aspirat szpiku kostnego

Aspirat szpiku kostnego to materiał biologiczny pobierany podczas biopsji aspiracyjnej szpiku, procedury diagnostycznej kluczowej w hematologii. Zabieg polega na pobraniu niewielkiej ilości płynnej tkanki szpikowej, najczęściej z talerza kości biodrowej lub mostka, przy użyciu specjalnej igły biopsyjnej (np. igły Jamshidi).

Pozyskany aspirat podlega następnie badaniom cytologicznym, cytochemicznym, immunofenotypowym, cytogenetycznym oraz molekularnym. Analiza aspiratu szpiku dostarcza istotnych informacji o morfologii i funkcjonowaniu komórek krwiotwórczych, co umożliwia diagnostykę chorób hematologicznych, w tym białaczek, chłoniaków, zespołów mielodysplastycznych, nowotworów przerzutowych do szpiku oraz niektórych infekcji.

Procedura pobierania aspiratu szpiku kostnego wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym i trwa około 15-20 minut. Ocena materiału obejmuje m.in. określenie stosunku komórek szpikowych do tłuszczu, ocenę ilościową i jakościową poszczególnych linii komórkowych na różnych etapach różnicowania oraz identyfikację komórek patologicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Pseudoartroza – Leczenie

Pseudoartroza, związana z odkładaniem kryształów pirofosforanu wapnia (CPPD), manifestuje się ostrym, bolesnym zapaleniem stawów, różniąc się od dny moczanowej brakiem leków przeciwkrystalicznych. Leczenie koncentruje się na łagodzeniu objawów i kontroli stanu zapalnego, wykorzystując NLPZ (np. ibuprofen, naproksen, indometacynę), kolchicynę (0,6 mg/dawkę) oraz kortykosteroidy (metylprednizolon, triamcynolon 40-80 mg dostawowo, prednizon 20-30 mg p.o.). W ostrych atakach stosuje się również aspirację płynu stawowego z iniekcją kortykosteroidów. W przypadkach opornych na standardową terapię dostępne są inhibitory IL-1, takie jak anakinra i canakinumab. Dla przewlekłych i ciężkich postaci rozważa się DMARDs, np. metotreksat i hydroksychlorochinę. Profilaktyka nawrotów obejmuje kolchicynę w dawce 0,6 mg raz lub dwa razy dziennie oraz niskie dawki NLPZ lub kortykosteroidów.
anakinra, artrodeza, artroskopia, aspirat szpiku kostnego, błona maziowa, CPPD, DMARD, dna moczanowa, endoprotezoplastyka, fizjoterapia, glikokortykoid, hemochromatoza, hipofosfatazja, hipomagnezemia, hydroksychlorochina, ibuprofen, indometacyna, inhibitor interleukiny-1, iniekcja dostawowa, kanakinumab, kolchicyna, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek biologiczny, lek modyfikujący przebieg choroby, lek pierwszego wyboru, lek przeciwkrzepliwy, metotreksat, metylprednizolon, nadczynność przytarczyc, naproksen sodu, niedoczynność tarczycy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, objaw Raynauda, ostry atak pseudoartrozy, pirofosforan wapnia, prednizon, probenecyd, przeciwciało monoklonalne, radiosynowektomia, staw, terapia komórkami macierzystymi, triamcynolon, zaćma, zapalenie stawów, zespół Gitelmana
Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja salmonellowa – Diagnostyka i diagnoza

Diagnostyka infekcji salmonellowej opiera się na połączeniu oceny klinicznej z badaniami laboratoryjnymi, gdzie złotym standardem pozostaje hodowla bakteryjna. Podstawowe metody to posiew kału (z czułością rosnącą w trakcie choroby), posiew krwi o czułości 80-100% w wykrywaniu bakteriemii oraz aspirat szpiku kostnego z czułością około 80%, szczególnie przydatny po wcześniejszym leczeniu antybiotykami. Materiał do badań powinien być odpowiednio pobrany i transportowany, np. 10-15 ml krwi u dorosłych i adolescentów oraz 2-4 ml u dzieci. Identyfikacja bakterii obejmuje posiew na podłoża wybiórcze i namnażające, identyfikację biochemiczną oraz potwierdzenie serologiczne antygenów O i H. Nowoczesne metody molekularne (PCR, panele multiplex), immunoenzymatyczne (ELISA) oraz szybkie testy immunochromatograficzne umożliwiają szybsze wykrycie Salmonella, jednak brak izolatu bakteryjnego w testach bezhodowlanych (CIDT) ogranicza ocenę lekowrażliwości i serotypowanie.
agar krwawy, agar MacConkeya, antybiotykooporność, aspirat szpiku kostnego, bakteriemia, Campylobacter, dur brzuszny, ELISA, Escherichia coli, HACCP, hodowla bakteryjna, lekowrażliwość, multiplex PCR, nieżyt żołądkowo-jelitowy, nosicielstwo przewlekłe, PCR, posiew kału, posiew krwi, posiew moczu, Salmonella, shigella, test immunochromatograficzny, test Widala, wielolekooporność, wirusowe zapalenie żołądka
Leksykon chorób i schorzeń
Martwica kostna (osteonekroza) – Zapobieganie i profilaktyka

Martwica kostna (osteonekroza) jest wynikiem lokalnego niedokrwienia prowadzącego do obumarcia tkanki kostnej. Profilaktyka opiera się na eliminacji modyfikowalnych czynników ryzyka, takich jak ograniczenie spożycia alkoholu (ryzyko względne 3,3 przy 400 ml/tydzień i 17,9 przy 1000 ml/tydzień), zaprzestanie palenia (ryzyko 3,9-krotnie wyższe u palaczy), kontrola poziomu cholesterolu oraz minimalizacja stosowania kortykosteroidów do najniższej skutecznej dawki i najkrótszego czasu terapii. U pacjentów z trombofiliami rozważa się leczenie przeciwzakrzepowe, które może spowolnić progresję zakrzepicy wewnątrzkostnej, szczególnie w pierwotnej martwicy głowy kości udowej. Diagnostyka opiera się na MRI, a wczesne wykrycie umożliwia wdrożenie zachowawczych metod leczenia i zapobiega konieczności inwazyjnych zabiegów chirurgicznych.
alendronian, alkoholizm, antykoagulanty, aspirat szpiku kostnego, bisfosfoniany, choroba dekompresyjna, dekompresja rdzenia kostnego, denosumab, enoksaparyna, fale uderzeniowe, komórki macierzyste szpiku kostnego, kortykosteroidy, leczenie przeciwzakrzepowe, leki wazoaktywne, martwica głowy kości udowej, martwica kostna, modulatory receptora estrogenowego, obumarcie tkanki kostnej, osocze bogatopłytkowe, palenie tytoniu, przerwanie dopływu krwi, radioterapia miednicy, rezonans magnetyczny, terapia hiperbaryczna tlenem, trombofilia wrodzona, zaburzenia krzepnięcia

aspirat szpiku kostnego

Powiązane wpisy

Pseudoartroza – Leczenie

Infekcja salmonellowa – Diagnostyka i diagnoza

Martwica kostna (osteonekroza) – Zapobieganie i profilaktyka