opryszczkowe zapalenie jamy ustnej
Opryszczkowe zapalenie jamy ustnej (herpetic stomatitis) to choroba wywołana przez wirus opryszczki pospolitej (HSV-1, rzadziej HSV-2). Pierwotne zakażenie występuje najczęściej u dzieci w wieku 1-3 lat i objawia się wysiewem licznych pęcherzyków na błonie śluzowej jamy ustnej, które szybko pękają, tworząc bolesne nadżerki.
Objawy prodromalne obejmują gorączkę, ból gardła, powiększenie węzłów chłonnych podżuchwowych oraz ogólne złe samopoczucie. W ciężkich przypadkach może wystąpić odwodnienie z powodu trudności w przyjmowaniu pokarmów i płynów. U pacjentów immunokompetentnych choroba jest samolimitująca i zazwyczaj ustępuje po 10-14 dniach.
Leczenie opryszczkowego zapalenia jamy ustnej ma głównie charakter objawowy i obejmuje podawanie leków przeciwbólowych, zapewnienie odpowiedniego nawodnienia oraz diety lekkostrawnej. W cięższych przypadkach stosuje się leki przeciwwirusowe (acyklowir, walacyklowir), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami odporności. Po pierwotnym zakażeniu wirus pozostaje w stanie latentnym w zwojach nerwowych i może ulegać reaktywacji w postaci nawrotowej opryszczki wargowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rifamazid 150 mg + 100 mg
Podczas terapii produktem Rifamazid, zawierającym ryfampicynę i izoniazyd, obserwuje się szereg działań niepożądanych o różnej częstości występowania, zgodnie z klasyfikacją CIOMS. Ryfampicyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość (niezbyt często), niedokrwistość hemolityczna (rzadko), leukopenia (rzadko) oraz eozynofilia (niezbyt często). Reakcje immunologiczne obejmują objawy grypopodobne (często, do 50% przy dawce ≥25 mg/kg), obrzęk twarzy i kończyn (niezbyt często), zaburzenia oddechowe i wstrząs anafilaktyczny (rzadko). Ryfampicyna wywołuje także zaburzenia neurologiczne (ból i zawroty głowy, senność – często; ataksja, splątanie – niezbyt często), dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (zgaga, bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty – często; biegunka – niezbyt często) oraz zmiany w czynności wątroby, w tym zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności fosfatazy zasadowej (często), a także rzadko toksyczne zapalenie wątroby. Charakterystycznym efektem jest pomarańczowe lub czerwonobrązowe zabarwienie płynów ustrojowych (bardzo często w ślinie i moczu).
agranulocytoza, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, bilirubina, bilirubinemia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, hemoglobina, hemoglobinuria, izoniazyd, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, napad padaczkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, ryfampicyna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, toksyczne zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie miesiączkowania, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wielonerwowe, zespół DRESS, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na nikiel – Diagnostyka i diagnoza
Alergia na nikiel jest jedną z najczęstszych przyczyn alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, manifestującą się swędzącą wysypką w miejscu kontaktu z metalem. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie klinicznym, uwzględniającym czas wystąpienia objawów, lokalizację zmian oraz potencjalne źródła ekspozycji (biżuteria, monety, okulary, telefony). Złotym standardem diagnostycznym jest test płatkowy z 5% siarczanem niklu (Europa) lub 2,5% (Ameryka Północna), polegający na aplikacji alergenu na skórę przez 48 godzin i ocenie reakcji po 72-96 godzinach. Dodatkowo, w diagnostyce alergii typu IV stosuje się limfocytarny test transformacji (LTT) oraz test proliferacji limfocytów na nikiel (NiLPT) o specyficzności 98% i czułości 68%. W przypadku podejrzenia systemowej alergii na nikiel (SNAS) stosuje się doustny test prowokacyjny (OPT) po 4-6 tygodniach diety niskoniklowej, przeprowadzany metodą podwójnie ślepej próby kontrolowanej placebo (DBPCNC).
alergia na nikiel, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, choroby zapalne jelit, doustny test prowokacyjny, kandydoza, kontaktowe zapalenie skóry, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, podwójnie ślepa próba, przeciwciała IgE, reakcja alergiczna, siarczan niklu, stan zapalny, systemowa alergia na nikiel, test płatkowy, test proliferacji limfocytów, test punktowy, test śródskórny, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Wrzody opryszczkowe – Objawy
Wrzody opryszczkowe, wywołane przez wirusa HSV-1, manifestują się jako bolesne pęcherzyki na granicy czerwieni wargowej i wokół ust, przechodząc przez fazy prodromalne (mrowienie, pieczenie), pęcherzykowe, pęknięcia pęcherzyków, tworzenia strupów oraz gojenia w ciągu 7-14 dni. Pierwotna infekcja może trwać do 3 tygodni i często przebiega z objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka, ból gardła, obrzęk węzłów chłonnych, natomiast nawroty są zwykle łagodniejsze i ograniczone do miejscowych zmian. Reaktywacja wirusa może być wywołana przez czynniki takie jak infekcje, stres, ekspozycja na słońce czy zmiany hormonalne. Wysoka zakaźność utrzymuje się od fazy prodromalnej do całkowitego wygojenia, a transmisja odbywa się przez bezpośredni kontakt lub kontakt z przedmiotami osobistymi.
faza pęcherzykowa, faza prodromalna, grudka skórna, infekcja dróg oddechowych, latencja wirusowa, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwirusowy, objaw prodromalny, obrzęk węzłów chłonnych, opryszczka wargowa, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, opryszczkowe zapalenie rogówki, osłabiony układ odpornościowy, pęcherzyk wypełniony płynem, wirus opryszczki pospolitej typu 1, wrzód opryszczkowy, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie pierwotne, zwój nerwowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dynexan 20 mg/g
Lidokaina, zawarta w preparacie Dynexan (20 mg/g, żel do stosowania w jamie ustnej), jest amidowym środkiem miejscowo znieczulającym działającym poprzez odwracalne blokowanie kanałów sodowych, co hamuje powstawanie potencjału czynnościowego w neuronach. Mechanizm ten prowadzi do selektywnego zahamowania przewodzenia impulsów nerwowych, począwszy od włókien bezmielinowych odpowiedzialnych za ból, a następnie temperaturę, dotyk i nacisk. Żel Dynexan jest wskazany do łagodzenia bólu w stanach takich jak owrzodzenia aftowe, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej i dziąseł, ból związany z ząbkowaniem u niemowląt oraz podczas zabiegów stomatologicznych, wykazując skuteczność w miejscowym uśmierzaniu dolegliwości bólowych błon śluzowych jamy ustnej.
amid, aparat ortodontyczny, Dynexan, działanie niepożądane, impuls nerwowy, kanał sodowy, lidokaina, nadżerka błony śluzowej, opryszczkowe zapalenie dziąseł, opryszczkowe zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie aftowe, potencjał czynnościowy, środek miejscowo znieczulający, tolerancja miejscowa, uraz jamy ustnej, wirus HSV, wizualna skala analogowa, włókno nerwowe, wrzód aftowy, ząbkowanie