napad niedokrwienny mózgu

Napad niedokrwienny mózgu, znany również jako przemijający atak niedokrwienny (TIA, ang. Transient Ischemic Attack), to stan neurologiczny charakteryzujący się przejściowym zaburzeniem ukrwienia mózgu. Objawia się nagłym wystąpieniem deficytów neurologicznych, które ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin, zazwyczaj jednak trwają krócej – od kilku minut do kilku godzin.

Mechanizm powstawania napadu niedokrwiennego polega na czasowym zamknięciu lub zwężeniu naczynia krwionośnego zaopatrującego określony obszar mózgu. Najczęstszymi przyczynami są zatory pochodzenia sercowego, miażdżyca naczyń domózgowych lub wewnątrzczaszkowych oraz zaburzenia hemodynamiczne.

Objawy napadu niedokrwiennego mózgu zależą od lokalizacji niedokrwienia i mogą obejmować: jednostronne osłabienie lub drętwienie twarzy, kończyny górnej lub dolnej, zaburzenia mowy (afazja), zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zaburzenia równowagi i koordynacji ruchów. W przeciwieństwie do udaru, objawy TIA ustępują całkowicie.

TIA jest istotnym czynnikiem ryzyka wystąpienia pełnoobjawowego udaru mózgu – około 10-15% pacjentów po TIA doświadcza udaru w ciągu 3 miesięcy, przy czym połowa z nich w pierwszych 48 godzinach. Z tego powodu napad niedokrwienny mózgu powinien być traktowany jako stan nagły wymagający szybkiej diagnostyki i wdrożenia profilaktyki wtórnej.

Diagnostyka TIA obejmuje badania obrazowe mózgu (CT, MRI), badania naczyniowe (USG doppler, angio-CT, angio-MR), badania kardiologiczne (EKG, echokardiografia) oraz badania laboratoryjne. Leczenie polega na modyfikacji czynników ryzyka, wdrożeniu leczenia przeciwpłytkowego lub przeciwzakrzepowego oraz, w wybranych przypadkach, interwencji naczyniowej lub kardiochirurgicznej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl