ropień okołopęcherzykowy

Ropień okołopęcherzykowy (periapical abscess) to zlokalizowane nagromadzenie ropy w tkankach otaczających wierzchołek korzenia zęba. Stanowi on zaawansowane stadium procesu zapalnego, który rozpoczyna się jako zapalenie miazgi zębowej (pulpitis), a następnie przechodzi w zapalenie tkanek okołowierzchołkowych (periodontitis apicalis).

Główną przyczyną powstania ropnia okołopęcherzykowego jest infekcja bakteryjna, która przedostaje się do tkanek okołowierzchołkowych przez kanał korzeniowy. Najczęściej do zakażenia dochodzi w wyniku nieleczonej głębokiej próchnicy, urazu zęba lub niepowodzenia leczenia endodontycznego. Dominującymi patogenami są bakterie beztlenowe, m.in. Peptostreptococcus, Prevotella i Fusobacterium.

Klinicznie ropień okołopęcherzykowy objawia się silnym, pulsującym bólem zęba, który nasila się podczas żucia i nagryzania. Charakterystyczna jest również wrażliwość zęba na opukiwanie oraz jego wysunięcie z zębodołu. Pacjenci mogą zgłaszać obrzęk tkanek miękkich, gorączkę, ogólne złe samopoczucie, a w badaniu radiologicznym widoczne jest przejaśnienie w okolicy wierzchołka korzenia zęba.

Leczenie ropnia okołopęcherzykowego obejmuje drenaż przez kanał korzeniowy lub nacięcie zewnętrzne, antybiotykoterapię (szczególnie w przypadku objawów ogólnoustrojowych) oraz leczenie endodontyczne zęba lub jego ekstrakcję. Nieleczony ropień może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak rozprzestrzenienie się infekcji do przestrzeni anatomicznych twarzy i szyi, a w rzadkich przypadkach do zagrożających życiu powikłań, jak zapalenie śródpiersia czy posocznica.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl