zaburzenia koordynacji psychomotorycznej

Zaburzenia koordynacji psychomotorycznej to dysfunkcje dotyczące synchronizacji procesów myślowych z odpowiednimi reakcjami ruchowymi. Objawiają się one nieadekwatnymi, spowolnionymi lub nieprecyzyjnymi ruchami, trudnościami w wykonywaniu złożonych sekwencji ruchowych oraz zaburzeniami równowagi.

W etiologii zaburzeń koordynacji psychomotorycznej wyróżnia się przyczyny neurologiczne (uszkodzenia móżdżku, jąder podkorowych, dróg piramidowych), metaboliczne (encefalopatia wątrobowa, zaburzenia elektrolitowe), toksyczne (wpływ alkoholu, leków psychotropowych), oraz psychiatryczne (depresja, schizofrenia). Szczególnie istotne klinicznie są polekowe zaburzenia psychomotoryczne, które mogą występować jako działania niepożądane neuroleptyków, benzodiazepine czy leków przeciwpadaczkowych.

Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, testy neuropsychologiczne oceniające koordynację oko-ręka, szybkość reakcji oraz planowanie ruchów. W zależności od etiologii, leczenie może obejmować terapię przyczynową, rehabilitację neuropsychologiczną, fizjoterapię lub modyfikację farmakoterapii. Zaburzenia koordynacji psychomotorycznej mogą znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta, ograniczając zdolność do wykonywania precyzyjnych czynności oraz zwiększając ryzyko upadków i wypadków.

Powiązane wpisy

  1. 17.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl