ostra hipokalcemia

Ostra hipokalcemia to stan nagłego obniżenia stężenia wapnia w surowicy krwi poniżej 2,2 mmol/l (8,8 mg/dl), który może stanowić zagrożenie życia pacjenta. Najczęstszymi przyczynami są: pooperacyjna niedoczynność przytarczyc (szczególnie po tyroidektomii), ciężka hipoalbuminemia, rabdomioliza, zespół głodnych kości, ostre zapalenie trzustki oraz sepsa.

Objawy kliniczne hipokalcemii zależą od stopnia i szybkości spadku stężenia wapnia. Charakterystycznymi objawami są: tężyczka, parestezje, skurcze mięśniowe, drgawki, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odcinka QT), skurcz krtani oraz objawy neurologiczne. W badaniu fizykalnym można stwierdzić objaw Chvostka (skurcz mięśni twarzy po uderzeniu w okolicę nerwu twarzowego) oraz objaw Trousseau (skurcz dłoni po założeniu mankietu ciśnieniomierza).

Leczenie ostrej objawowej hipokalcemii polega na natychmiastowym dożylnym podaniu preparatów wapnia. Standardowo stosuje się 10% glukonian wapnia w dawce 10-20 ml (1-2 ampułki) podawany powoli, najlepiej przez duże naczynia żylne. W przypadku utrzymywania się objawów, dawkę można powtórzyć. Równolegle zaleca się rozpoczęcie doustnej suplementacji wapnia i witaminy D. W hipokalcemii spowodowanej hipomagnezemią konieczne jest również wyrównanie niedoboru magnezu.

Monitorowanie pacjenta z ostrą hipokalcemią obejmuje regularne oznaczanie stężenia wapnia w surowicy, kontrolę EKG oraz ocenę funkcji nerek. Długoterminowe leczenie zależy od przyczyny hipokalcemii i może wymagać stałej suplementacji wapnia, aktywnych form witaminy D lub leczenia choroby podstawowej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl