kanalik zębinowy

Kanaliki zębinowe to mikroskopijne, rurkowate struktury przebiegające przez całą grubość zębiny, stanowiące jeden z głównych elementów morfologicznych tkanki zębowej. Rozciągają się od granicy szkliwno-zębinowej lub cementowo-zębinowej do miazgi zęba, tworząc sieć dróg komunikacyjnych w obrębie zęba.

Średnica kanalików zębinowych wynosi około 1-5 μm, a ich gęstość zwiększa się w miarę zbliżania się do komory miazgi. W kanalikach znajdują się wypustki odontoblastów (tzw. wypustki Tomesa) oraz płyn śródzębinowy, który umożliwia transport substancji odżywczych, mediatorów bólu i substancji obronnych. Ta struktura anatomiczna ma kluczowe znaczenie dla fizjologii zęba, w tym dla odczuwania bodźców termicznych i mechanicznych.

Kanaliki zębinowe odgrywają istotną rolę w patogenezie wielu schorzeń zębów, w tym nadwrażliwości zębiny, próchnicowych i niepróchnicowych ubytków twardych tkanek zęba. W przypadku ekspozycji kanalików zębinowych (np. po abrazji szkliwa lub recesji dziąsła), może dochodzić do nadwrażliwości zębów na bodźce termiczne, osmotyczne czy dotykowe, co wyjaśnia teoria hydrodynamiczna bólu zębinowego.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl