeza kapilarowa, które oferują wyższą czułość i krótszy czas wykonania badania.
Powiązane wpisy
-
Leksykon chorób i schorzeń
Haemophilus influenzae typu b (Hib) jest gram-ujemną bakterią odpowiedzialną za inwazyjne zakażenia, zwłaszcza u dzieci poniżej 5. roku życia oraz osób z upośledzoną odpornością. Przed wprowadzeniem szczepień Hib był główną przyczyną bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenia nagłośni, posocznicy i innych ciężkich infekcji. Diagnostyka opiera się na posiewie mikrobiologicznym (z krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego, płynu stawowego), barwieniu metodą Grama, analizie płynu mózgowo-rdzeniowego (pleocytoza 4000-5000 leukocytów/μl, obniżona glukoza w 75% przypadków, podwyższone białko w 90%) oraz nowoczesnych metodach molekularnych, takich jak PCR (czułość 72-92%), multiplex PCR, duplex RPA (100% czułości i swoistości) i wykrywaniu antygenu polisacharydowego (PRP). MALDI-TOF MS umożliwia szybką identyfikację gatunku i różnicowanie od niepatogennych szczepów. Identyfikacja serotypu (a-f) jest kluczowa dla nadzoru epidemiologicznego i odpowiedniego leczenia, gdyż szczepionki chronią jedynie przed serotypem b.
agar czekoladowy, aglutynacja lateksowa, antybiotykoterapia, asplenia funkcjonalna, badanie plwociny, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, badanie radiologiczne klatki piersiowej, bakteriemia bezobjawowa, barwienie metodą Grama, bronchoskopia, cefalosporyny trzeciej generacji, Haemophilus influenzae typu B, immunoelektroforeza, MALDI-TOF MS, multiplex PCR, nakłucie lędźwiowe, niedobór odporności, pleocytoza, polisacharyd otoczkowy, posiew krwi, posiew mikrobiologiczny, posocznica, przeciwciała IgG, reakcja łańcuchowa polimerazy, real-time PCR, sekwencjonowanie całego genomu, splenektomia, zakażenie inwazyjne, zapalenie nagłośni, zapalenie osierdzia, zapalenie stawów -
Leksykon chorób i schorzeń
Neuropatia autonomiczna to dysfunkcja układu nerwowego autonomicznego, wpływająca na regulację mimowolnych funkcji organizmu, takich jak ciśnienie krwi, tętno, pocenie się, opróżnianie pęcherza i trawienie. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz specjalistycznych testach funkcji autonomicznych, w tym testach sercowo-naczyniowych (np. próba Valsalvy, test pionizacyjny), 24-godzinnym monitorowaniu EKG (ocena zmienności rytmu serca – HRV) oraz testach sudomotorycznych (QSART, TST, ESC). Wskazane jest coroczne badanie przesiewowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 od momentu rozpoznania oraz po 5 latach u cukrzyków typu 1. Diagnostyka uzupełniana jest badaniami obrazowymi (SPECT, PET, Doppler mózgowy) oraz badaniami laboratoryjnymi, w tym oceną funkcji tarczycy, nerek, poziomu witaminy B12 i obecności przeciwciał anty-gangliowych AChR w podejrzeniu autoimmunologicznej etiologii.
autoimmunologiczna neuropatia autonomiczna, badania urodynamiczne, badanie przewodnictwa nerwowego, biopsja nerwu łydkowego, biopsja skóry, ciśnienie krwi, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, częstość akcji serca, doustny test tolerancji glukozy, dysfunkcja autonomiczna, elektromiografia, gastropareza, hipotonia ortostatyczna, ilościowy test odruchu aksonalnego sudomotorycznego, immunoelektroforeza, monitorowanie EKG metodą Holtera, morfologia krwi, neuropatia autonomiczna, neuropatia drobnych włókien, opóźnione opróżnianie żołądka, opróżnianie pęcherza, panel metaboliczny, pęcherz moczowy, pocenie się, próba Valsalvy, termoregulacyjny test potowy, test opróżniania żołądka, test pionizacyjny, tętno, układ nerwowy autonomiczny, zaburzenia erekcji, zaburzenia trawienia, zawroty głowy, zmienność rytmu serca
