ADHD z przewaga nadpobudliwości-impulsywności
ADHD z przewagą nadpobudliwości-impulsywności to podtyp zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, w którym dominują objawy nadmiernej aktywności fizycznej oraz impulsywności, przy mniej nasilonych problemach z koncentracją uwagi. Pacjenci z tym podtypem ADHD wykazują trudności w kontrolowaniu zachowań impulsywnych, często działają bez zastanowienia i mają problemy z oczekiwaniem na swoją kolej.
W obrazie klinicznym obserwuje się nadmierną ruchliwość, trudności w pozostawaniu w miejscu, niepokój ruchowy (wiercenie się, niemożność usiedzenia), a także tendencję do przerywania innym, odpowiadania bez namysłu i podejmowania ryzykownych działań. U dorosłych pacjentów nadmierna aktywność fizyczna może przekształcać się w wewnętrzny niepokój i trudności z relaksacją.
Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, które wymagają utrzymywania się co najmniej 6 objawów nadpobudliwości-impulsywności przez minimum 6 miesięcy, przy mniej niż 6 objawach zaburzeń uwagi. Objawy muszą występować w różnych środowiskach (dom, szkoła, praca) i powodować znaczące zaburzenia funkcjonowania. Leczenie obejmuje farmakoterapię (głównie leki psychostymulujące), interwencje psychospołeczne oraz terapię behawioralną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba nadpobudliwości z deficytem uwagi (adhd) – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka ADHD u dzieci, najczęstszego zaburzenia neurorozwojowego występującego u 5-8% dzieci w wieku szkolnym, opiera się na kryteriach DSM-5, które wymagają obecności co najmniej 6 objawów nieuwagi i/lub nadpobudliwości-impulsywności u dzieci do 16 roku życia, utrzymujących się przez minimum 6 miesięcy, obecnych przed 12 rokiem życia i występujących w co najmniej dwóch środowiskach. Diagnoza wymaga wieloźródłowego zebrania danych, w tym szczegółowego wywiadu klinicznego, informacji od rodziców i nauczycieli oraz zastosowania standaryzowanych skal oceny, takich jak Skala Vanderbilt, Skala Connersa czy system ASEBA. Kompleksowa ocena medyczna, w tym badanie fizykalne, neurologiczne oraz ocena wzroku i słuchu, jest niezbędna do wykluczenia innych przyczyn objawów. Różnicowanie ADHD od zaburzeń lękowych, nastroju, zachowania, uczenia się, snu, spektrum autyzmu czy zaburzeń drgawkowych jest kluczowe, zwłaszcza że u większości dzieci z ADHD współwystępują dodatkowe zaburzenia, takie jak zaburzenia uczenia się (20-60%), opozycyjno-buntownicze, lękowe czy tiki.
ADHD, ADHD typu mieszanego, ADHD z przewaga nadpobudliwości-impulsywności, ADHD z przewagą nieuwagi, Amerykańska Akademia Pediatrii, badanie obrazowe mózgu, biomarker, diagnostyka różnicowa, funkcja wykonawcza, interwencja edukacyjna, klasyfikacja DSM-5, leczenie farmakologiczne, lek stymulujący, naddiagnostyka, nadpobudliwość-impulsywność, neurolog dziecięcy, nieuwaga, ocena neuropsychologiczna, ocena psychologiczna, pediatra rozwojowy, psychiatra dziecięcy, psycholog dziecięcy, skala Connersa, terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, test inteligencji, tik, wywiad kliniczny, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie snu, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Tourette’a