procesy ADME

Procesy ADME (absorpcja, dystrybucja, metabolizm, eliminacja) stanowią fundamentalny model opisujący losy leku w organizmie po jego podaniu. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe w farmakologii klinicznej, gdyż determinują one biodostępność substancji leczniczej, jej stężenie w miejscu działania oraz czas utrzymywania się efektu terapeutycznego.

Absorpcja dotyczy wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Zależy od drogi podania (doustna, parenteralna, wziewna), właściwości fizykochemicznych leku (rozpuszczalność, stopień jonizacji), oraz stanu fizjologicznego pacjenta. Dystrybucja opisuje rozprowadzanie leku z krwi do tkanek i narządów. Na ten proces wpływa wiązanie z białkami osocza, przepuszczalność barier biologicznych oraz perfuzja tkanek.

Metabolizm obejmuje biotransformację leku, głównie w wątrobie, choć również w innych narządach. Reakcje I fazy (utlenianie, redukcja, hydroliza) oraz II fazy (sprzęganie) przekształcają substancje lecznicze w metabolity, zwykle bardziej polarne i łatwiejsze do wydalenia. Eliminacja to proces usuwania leku i jego metabolitów z organizmu, głównie przez nerki (z moczem) lub wątrobę (z żółcią), ale także poprzez płuca, skórę, ślinę czy mleko.

Parametry farmakokinetyczne oparte na procesach ADME, takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, klirens i okres półtrwania, umożliwiają optymalizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Bluefish 25 mg

Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniową zależność AUC i Cmax w zakresie dawek 25-100 mg. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach terapii, z łącznym stężeniem osoczowym sunitynibu i jego głównego metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego czynny metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, z wydalaniem głównie przez kał (61%) i nerki (16%). Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z gefitynibem, a klirens sunitynibu nie zależy od klirensu kreatyniny w zakresie 42-347 ml/min, co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, choć u pacjentów z ESRD ekspozycja jest zmniejszona o 31-47%.
białko oporności raka piersi, czynny metabolit, dawkowanie pediatryczne, dezetylosunitynib, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, induktor enzymu, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens pozorny, liniowa farmakokinetyka, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, powierzchnia ciała, procesy ADME, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, substrat BCRP, sunitynib, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Daruph 79 mg

Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym z Tmax w zakresie 0,5-3 godzin oraz proporcjonalną do dawki ekspozycję (AUC) w zakresie 16-111 mg. Średni okres półtrwania wynosi 3-5 godzin u zdrowych ochotników i 5-6 godzin u pacjentów, a klirens doustny jest wysoki (363,8 L/godz., CV 81,3%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 L, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm dazatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (85% dawki), z minimalnym wydalaniem z moczem (4%). Podanie leku z posiłkiem wysokotłuszczowym powoduje 11% wzrost AUC i zmniejszenie zmienności ekspozycji (CV z 38% do 24%), jednak wpływ ten nie jest klinicznie istotny.
białko osocza, biodostępność, CYP3A4, dawkowanie według masy ciała, dazatynib, farmakokinetyka populacyjna, klirens, metabolizm enzymatyczny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, procesy ADME, proporcjonalność dawki, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie w osoczu, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, zmienność ekspozycji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Limetic 75 mcg

Limetic, zawierający 75 μg dezogestrelu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax aktywnego metabolitu etonogestrelu wynoszącym około 1,8 godziny. Biodostępność bezwzględna etonogestrelu wynosi około 70%, a lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95,5-99%), głównie z albuminami. Metabolizm dezogestrelu przebiega dwustopniowo: najpierw do etonogestrelu, a następnie przez izoenzym CYP3A do metabolitów sprzężonych siarczanowo i glukuronidowo, ułatwiających eliminację. Okres półtrwania etonogestrelu wynosi około 30 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 4-5 dniach regularnego stosowania. Klirens po podaniu dożylnym wynosi około 10 l/h, a wydalanie odbywa się zarówno z moczem, jak i kałem w stosunku 1,5:1.
albumina, białko wiążące hormony płciowe, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dehydrogenacja, dezogestrel, etonogestrel, glukuronidacja, hormon steroidowy, hydroksylacja, klirens, metabolizm dezogestrelu, okres półtrwania, procesy ADME, siarczanowanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Owoc kolendry – Właściwości farmakokinetyczne

Owoc kolendry (Coriandri fructu) stanowi około 7,3% (1,46 części na 20 części mieszaniny) składu preparatu Digestonic, w którym występuje w formie wyciągu płynnego sporządzonego w stosunku 1:5 z użyciem 70% etanolu (V/V) jako ekstrahenta. Produkt zawiera 0,31-0,45 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na reinę w 1 ml, jednak brak jest danych określających udział owocu kolendry w tej zawartości. Końcowy preparat zawiera 60,0-68,0% (V/V) etanolu, co może wpływać na rozpuszczalność i biodostępność substancji czynnych. W preparacie Digestonic obecne są również inne składniki ziołowe, takie jak ziele dziurawca, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, korzeń rzewienia, owoc róży oraz owoc kopru włoskiego, co może potencjalnie wpływać na interakcje farmakokinetyczne. Brak jest szczegółowych badań farmakokinetycznych dotyczących owocu kolendry oraz całego preparatu Digestonic, co uniemożliwia precyzyjną charakterystykę procesów ADME (absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji) substancji czynnych zawartych w tym surowcu roślinnym. Nie dysponujemy danymi dotyczącymi biodostępności, objętości dystrybucji, okresu półtrwania, klirensu ani wiązania z białkami osocza dla składników owocu kolendry w kontekście tego preparatu. Z uwagi na brak tych informacji oraz potencjalne interakcje między składnikami ziołowymi, zaleca się ostrożność w interpretacji działania farmakologicznego owocu kolendry w preparacie Digestonic.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, Digestonic, ekstrahent, etanol 70%, interakcja farmakokinetyczna, klirens, korzeń rzewienia, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, objętość dystrybucji, okres półtrwania, owoc kolendry, owoc kopru włoskiego, owoc róży, procesy ADME, reina, wiązanie z białkami osocza, wyciąg płynny, ziele dziurawca, związki antranoidowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atazanavir Accord 150 mg

Atazanawir wykazuje nieliniową farmakokinetykę z istotnymi różnicami między zdrowymi ochotnikami a pacjentami zakażonymi HIV. U pacjentów HIV stosujących atazanawir 300 mg z rytonawirem 100 mg podczas posiłku, średnia geometryczna Cmax wynosi 4466 ng/ml (CV 42%) z Tmax około 2,5 h, Cmin 654 ng/ml (CV 76%) oraz AUC 44185 ng•h/ml (CV 51%). W porównaniu, atazanawir 400 mg bez rytonawiru wykazuje niższe wartości: Cmax 2298 ng/ml (CV 71%), Cmin 120 ng/ml (CV 109%) i AUC 14874 ng•h/ml (CV 91%). Podanie z rytonawirem i posiłkiem zwiększa biodostępność leku (AUC o 33%, Cmax o 40%) i zmniejsza zmienność farmakokinetyczną o około 25%. Atazanawir wiąże się w około 86% z białkami osocza i przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego oraz nasienia. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z żółcią (79% dawki w kale, 13% w moczu), z okresem półtrwania około 12 godzin w stanie stacjonarnym u pacjentów z HIV.
atazanawir, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne fazy II, biodostępność atazanawiru, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hemodializa, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek niezwiązany, lek przeciwwirusowy, metabolity utlenione, mikrosomy wątroby, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie leku, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik rozpiętości stężeń, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV, znakowanie radioizotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betaxomyl 20 mg

Betaksolol chlorowodorek, substancja czynna leku Betaxomyl w dawce 20 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 85% oraz minimalnym efektem pierwszego przejścia przez wątrobę, co zapewnia przewidywalność i stabilność działania terapeutycznego. Po podaniu doustnym lek jest szybko i całkowicie wchłaniany, a jego farmakokinetyka cechuje się niewielką zmiennością stężeń w osoczu między pacjentami. Betaksolol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (około 50%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 6 l/kg, co świadczy o efektywnym przenikaniu do tkanek i przestrzeni pozanaczyniowych.
aktywność farmakologiczna, betaksolol chlorowodorek, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, dawkowanie leku, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, metabolizm leku, nieaktywne metabolity, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do białek, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, przemiany biochemiczne, stan stacjonarny, stężenie leku, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kventiax 300 mg tabletki powlekane 300 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kventiax, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależnie od obecności pokarmu, oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~83%) i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP3A4, z norkwetiapiną jako aktywnym metabolitem osiągającym 35% stężenia kwetiapiny w stanie stacjonarnym. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Eliminacja zachodzi głównie przez metabolizm wątrobowy, z mniej niż 5% dawki wydalanej w formie niezmienionej z moczem i kałem. Kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450, a klinicznie istotne interakcje farmakokinetyczne są mało prawdopodobne przy stosowaniu standardowych dawek.
białko osocza, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dawka podzielona, dystrybucja leku, działanie niepożądane, interakcja lekowa, klirens, klirens kreatyniny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania, procesy ADME, słaby inhibitor, stężenie osoczowe, stężenie terapeutyczne, substancja czynna, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ecomer 250 mg

Produkt leczniczy Ecomer w postaci kapsułek miękkich zawiera 250 mg oleju z wątroby rekinów pochodzących z rodzin Somniosidae, Squalidae, Centrophoridae, Etmopteridae oraz Cetorhinidae. Aktualnie brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tego preparatu, w tym informacji o szybkości i stopniu wchłaniania, dystrybucji (w tym wiązaniu z białkami osocza), metabolizmie oraz eliminacji (okres półtrwania, klirens, drogi wydalania). Brak jest również badań oceniających procesy ADME dla substancji czynnej, co stanowi istotną lukę w dokumentacji naukowej produktu.
absorpcja substancji czynnej, ADME, badanie kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, eliminacja leku, klirens leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, olej z wątroby rekina, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, procesy ADME, profil kliniczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ambroxol Rivopharm 30 mg/5ml

Chlorowodorek ambroksolu, substancja czynna roztworu doustnego Ambroxol Rivopharm (30 mg/5 ml), charakteryzuje się praktycznie całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-3 godziny. Biodostępność leku jest zredukowana o około jedną trzecią z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ambroksol wiąże się z białkami osocza w około 85% (zakres 80-90%) i przenika przez bariery biologiczne, w tym łożysko, barierę krew-mózg oraz do mleka ludzkiego. Metabolizowany jest głównie w wątrobie do kwasu dibromoantranilowego oraz koniugatów glukuronidu. Okres półtrwania w osoczu wynosi 7-12 godzin, natomiast dla sumy leku i metabolitów około 22 godziny. Wydalanie odbywa się głównie drogą nerkową (90% w postaci metabolitów), przy czym mniej niż 10% wydalane jest w formie niezmienionej.
akumulacja metabolitów, ambroksol, bariera biologiczna, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek ambroksolu, diureza wymuszona, dystrybucja leku, eliminacja pozaustrojowa, kinetyka eliminacji, klirens, koniugat glukuronidu, kwas dibromoantranilowy, łożysko, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, stężenie w osoczu krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simlerid 25 mg

Sytagliptyna, substancja czynna Simleridu, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym z wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 950 nM, osiągane w medianie po 1-4 godzinach (Tmax), a pole powierzchni pod krzywą (AUC) to 8,52 µM•hr. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę względem AUC, z niepełną proporcjonalnością Cmax i C24h. Sytagliptyna ma dużą objętość dystrybucji (~198 l) i niski stopień wiązania z białkami osocza (38%). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki (79% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 12,4 godziny. Lek nie wykazuje istotnych interakcji z izoenzymami CYP ani transporterami OCT2, OAT1, PEPT1/2, a jego wpływ na glikoproteinę p jest minimalny. Farmakokinetyka jest podobna u zdrowych osób i pacjentów z cukrzycą typu 2, co umożliwia ekstrapolację danych klinicznych między tymi grupami.
AUC, biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, dipeptydylopeptydaza 4, dystrybucja leku, glikoproteina p, hemodializa, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter OCT2, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wchłanianie leku, wydalanie leku, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atywia Daily 0,03 mg + 2 mg

Atywia Daily to preparat złożony zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2 mg dienogestu, charakteryzujący się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi obu substancji. Etynyloestradiol wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie około 67 pg/ml w 1,5-4 godziny po podaniu. Jego biodostępność wynosi około 44% z uwagi na efekt pierwszego przejścia w jelicie i wątrobie. Substancja wiąże się w 98% niespecyficznie z albuminami i zwiększa stężenie SHBG. Objętość dystrybucji wynosi 2,8-8,6 l/kg masy ciała. Metabolizm obejmuje aromatyczną hydroksylację i sprzęganie, a eliminacja jest dwufazowa z okresem półtrwania 1 godzina (faza I) oraz 10-20 godzin (faza II). Metabolity wydalane są w 40% z moczem i 60% z żółcią, bez obecności formy niezmienionej.
ADME, albuminy surowicy, biodostępność, dienogest, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hydroksylacja aromatyczna, klirens całkowity, krążenie wrotne, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, preparat złożony, procesy ADME, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Krka 25 mg

Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji stężenia sunitynibu (3-4-krotny wzrost) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotny wzrost), osiągając stan równowagi po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Tmax wynosi 6-12 godzin, a biodostępność nie jest zależna od posiłku. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%), a klirens pozorny wynosi 34-62 l/h. Okres półtrwania sunitynibu to 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
białko oporności raka piersi, białko osocza, biodostępność, czynny metabolit, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, kwestionariusz ECOG, maksymalna tolerowana dawka, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, powierzchnia ciała, procesy ADME, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, transportery aktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Difortan tabs 7,5 mg

Meloksykam, substancja czynna leku Difortan TABS, cechuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 89% (kapsułki) oraz biorównoważnością różnych postaci farmaceutycznych (tabletki, zawiesina, kapsułki). Tmax wynosi około 2 godziny dla zawiesiny oraz 5-6 godzin dla postaci stałych. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3-5 dni, a stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym dla dawek 7,5 mg i 15 mg wynoszą odpowiednio 0,4-1,0 μg/ml oraz 0,8-2,0 μg/ml. Meloksykam wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99%), głównie albuminami, oraz przenika do mazi stawowej na poziomie około 50% stężenia osoczowego. Objętość dystrybucji wynosi średnio 11 litrów, z międzyosobniczą zmiennością 30-40%.
albuminy, badania biorównoważności, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, interakcje lekowe, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, równowaga farmakokinetyczna, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, właściwości farmakokinetyczne, zapalenie stawów, zawiesina doustna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amisan 200 mg

Amisulpryd, substancja czynna leku Amisan, charakteryzuje się dwufazowym wchłanianiem po podaniu doustnym, z dwoma szczytami stężenia w osoczu odpowiednio 39 ± 3 ng/ml po 1 godzinie oraz 54 ± 4 ng/ml po 3-4 godzinach od podania dawki 50 mg. Biodostępność wynosi 48%, a objętość dystrybucji to 5,8 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (16%) oraz minimalny metabolizm wątrobowy (około 4% dawki), co ogranicza ryzyko interakcji farmakologicznych. Okres półtrwania amisulprydu wynosi około 12 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem nerkowym 20 l/godz. (330 ml/min), co umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy na dobę.
amisulpryd, biodostępność, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dane farmakokinetyczne, dawkowanie wielokrotne, dializa, dostępność biologiczna, faza eliminacji, interakcje farmakologiczne, klirens nerkowy, lek przeciwpsychotyczny, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm w organizmie, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, procesy ADME, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kanalikowe
Leksykon substancji czynnych
Psychotria ipecacuanha – Właściwości farmakokinetyczne

Psychotria ipecacuanha, obecna w preparacie Vomitusheel w homeopatycznym rozcieńczeniu D4 (10 g na 100 g preparatu, co odpowiada rozcieńczeniu 1:10 000), charakteryzuje się brakiem dostępnych danych farmakokinetycznych. Oficjalna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) potwierdza, że parametry takie jak biodostępność, dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja tej substancji nie zostały określone, co wynika zarówno z niskiego stężenia substancji czynnej, jak i ograniczeń metod analitycznych. Preparat jest podawany doustnie w formie kropli alkoholowych (35% v/v etanolu), co może wpływać na miejscowe wchłanianie, jednak brak jest szczegółowych badań potwierdzających wpływ nośnika na farmakokinetykę Psychotria ipecacuanha.
ADME, Aethusa cynapium, Apomorphinum hydrochloricum, charakterystyka produktu leczniczego, Colchicum autumnale, czas półtrwania, dostępność biologiczna, etanol, farmakokinetyka, interakcje lekowe, ipecacuanha, krople doustne, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, parametry ADME, parametry farmakokinetyczne, procesy ADME, przewód pokarmowy, Psychotria ipecacuanha, rozcieńczenie homeopatyczne, Strychnos ignatii, Strychnos nux vomica, Vomitusheel, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantoprazol Krka 40 mg

Pantoprazol Krka w dawce 40 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 2-3 µg/ml po około 2,5 godziny. Biodostępność bezwzględna wynosi około 77%, a jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa na AUC ani Cmax, jedynie zwiększa zmienność opóźnienia działania (lag-time). Lek wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz umiarkowaną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 0,15 l/kg). Pantoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 oraz CYP3A4, a jego metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową (80%) i częściowo z kałem (20%). Okres półtrwania leku wynosi około 1 godziny, jednak efekt terapeutyczny utrzymuje się dłużej dzięki trwałemu wiązaniu z pompą protonową w komórkach okładzinowych żołądka.
AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, pantoprazol sodowy półtorawodny, pompa protonowa, procesy ADME, stężenie w surowicy, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Amara – Właściwości farmakokinetyczne

Amara, stanowiąca 25 g nalewki gorzkiej (Amara tinctura) w produkcie leczniczym Krople żołądkowe Aflofarm, jest otrzymywana poprzez ekstrakcję etanolem 70% (V/V) z DER wynoszącym 1:3,8-4,5. Produkt zawiera również nalewki z kozłka lekarskiego, mięty pieprzowej oraz intraktum z dziurawca, każdy w ilości 25 g, a jego postać farmaceutyczna to krople doustne o zawartości etanolu 65-72% (V/V). Pomimo standaryzacji ekstraktu, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki amara, w tym procesów absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i wydalania (ADME), co jest typowe dla wielu tradycyjnych preparatów roślinnych. Wysoka zawartość etanolu może wpływać na właściwości farmakokinetyczne składników, jednak brak jest naukowych dowodów potwierdzających ten efekt.
absorpcja, dystrybucja, ekstrakt, intraktum z dziurawca, krople doustne, metabolizm, nalewka amara, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z kozłka lekarskiego, nalewka z mięty, nalewka z mięty pieprzowej, polipragmazja, procesy ADME, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik DER, wydalanie, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluoxetin Polpharma 20 mg

Fluoksetyna, składnik aktywny Fluoxetin Polpharma (20 mg, kapsułki twarde), charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego z biodostępnością niezależną od posiłków. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 6-8 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz dużą objętość dystrybucji (20-40 l/kg mc.). Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu norfluoksetyny. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 4-6 dni dla fluoksetyny i 4-16 dni dla norfluoksetyny, co powoduje utrzymywanie się efektu terapeutycznego nawet 5-6 tygodni po zakończeniu terapii. Lek jest wydalany głównie przez nerki (około 60% dawki). U dzieci i młodzieży stężenia leku i metabolitu są wyższe i zależne od masy ciała, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 tygodniach stosowania.
ADME, biodostępność, CYP2D6, demetylacja, demetylofluoksetyna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, fluoksetyna, marskość poalkoholowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfluoksetyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Koralowiec czerwony – Właściwości farmakokinetyczne

W preparacie homeopatycznym Drosetux, zawierającym Corallium rubrum w potencji 3CH (15 ml na 150 ml syropu), brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących tej substancji. Nie przeprowadzono badań opisujących procesy absorpcji, dystrybucji, metabolizmu ani eliminacji (ADME) koralowca czerwonego w kontekście jego stosowania w homeopatii. W preparacie obecne są również inne składniki aktywne w potencjach 3CH i 1CH, jednak brak informacji o farmakokinetyce uniemożliwia ocenę wpływu Corallium rubrum na organizm oraz potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami podczas terapii skojarzonej.
arnica montana, Belladonna, charakterystyka farmakokinetyczna, Cina, Coccus cacti, Cuprum gluconicum, Drosera, Ferrum phosphoricum, homeopatyczny produkt leczniczy, interakcja farmakokinetyczna, Ipeca, koralowiec czerwony, metabolizm wątrobowy, potencja homeopatyczna, preparat homeopatyczny, procesy ADME, Solidago virga aurea, substancja czynna, terapia skojarzona, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erlis 20 mg

Tadalafil, substancja czynna produktu Erlis (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po podaniu. Wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu ani porę dnia, co umożliwia elastyczne dawkowanie. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – jest farmakologicznie nieaktywny. Klirens u osób zdrowych wynosi średnio 2,5 l/godzinę, a okres półtrwania to 17,5 godziny, co przekłada się na długi czas działania leku. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, cytochrom P450 3A4, dysfunkcja erekcyjna, ekspozycja ogólnoustrojowa, Erlis, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, klirens kreatyniny, metabolit nieaktywny, okres półtrwania, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tadalafil, zaburzenie erekcji
Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Właściwości farmakokinetyczne

Sitagliptyna, selektywny inhibitor DPP-4, wykazuje korzystne właściwości farmakokinetyczne, w tym wysoką biodostępność około 87% oraz szybkie osiąganie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 950 nM) w czasie 1-4 godzin po podaniu doustnym dawki 100 mg. Lek charakteryzuje się liniową farmakokinetyką względem dawki w zakresie AUC (8,52 µM•h), ograniczonym metabolizmem wątrobowym (głównie CYP3A4 i CYP2C8) oraz dominującą eliminacją nerkową – około 79% dawki wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania sitagliptyny wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy (350 ml/min) wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sitagliptyna jest substratem transporterów hOAT-3 i glikoproteiny p, jednak nie wykazuje istotnych interakcji z enzymami CYP450 ani transporterami OCT2, OAT1 czy PEPT1/2, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Farmakokinetyka u osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą typu 2 jest zbliżona, a podawanie leku niezależnie od posiłków nie wpływa na jego wchłanianie.
ADME, badanie biorównoważności, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, interakcje lekowe, metabolizm wątrobowy, metformina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, procesy ADME, przesączanie kłębkowe, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugha, stężenie osoczowe, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Verpyllo 20 mg

Bilastyna, substancja czynna leku Verpyllo (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny oraz umiarkowaną biodostępnością na poziomie 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i minimalny metabolizm, co potwierdza brak indukcji lub hamowania izoenzymów CYP450. Eliminacja bilastyny odbywa się głównie w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem, z czasem półtrwania około 10 godzin u zdrowych osób, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, a zmienność międzyosobnicza jest niewielka, co ułatwia przewidywanie stężeń terapeutycznych.
ADME, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, AUC, BCRP, biodostępność bilastyny, Cmax, cytochrom P450, czas półtrwania, dawka leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, GFR, glikoproteina p, liniowa farmakokinetyka, OAT1, OAT3, OATP, OCT2, procesy ADME, przewlekła pokrzywka, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sildenafil Medical Valley 100 mg

Syldenafil, substancja czynna leku Sildenafil Medical Valley, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z medianą Tmax wynoszącą 60 minut (zakres 30-120 minut) i biodostępnością około 41% (zakres 25-63%). Parametry farmakokinetyczne, takie jak AUC i Cmax, wykazują liniową zależność od dawki w zakresie terapeutycznym 25-100 mg, przy czym Cmax po dawce 100 mg wynosi średnio 440 ng/ml (CV 40%). Spożycie posiłku opóźnia Tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (Vd 105 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (96%), co skutkuje maksymalnym stężeniem wolnej frakcji leku na poziomie 18 ng/ml (38 nM). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, prowadząc do powstania aktywnego N-demetylowanego metabolitu o około 50% aktywności wobec PDE5 i stężeniu stanowiącym 40% stężenia leku macierzystego. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (80% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%).
AUC, biodostępność doustna, biotransformacja wątrobowa, dysfagia, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka syldenafilu, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens całkowity, klirens kreatyniny, krążący metabolit, marskość wątroby, metabolizm syldenafilu, N-demetylacja, N-demetylo metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, procesy ADME, selektywność wobec fosfodiesteraz, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramve 10 mg 10 mg

Ramipryl, podawany doustnie w dawkach 10 mg (Ramve 10 mg), jest inhibitorem ACE charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego (≥56%) i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenie po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 45% po dawkach 2,5 i 5 mg. Ramipryl wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (73%), natomiast ramiprylat wiąże się w 56%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem esteraz, a eliminacja odbywa się przez nerki, z efektywnym okresem półtrwania ramiprylatu wynoszącym 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek klirens ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania. Zaburzenia czynności wątroby spowalniają metabolizm ramiprylu, zwiększając jego stężenie, jednak nie wpływają istotnie na stężenia ramiprylatu.
aktywny metabolit, białko osocza, biodostępność, dysfunkcja wątroby, efektywny okres półtrwania, ekspozycja na lek, esteraza, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka wielofazowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, metabolizm ramiprylu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, procesy ADME, przenikanie do mleka, ramiprylat, stężenie równowagi, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Aethusa cynapium – Właściwości farmakokinetyczne

Aethusa cynapium, występująca w preparacie Vomitusheel w rozcieńczeniu homeopatycznym D4, stanowi 10 g na 100 g roztworu kropli doustnych. Produkt ten jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem o zapachu etanolu, zawierającym 35% (v/v) etanolu jako substancję pomocniczą. Vomitusheel zawiera sześć głównych składników aktywnych: Aethusa cynapium D4 (10%), Psychotria ipecacuanha D4 (10%), Strychnos nux-vomica D4 (10%), Apomorphinum hydrochloricum D6 (15%), Colchicum autumnale D6 (25%) oraz Strychnos ignatii D6 (30%).
ADME, Apomorphinum hydrochloricum, blekot pospolity, charakterystyka produktu leczniczego, Colchicum autumnale, decyzja terapeutyczna, etanol, farmakokinetyka, krople doustne, monitorowanie pacjenta, praktyka kliniczna, proces farmakokinetyczny, procesy ADME, profil farmakologiczny, Psychotria ipecacuanha, rozcieńczenie homeopatyczne, składnik aktywny, Strychnos ignatii, Strychnos nux vomica, substancja czynna, Vomitusheel
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Miansegen 30 mg

Mianseryna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Miansegen, po podaniu doustnym wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 3 godzin (Tmax). Biodostępność leku wynosi około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Mianseryna wiąże się silnie z białkami osocza (około 95%), co ma znaczenie dla jej dystrybucji oraz potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Metabolizm leku zachodzi głównie poprzez demetylację i utlenianie, a następnie sprzęganie metabolitów, co zwiększa ich hydrofilność i ułatwia eliminację.
biodostępność, Cmax, compliance, czas eliminacji, demetylacja, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, kinetyka wchłaniania, mianseryna chlorowodorek, okres półtrwania, powinowactwo do białek, proces farmakokinetyczny, procesy ADME, sprzęganie metabolitów, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, Tmax, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów
Leksykon substancji czynnych
Olejek tymiankowy – Właściwości farmakokinetyczne

Olejek tymiankowy (Thymus vulgaris L., Thymus zygis Loefl. ex L.; aetheroleum) jest składnikiem preparatu Salviasept, stosowanego w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych. Produkt zawiera 0,3 g olejku tymiankowego na 100 g koncentratu do sporządzania roztworu do płukania gardła oraz wyciąg płynny złożony, w tym 9,35 części ziela tymianku. Pomimo szerokiego zastosowania, w charakterystyce produktu brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki olejku tymiankowego, co dotyczy również innych składników aktywnych preparatu.
ADME, charakterystyka produktu leczniczego, działanie miejscowe, interakcje lekowe, olejek tymiankowy, podanie systemowe, procesy ADME, roztwór do płukania gardła, Salviasept, schorzenia górnych dróg oddechowych, wchłanianie dystrybucja metabolizm wydalanie, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny złożony, zastosowanie miejscowe, ziele tymianku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vestibo 8 mg

Betahistyna dichlorowodorek, stosowana w dawkach 8 mg i 16 mg, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność wynosi około 1% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie niezmienionej substancji czynnej w osoczu osiągane jest około 1 godziny po podaniu. Betahistyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<5%), co zwiększa dostępność wolnej formy leku. Głównym metabolitem jest kwas 2-pirydylooctowy (2-PAA), powstający w wyniku metabolizmu przez monoaminooksydazy (MAO), który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Metabolit ten osiąga maksymalne stężenie w osoczu i moczu również po około 1 godzinie, a jego okres półtrwania wynosi około 3,5 godziny.
absorpcja leku, betahistyna dichlorowodorek, biodostępność, biotransformacja, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, efekt terapeutyczny, eliminacja betahistyny, kwas 2-pirydylooctowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm betahistyny, metabolizm pierwszego przejścia, monoaminooksydaza, niezmieniona betahistyna, okres półtrwania, procesy ADME, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Velafax 75 mg

Wenlafaksyna, dostępna w tabletkach Velafax w dawkach 37,5 mg i 75 mg, cechuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz Tmax około 2,4 godziny. Maksymalne stężenia (Cmax) wahają się od 33 do 172 ng/ml przy dawkach 25-150 mg. Lek i jego aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują niski stopień wiązania z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Wenlafaksyna ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez CYP2D6 do ODV oraz przez CYP3A3/4 do N-demetylowenlafaksyny. Okres półtrwania dystrybucji wynosi około 5 godzin dla wenlafaksyny i 11 godzin dla ODV. Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co ułatwia stosowanie kliniczne.
badania farmakokinetyczne, biodostępność doustna, Cmax, cytochrom P450, enzym CYP2D6, maksymalne stężenie leku, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, okres półtrwania, procesy ADME, przewód pokarmowy, Tmax, Velafax, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amaryl 4 4 mg

Glimepiryd, substancja czynna preparatu Amaryl, charakteryzuje się całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) około 0,3 μg/ml osiąganym po około 2,5 godzinach przy dawce 4 mg/dobę. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, wykazują liniową zależność od dawki, a spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie leku. Lek wykazuje silne (>99%) wiązanie z białkami osocza, małą objętość dystrybucji (~8,8 l) oraz niski klirens (48 ml/min). Okres półtrwania w surowicy wynosi 5-8 godzin, z nieznacznym wydłużeniem przy wyższych dawkach. Metabolizm glimepirydu odbywa się głównie w wątrobie przez enzym CYP2C9, a wydalanie następuje w 58% z moczem i 35% z kałem, bez obecności niezmienionej substancji w moczu. Główne metabolity to pochodna hydroksylowa (t1/2 3-6 godzin) oraz karboksylowa (t1/2 5-6 godzin).
Amaryl, AUC, bariera krew-mózg, biotransformacja leku, Cmax, cukrzyca typu 2, CYP2C9, dostępność biologiczna, glimepiryd, klirens, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwcukrzycowy, metabolit, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna hydroksylowa, pochodna karboksylowa, podanie doustne, procesy ADME, stężenie w surowicy, T1/2, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapine Aurovitas 5 mg

Olanzapina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 5-8 godzinach, niezależnie od obecności pokarmu. Lek wiąże się z białkami osocza w około 93% (stężenia 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną, co wpływa na objętość dystrybucji i czas półtrwania. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez sprzęganie i utlenianie, z udziałem CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi średnio 33,8 godziny, a około 57% dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów. Wiek, płeć, palenie tytoniu oraz niewydolność narządów wpływają na farmakokinetykę olanzapiny, jednak zmienność ta mieści się w granicach klinicznie akceptowalnych.
bariera krew-mózg, biodostępność leku, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, farmakokinetyka olanzapiny, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, N-glukuronid, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olanzapina, podeszły wiek, połowiczna eliminacja, procesy ADME, profil bezpieczeństwa, schizofrenia, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Famogast 40 mg

Famotydyna, substancja czynna leku Famogast w dawce 40 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z biodostępnością doustną na poziomie 40-50%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 199,2 ± 61,8 ng/ml i osiągane jest w ciągu 1-3 godzin (Tmax). Wchłanianie famotydyny nie jest istotnie modyfikowane przez spożycie pokarmu ani przez stosowanie leków zobojętniających kwas solny. Po absorpcji lek dystrybuuje się w organizmie, przenikając do mleka matki, natomiast przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest minimalne, co ogranicza potencjalne działania ośrodkowe. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez S-oksydację, prowadząc do nieaktywnego metabolitu – sulfotlenku famotydyny.
antacida, bariera krew-mózg, biodostępność, dystrybucja leku, Famogast, famotydyna, hemodializa, leki zobojętniające, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, procesy ADME, przedawkowanie, S-oksydacja, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, sulfotlenek famotydyny