nadliczbowe żebro
Nadliczbowe żebro (łac. costa supranumeraria) to wrodzona anomalia anatomiczna polegająca na występowaniu dodatkowego żebra, najczęściej wyrastającego z siódmego kręgu szyjnego (żebro szyjne) lub pierwszego kręgu lędźwiowego. Jest to jedna z najczęstszych anomalii kostnych układu szkieletowego, występująca u około 0,5-1% populacji ogólnej.
Większość nadliczbowych żeber nie powoduje objawów klinicznych i jest wykrywana przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych przyczyn. Jednakże w niektórych przypadkach, szczególnie przy żebrach szyjnych, mogą one uciskać na struktury naczyniowo-nerwowe, prowadząc do zespołu górnego otworu klatki piersiowej (TOS – Thoracic Outlet Syndrome). Objawy obejmują wówczas ból, parestezje, osłabienie mięśni kończyny górnej oraz zaburzenia krążenia.
Diagnostyka nadliczbowych żeber opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. Leczenie jest zazwyczaj wskazane tylko w przypadku wystąpienia objawów klinicznych i polega na chirurgicznym usunięciu nadliczbowego żebra, co zazwyczaj przynosi znaczną poprawę stanu pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Terazosyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania terazosyny wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, niekorzystne efekty takie jak zmniejszenie płodności, atrofia jąder, resorpcje płodów, zmniejszenie masy ciała płodów, zwiększenie liczby nadliczbowych żeber oraz obniżona przeżywalność pourodzeniowa obserwowano jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (od 20- do 280-krotności maksymalnej dawki zalecanej). Nie stwierdzono działania teratogennego nawet przy dawkach przekraczających 1330-krotność dawki terapeutycznej, jednak brak jest odpowiednich danych dotyczących stosowania terazosyny u kobiet w ciąży.
atrofia jąder, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, guz rdzenia nadnercza, nadliczbowe żebro, płodność, potencjał mutagenny, przeżywalność pourodzeniowa, resorpcja płodu, terazosyna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml
Kompleksowe badania toksykologiczne flukonazolu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach kancerogenności na myszach i szczurach (dawki 2,5, 5 i 10 mg/kg/dobę, odpowiadające 2-7-krotności dawki ludzkiej) nie stwierdzono działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów płci męskiej zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka wątrobowokomórkowego przy dawkach 5 i 10 mg/kg/dobę. Testy mutagenności in vitro i in vivo (m.in. na bakteriach Salmonella typhimurium, komórkach mysich i ludzkich limfocytach do stężenia 1000 µg/ml) wykazały brak działania mutagennego flukonazolu. Badania reprodukcyjne na szczurach potwierdziły brak wpływu na płodność przy dawkach doustnych do 20 mg/kg oraz pozajelitowych do 75 mg/kg.
dystocja, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie czaszki, limfocyt ludzki, nadliczbowe żebro, obumarcie zarodka, pochodne triazolu, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna