zespół Meige’a

Zespół Meige’a (dystonia ustno-żuchwowa) to rzadkie schorzenie neurologiczne zaliczane do grupy dystonii ogniskowych, charakteryzujące się mimowolnymi, nieregularnymi skurczami mięśni twarzy, szczególnie w okolicy ust, żuchwy i powiek. Nazwa pochodzi od francuskiego neurologa Henry’ego Meige’a, który jako pierwszy opisał to zaburzenie w 1910 roku.

Klinicznie zespół Meige’a objawia się kombinacją blefarospazmu (mimowolnych skurczów mięśni powiek) oraz dystonii oromandibularnej (nieprawidłowych ruchów mięśni twarzy, ust, języka i żuchwy). Pacjenci doświadczają mimowolnego zaciskania powiek, szczękościsku, wysuwania języka, mlaskania, oblizywania warg oraz innych nieskoordynowanych ruchów w obrębie dolnej części twarzy.

Etiologia zespołu Meige’a pozostaje nie w pełni wyjaśniona, choć uważa się, że kluczową rolę odgrywają zaburzenia w funkcjonowaniu jąder podstawy i układu dopaminergicznego. Czynniki genetyczne, zaburzenia neuroprzekaźnictwa oraz wpływy środowiskowe mogą przyczyniać się do rozwoju schorzenia. Zespół występuje częściej u kobiet, a szczyt zachorowań przypada na 6-7 dekadę życia.

W leczeniu zespołu Meige’a zastosowanie znajdują iniekcje toksyny botulinowej do nadaktywnych mięśni, co stanowi obecnie terapię pierwszego wyboru. Leczenie farmakologiczne obejmuje stosowanie leków antycholinergicznych, benzodiazepin oraz antagonistów dopaminy. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się głęboką stymulację mózgu (DBS) gałki bladej wewnętrznej.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl