zewnętrzny masaż serca

Zewnętrzny masaż serca stanowi kluczowy element podstawowych zabiegów resuscytacyjnych (BLS), stosowany u pacjentów z zatrzymaniem krążenia. Polega na rytmicznym uciskaniu klatki piersiowej, co umożliwia wymuszenie przepływu krwi do narządów, szczególnie do mózgu i serca, w sytuacji gdy serce pacjenta przestało efektywnie pompować krew.

Prawidłowa technika zewnętrznego masażu serca obejmuje ułożenie pacjenta na twardym podłożu, umieszczenie rąk na środku klatki piersiowej (na dolnej połowie mostka), utrzymanie ramion prostopadle do klatki piersiowej oraz wykonywanie uciśnięć na głębokość 5-6 cm u dorosłych, z częstotliwością 100-120 uciśnięć na minutę. Istotne jest umożliwienie pełnego powrotu klatki piersiowej do pozycji wyjściowej po każdym uciśnięciu.

Skuteczność zewnętrznego masażu serca zależy od minimalizacji przerw w uciskaniu klatki piersiowej oraz utrzymania odpowiedniej jakości uciśnięć. Według aktualnych wytycznych resuscytacji, stosunek uciśnięć klatki piersiowej do wdechów ratowniczych wynosi 30:2, chyba że pacjent ma zabezpieczone drogi oddechowe – wówczas stosuje się ciągłe uciśnięcia klatki piersiowej z równoczesną wentylacją z częstością 10 oddechów na minutę.

Zewnętrzny masaż serca stanowi interwencję o udowodnionej skuteczności w zwiększaniu szans na przeżycie zatrzymania krążenia, szczególnie gdy jest rozpoczęty natychmiast po rozpoznaniu zatrzymania krążenia i kontynuowany do czasu przywrócenia krążenia własnego lub przejęcia pacjenta przez zespół specjalistyczny.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl