stężenie pamidronianu w osoczu
Stężenie pamidronianu w osoczu to parametr farmakokinetyczny określający ilość tego bisfosfonianu we krwi pacjenta. Pamidronian jest lekiem stosowanym głównie w leczeniu hiperkalcemii związanej z chorobą nowotworową, choroby Pageta, przerzutów nowotworowych do kości oraz osteoporozy.
Po podaniu dożylnym pamidronian szybko osiąga szczytowe stężenie w osoczu, a następnie ulega dystrybucji do tkanek, głównie do kości. Charakteryzuje się silnym powinowactwem do hydroksyapatytu i gromadzi się preferencyjnie w miejscach aktywnego metabolizmu kostnego. Około 50% podanej dawki leku zostaje wydalona przez nerki w ciągu 72 godzin, podczas gdy pozostała część może pozostawać związana z tkanką kostną przez wiele miesięcy.
Monitorowanie stężenia pamidronianu w osoczu ma ograniczone zastosowanie kliniczne, ponieważ skuteczność terapeutyczna leku zależy głównie od jego kumulacji w tkance kostnej, a nie od stężenia w osoczu. Istotniejsze znaczenie ma ocena markerów obrotu kostnego oraz parametrów gospodarki wapniowo-fosforanowej podczas terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawki leku ze względu na zmniejszony klirens nerkowy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Disodu pamidronian, substancja czynna Pamifos, wykazuje całkowite wchłanianie po dożylnej infuzji, z szybkim wzrostem stężenia w osoczu i okresem półtrwania około 0,8 godziny. Maksymalne stężenie 10 nmol/ml osiągane jest po 1-godzinnej infuzji 60 mg. Lek wiąże się z białkami osocza w około 54%, co może wzrastać przy hiperkalcemii. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z dwustopniowym okresem połowicznej eliminacji wynoszącym 1,6 oraz 27 godzin. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 180 ml/min, a klirens nerkowy około 54 ml/min, korelując z klirensem kreatyniny. Kumulacja w kościach zależy od całkowitej dawki, a lek nie ulega biotransformacji. W ciągu 72 godzin po infuzji wydalane jest 20-55% dawki w moczu.
AUC, białko osocza, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, disodu pamidronian, farmakokinetyka, hiperkalcemia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, klirens wątrobowy, metabolizm leku, okres półtrwania, stężenie pamidronianu w osoczu, tkanka uwapniona, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Disodu pamidronian, substancja czynna Pamifos, charakteryzuje się całkowitą biodostępnością po dożylnej infuzji oraz szybkim wzrostem stężenia w osoczu, z okresem półtrwania około 0,8 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) 10 nmol/ml osiągane jest po 1-godzinnej infuzji 60 mg. Lek wykazuje silne powinowactwo do tkanek kostnych, gdzie ulega „uwiecznieniu eliminacji”, co powoduje jego długotrwałą obecność w organizmie niezależnie od dawki (15-180 mg) i szybkości infuzji (1,25-60 mg/h). Wiązanie z białkami osocza wynosi około 54%, wzrastając przy hiperkalcemii. Pamidronian nie ulega biotransformacji, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 20-55% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin. Klirens osoczowy wynosi około 180 ml/min, a nerkowy około 54 ml/min, wykazując korelację z klirensem kreatyniny. Eliminacja moczowa przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 1,6 i 27 godzin.
AUC, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, dawka całkowita, dawkowanie, dysfagia, eliminacja dwufazowa, infuzja dożylna, interakcja metaboliczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, klirens wątrobowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, okres półtrwania w osoczu, pamidronian disodowy, Pamifos, przerzuty do kości, stężenie pamidronianu w osoczu, stężenie stacjonarne leku, substancja czynna, tkanka uwapniona, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności wątroby
