zator powietrzny
Zator powietrzny to stan nagłego zagrożenia życia spowodowany przedostaniem się pęcherzyków powietrza do układu naczyniowego. W zależności od lokalizacji wyróżniamy zator powietrzny tętniczy (systemowy) oraz żylny. Zator powietrzny tętniczy może prowadzić do niedokrwienia mózgu, serca lub innych narządów, natomiast żylny zator powietrzny najczęściej lokalizuje się w krążeniu płucnym.
Do najczęstszych przyczyn zatoru powietrznego należą: procedury medyczne (cewnikowanie żył centralnych, zabiegi laparoskopowe, wentylacja mechaniczna), urazy (zwłaszcza penetrujące klatkę piersiową), barotrauma u nurków oraz zabiegi chirurgiczne, szczególnie neurochirurgiczne wykonywane w pozycji siedzącej. Nawet niewielka objętość powietrza (3-5 ml/kg) może być śmiertelna, jeśli szybko przedostanie się do krążenia.
Objawy zatoru powietrznego zależą od jego lokalizacji i objętości wprowadzonego powietrza. W zatoru tętniczym dominują objawy neurologiczne (zawroty głowy, drgawki, zaburzenia świadomości), zaburzenia rytmu serca i niedokrwienie narządów. W zatoru żylnym obserwuje się duszność, kaszel, ból w klatce piersiowej, tachykardię, hipotensję, a w badaniu osłuchowym charakterystyczny „młyński szmer” nad sercem.
Leczenie zatoru powietrznego obejmuje: ułożenie pacjenta w pozycji Trendelenburga na lewym boku (w przypadku zatoru żylnego), tlenoterapię 100% tlenem, resuscytację płynową, terapię w komorze hiperbarycznej oraz, w wybranych przypadkach, aspirację powietrza przez cewnik z prawej komory serca. Profilaktyka polega na stosowaniu technik minimalizujących ryzyko wprowadzenia powietrza podczas procedur medycznych oraz odpowiednim monitorowaniu parametrów życiowych pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tisseel Lyo
TISSEEL Lyo, klej fibrynowy zawierający fibrynogen ludzki, aprotyninę syntetyczną, trombinę ludzką i chlorek wapnia, wymaga stosowania wyłącznie na powierzchnię zmiany chorobowej, z bezwzględnym zakazem podawania donaczyniowego ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Preparat należy nakładać w cienkiej warstwie, unikając wstrzyknięć do śluzówki nosa i bezpośrednio do tkanki, aby zapobiec miejscowemu uszkodzeniu. Szczególną ostrożność należy zachować przy aplikacji za pomocą sprężonego gazu, monitorując parametry życiowe pacjenta (ciśnienie tętnicze, tętno, saturację, końcowo-wydechowe stężenie CO₂) i stosując ciśnienie oraz odległość rozpylania zgodnie z zaleceniami producenta, unikając stosowania w zamkniętych przestrzeniach ciała. Preparat może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na aprotyninę lub alergią na białka bydlęce.
aprotynina syntetyczna, chlorek wapnia, ciśnienie tętnicze, duszność, gojenie rany, hipotensja, klej fibrynowy, kontaktowe zapalenie skóry, niedobór odporności, niedokrwistość hemolityczna, oksydowana celuloza, parwowirus B19, pokrzywka, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, saturacja krwi, śluzówka nosa, stężenie końcowo-wydechowe CO₂, szok anafilaktyczny, tętnica oczna, trombina ludzka, ucisk w klatce piersiowej, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wstrząs, WZW typu A, WZW typu B, zakażenie wewnątrzmaciczne, zator powietrzny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Natrium chloratum 0,9% Baxter 9 mg/ml
Natrium Chloratum 0,9% Baxter to izotoniczny roztwór do infuzji zawierający 9 mg NaCl/ml, co odpowiada stężeniu 154 mmol/l jonów Na+ i Cl-, oraz ciśnieniu osmotycznemu około 308 mOsm/l. Preparat stosowany jest do uzupełniania utraty izotonicznego płynu pozakomórkowego oraz niedoboru sodu. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta, z zaleceniami dla dorosłych w zakresie 500 ml do 3 litrów na 24 godziny, a dla niemowląt i dzieci 20-100 ml/kg/24h. Produkt może być również stosowany jako rozpuszczalnik lub rozcieńczalnik innych leków, z dawkowaniem 50-250 ml na dawkę, dostosowanym do właściwości i schematu dawkowania leku dodawanego.
agonista wazopresyny, chlorek sodu, ciśnienie osmotyczne, elektrolity w surowicy, hiponatremia, płyn hipotoniczny, płyn pozakomórkowy, port do infuzji, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynów, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, SIADH, stężenie sodu, utrata sodu, wazopresyna, wlew dożylny, zator powietrzny, zestaw do infuzji - Leksykon leków
Skład i postać leku – Finomel Peri –
Finomel Peri to emulsja do infuzji przeznaczona do żywienia pozajelitowego, dostępna w trójkomorowych plastikowych workach o pojemnościach 1085 ml, 1450 ml i 2020 ml. Produkt zawiera 13% roztwór glukozy, 10% roztwór aminokwasów z elektrolitami oraz 20% emulsję tłuszczową, które po zmieszaniu tworzą jednorodną emulsję o osmolarności około 850 mOsm/l i pH około 6,0. Składniki odżywcze obejmują m.in. 5,6–10,5 g azotu, 77–143 g glukozy, 32–60 g tłuszczów oraz zbilansowany profil elektrolitów (np. sód 27,4–50,9 mmol, potas 20,6–38,2 mmol). Emulsja zawiera oleje rybi, oliwkowy, sojowy oraz triglicerydy o średniej długości łańcucha, a także kompleks aminokwasów i elektrolitów, co pozwala na optymalne żywienie pacjentów wymagających dożylnego podawania składników odżywczych.
alfa-tokoferol, badanie zgodności, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy jajeczne, kwas octowy, kwas solny, lizyna chlorowodorek, magnezu siarczan, niezgodność farmaceutyczna, olej rybi omega-3, osmolarność, pierwiastki śladowe, preparat wielowitaminowy, profil elektrolitowy, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, sodu glicerofosforan, stężenie, triglicerydy kwasów tłuszczowych, wartość energetyczna niebiałkowa, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen ludzki – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Fibrynogen ludzki, kluczowy w procesie hemostazy, stosowany w terapii niedoborów fibrynogenu, niesie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, zwłaszcza przy dużych dawkach lub powtarzanej terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wieńcową, po zawale mięśnia sercowego, z chorobą wątroby, w okresie około- i pooperacyjnym, u noworodków oraz u osób z predyspozycją do zaburzeń zakrzepowo-zatorowych i rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego. Podanie donaczyniowe może prowadzić do zagrażających życiu powikłań, dlatego preparat należy stosować wyłącznie na zmiany chorobowe, unikając podania do światła naczyń i śluzówki nosa. Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, wymagają natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia standardowego leczenia wstrząsu. Preparat Riastap zawiera do 164 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 11,5 mg sodu/kg masy ciała przy dawce 70 mg/kg, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
choroba wątroby, choroba wieńcowa serca, ciśnienie tętnicze, czynnik krzepnięcia, czynnik zakaźny, fibrynogen ludzki, HAV, HBV, HCV, HIV, kapnometria, klej fibrynowy, koncentrat fibrynogenu, krzepnięcie krwi, niedobór odporności, niedokrwistość hemolityczna, oksydowana celuloza, parwowirus B19, podanie donaczyniowe, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rdzeń kręgowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, saturacja, szok anafilaktyczny, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wrodzony niedobór fibrynogenu, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zator gazowy, zator powietrzny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – ClinOleic 20% –
ClinOleic 20% to emulsja lipidowa do żywienia pozajelitowego, zawierająca 20 g mieszaniny olejów roślinnych (oczyszczony olej z oliwek i sojowy) na 100 ml, co dostarcza 4 g niezbędnych kwasów tłuszczowych oraz 2000 kcal/l (8,36 MJ/l). Preparat charakteryzuje się osmolarnością 270 mOsm/l, pH w zakresie 6-8 oraz gęstością 0,986. Fosfolipidy jajeczne, glicerol, sodu oleinian i wodorotlenek sodu pełnią funkcje emulgatorów i regulatorów pH, zapewniając stabilność emulsji. Produkt dostępny jest w workach o pojemnościach od 100 ml do 1000 ml, z okresem ważności 18 miesięcy, przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, chroniony przed światłem i bez możliwości zamrażania. Szczególną ostrożność należy zachować u noworodków i dzieci poniżej 2 lat, chroniąc roztwór przed światłem podczas podawania.
aminokwasy, elektrolity, emulgator, emulsja do infuzji, fosfolipidy, fosfolipidy jajeczne, glicerol, nadtlenki, niezbędne kwasy tłuszczowe, osmolarność, pierwiastki śladowe, pochłaniacz tlenu, sodu oleinian, sodu wodorotlenek, terapia żywieniowa, warunki aseptyczne, węglowodany, woda do wstrzykiwań, zator powietrzny, zestaw do przetaczania, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Podtlenek azotu N2O 100%
Podtlenek azotu (N₂O) jako gaz medyczny posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną oraz stan po wewnątrzgałkowych iniekcjach gazu (SF₆, C₃F₈), ze względu na ryzyko powiększenia pęcherzyka gazu i utraty wzroku. N₂O jest przeciwwskazany u pacjentów z odma opłucnową, zatorami powietrznymi, stanem po nurkowaniu, podczas pneumoencefalografii, ciężkim urazem głowy z obecnością przestrzeni gazowych, a także u osób z niedrożnością jelit, niewydolnością serca i ciężkimi zaburzeniami czynności mięśnia sercowego, zwłaszcza po kardiochirurgii. Podtlenek azotu może zwiększać objętość pęcherzyków gazu, co prowadzi do pogorszenia stanu klinicznego, a także podwyższać ciśnienie wewnątrzczaszkowe, co jest niebezpieczne u pacjentów z objawami przewlekłego splątania czy zaburzeń funkcji poznawczych.
analgezja, choroba dekompresyjna, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, działanie kardiodepresyjne, gaz medyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedotlenienie, niedrożność jelit, niewydolność serca, odma opłucnowa, podtlenek azotu, sześciofluorek siarki, uraz głowy, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenie czynności mięśnia sercowego, zaburzenie świadomości, zator powietrzny, znieczulenie - Leksykon substancji czynnych
Trombina ludzka – Dawkowanie i sposób podawania
Trombina ludzka w produkcie TISSEEL Lyo występuje w stężeniu 500 j.m./ml w roztworze trombiny, stanowiąc kluczowy składnik kleju tkankowego stosowanego miejscowo podczas zabiegów chirurgicznych. Dawkowanie jest indywidualnie dostosowywane do rodzaju operacji, powierzchni wymagającej klejenia oraz metody aplikacji, zwykle w zakresie 4–20 ml gotowego produktu, z możliwością zwiększenia objętości w przypadku rozległych ran czy uszkodzeń wątroby. Jeden zestaw 2 ml (zawierający 1 ml roztworu trombiny) pokrywa co najmniej 10 cm² powierzchni, a zaleca się nakładanie możliwie cienkiej warstwy, aby zapewnić skuteczne wiązanie i minimalizować ryzyko nadmiernego ziarninowania. Produkt wymaga odpowiedniego przygotowania, w tym rozpuszczenia liofilizowanej trombiny w roztworze chlorku wapnia (40 μmol/ml), oraz dokładnego osuszenia pola operacyjnego bez użycia sprężonego powietrza lub gazu. Aplikacja powinna odbywać się na widoczne powierzchnie, a powtórne nakładanie na spolimeryzowaną warstwę jest niewskazane ze względu na brak łączenia się kleju.
białka klejące, chirurgia małoinwazyjna, chlorek wapnia, ciśnienie krwi, higroskopijność, klej do tkanek, końcowo-wydechowy CO2, polimeryzacja kleju, powierzchnia rany, rana oparzeniowa, saturacja tlenu, TISSEEL Lyo, trombina ludzka, urazowe uszkodzenie wątroby, zabieg chirurgiczny, zabieg laparoskopowy, zator gazowy, zator powietrzny, ziarninowanie, zmiana chorobowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Multimel N7-1000E –
Multimel N7-1000 E to lek w postaci emulsji do infuzji, dostarczany w trójkomorowych workach o pojemnościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml. Każdy worek zawiera 200 ml emulsji tłuszczowej (olej z oliwek i sojowy, łącznie 40 g tłuszczów na 1 litr), 400 ml roztworu aminokwasów (40 g aminokwasów na 1 litr) oraz 400 ml roztworu glukozy (160 g glukozy na 1 litr). Produkt dostarcza łącznie 1200 kcal energii, z czego 1040 kcal to wartość energetyczna niebiałkowa (640 kcal z glukozy i 400 kcal z tłuszczów). Elektrolity zawarte w 1 litrze to m.in. sód 32 mmol, potas 24 mmol, magnez 2,2 mmol, wapń 2 mmol oraz fosforany 10 mmol. Osmolarność gotowej emulsji wynosi 1450 mOsm/l, a pH około 6. Produkt wymaga zmieszania zawartości trzech komór przed podaniem, co zapewnia jednorodną emulsję do infuzji. Możliwe jest aseptyczne dodanie elektrolitów, fosforanów organicznych, pierwiastków śladowych i witamin, z zachowaniem stabilności fizykochemicznej i mikrobiologicznej mieszaniny.
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfatydy jaja, fosforan wapnia, kopolimery poliolefinowe, lizyna chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, octan polietylenowinylu, olej sojowy, osmolarność, pierwiastki śladowe, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, sodu glicerofosforan, sól wapniowa ceftriaksonu, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tisseel Lyo –
TISSEEL Lyo to dwuskładnikowy klej fibrynowy do stosowania miejscowego, składający się z liofilizowanego koncentratu białek klejących (fibrynogen ludzki 91 mg/ml, aprotynina syntetyczna 3000 KIU/ml, polisorbat 80 0,6-1,9 mg/ml) oraz trombiny ludzkiej (500 j.m./ml) rozpuszczanej w roztworze chlorku wapnia (40 μmol/ml). Po zmieszaniu składników następuje szybkie tworzenie stabilnego skrzepu fibrynowego, w którym istotną rolę odgrywa również czynnik XIII ludzki (0,6-5 j.m./ml) odpowiedzialny za sieciowanie fibryny i zwiększenie mechanicznej stabilności skrzepu. Produkt dostępny jest w opakowaniach o objętości 2 ml, 4 ml i 10 ml, zawierających odpowiednio 91-455 mg fibrynogenu, 3000-15000 KIU aprotyniny, 500-2500 j.m. trombiny oraz 40-200 μmol chlorku wapnia. Preparat wymaga odtworzenia i zmieszania składników za pomocą zestawu Duploject, a następnie aplikacji na powierzchnię rany lub tkanki, z zachowaniem temperatury 33-37°C i czasu polimeryzacji minimum 2 minut. Procedura przygotowania TISSEEL Lyo jest wieloetapowa i wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń producenta, w tym stosowania urządzenia FIBRINOTHERM lub łaźni wodnej do rozpuszczenia liofilizatów oraz unikania stosowania mętnych lub zawierających osad roztworów. Aplikacja może odbywać się standardowo za pomocą dwustrzykawkowego uchwytu Duploject lub metodą rozpylania, z uwzględnieniem ryzyka zatoru powietrznego przy niewłaściwym ciśnieniu i odległości. Produkt nie powinien być stosowany łącznie z preparatami zawierającymi oksydowaną celulozę ze względu na obniżenie aktywności trombiny w niskim pH. Po odtworzeniu roztwory należy zużyć w ciągu 4 godzin, przechowując je w temperaturze 37°C lub pokojowej, bez chłodzenia i zamrażania. TISSEEL Lyo jest przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, chroniony przed światłem, co zapewnia stabilność i skuteczność działania kleju fibrynowego w zabiegach chirurgicznych.
albumina ludzka, amid kwasu nikotynowego, aprotynina syntetyczna, białko klejące, chlorek wapnia, cytrynian sodu, czynnik XIII, fibrynogen ludzki, klej fibrynowy, L-histydyna, oksydowana celuloza, polimeryzacja, polisorbat 80, sieciowanie fibryny, skrzep fibrynowy, trombina ludzka, woda do wstrzykiwań, zator gazowy, zator powietrzny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml
Fluconazole B. Braun 2 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający 2 mg flukonazolu w 1 ml. Dostępny jest w butelkach o pojemnościach 50 ml (100 mg flukonazolu), 100 ml (200 mg) oraz 200 ml (400 mg). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny, o pH 4,8-8,0, zawiera 0,15 mmol (3,5 mg) sodu na ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Substancje pomocnicze to chlorek sodu i woda do wstrzykiwań. Produkt przechowywać w temperaturze do 25°C, nie zamrażać, a po otwarciu zużyć natychmiast. Po rozcieńczeniu w kompatybilnych roztworach (np. glukoza 200 mg/ml, roztwór Ringera, chlorek sodu 0,9%) stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 72 godzin w 25°C, jednak mikrobiologicznie zaleca się zużycie natychmiast lub przechowywanie do 24 godzin w 2-8°C pod warunkiem aseptycznych warunków.
chlorek potasu, chlorek sodu, flukonazol, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, polietylen małej gęstości, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanem, stabilność chemiczno-fizyczna, sterofundin ISO, technika aseptyczna, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan sodu, zakażenie mikrobiologiczne, zator powietrzny - Leksykon substancji czynnych
Trombina ludzka – Działania niepożądane
Trombina ludzka, zawarta w preparacie TISSEEL Lyo (roztwór trombiny 500 j.m./ml), może indukować liczne działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości i alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, bradykardia, tachykardia, uogólniona pokrzywka, a także ciężkie reakcje anafilaktyczne, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym i zgonem. Szczególnie ryzykowne jest powtarzane stosowanie preparatu, które zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia tych reakcji. Ponadto, niezamierzone podanie trombiny do światła naczynia może prowadzić do poważnych powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żyły pachowej, zator tętniczy, zator tętnicy mózgowej oraz zawał mózgu. Zgłaszano również przypadki zespołu DIC oraz zatoru powietrznego, zwłaszcza przy nieprawidłowym stosowaniu urządzeń aplikujących preparat pod ciśnieniem.
aprotynina syntetyczna, bradykardia, degradacja fibryny, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, fibrynogen ludzki, gorączka, incydent zakrzepowo-zatorowy, klej fibrynowy, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, płyn surowiczy, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rumień, skurcz oskrzeli, tachykardia, trombina ludzka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czucia, zaburzenie gojenia, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu odpornościowego, zakażenie rany pooperacyjnej, zakrzepica żylna, zakrzepica żyły pachowej, zator powietrzny, zator tętnicy mózgowej, zator tętniczy, zawał mózgu, zespół DIC - Leksykon leków
Skład i postać leku – Paracetamol Kabi 10 mg/ml
Paracetamol Kabi to roztwór do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, dostępny w ampułkach 10 ml (100 mg paracetamolu), fiolkach lub workach 50 ml (500 mg) oraz 100 ml (1000 mg). Preparat zawiera substancje pomocnicze: cysteinę jako stabilizator, mannitol jako wypełniacz oraz wodę do wstrzykiwań. Roztwór jest izoosmotyczny, o pH 5,0–7,0, co zapewnia bezpieczeństwo podania dożylnego. Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach ze szkła typu I i II oraz poliolefiny, wyposażonych w odpowiednie korki i uszczelnienia, co gwarantuje stabilność i sterylność preparatu.
cysteina, droga dożylna, guma bromobutylowa, infuzja, izoosmotyczność, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, opalizacja, paracetamol, podanie dożylne, podanie infuzji, rozcieńczalnik, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, stabilność produktu leczniczego, warunki aseptyczne, wkłucie centralne, woda do wstrzykiwań, zator powietrzny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gexiro (10 mg + 3 mg)/ml
Gexiro to dożylny roztwór do infuzji zawierający paracetamol (10 mg/mL) i ibuprofen (3 mg/mL), przeznaczony do krótkotrwałego stosowania (maksymalnie 2 doby). Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: u dorosłych > 50 kg podaje się 100 ml co 6 godzin (maksymalnie 400 ml/dobę, co odpowiada 4000 mg paracetamolu i 1200 mg ibuprofenu), natomiast u dorosłych ≤ 50 kg dawka wynosi 1,5 ml/kg mc. co 6 godzin (maksymalnie 75 ml jednorazowo i 300 ml/dobę, czyli 3000 mg paracetamolu i 900 mg ibuprofenu). Lek jest przeciwwskazany u osób poniżej 18 roku życia oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby. Infuzja powinna trwać 15 minut, a podczas podawania należy monitorować ryzyko zatoru powietrznego, zwłaszcza przy wkłuciach centralnych.
alkoholizm przewlekły, dawkowanie leku, działanie niepożądane, eozynofilia, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność, infuzja dożylna, krótkotrwałe stosowanie, krwawienie z przewodu pokarmowego, niedożywienie przewlekłe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, objaw bólowy, paracetamol i ibuprofen, podanie dożylne, przeciwwskazanie, wkłucie centralne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zator powietrzny - Leksykon substancji czynnych
Sodu glukonian – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu glukonian w stężeniu 5,02 g/l (23 mmol/l, 23 mEq/l) jest kluczowym składnikiem roztworu do infuzji Plasmalyte, charakteryzującego się izoosmolalnością około 295 mOsm/l i pH 6,5-8,0, zbliżonym do fizjologicznego 7,4. Roztwór ten, zawierający zbilansowany skład elektrolitowy, może być podawany do żyły obwodowej, a dawkowanie i szybkość infuzji powinny być indywidualizowane w zależności od wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem szczególnych wskazań, takich jak oparzenia, zabiegi chirurgiczne czy urazy. Standardowa dawka dla dorosłych i młodzieży (≥12 lat) wynosi 500 ml do 3 litrów na 24 godziny, z typową szybkością około 40 ml/kg mc/24h, natomiast w trakcie zabiegów chirurgicznych szybkość może wzrosnąć do około 15 ml/kg mc/godz. U osób w podeszłym wieku konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na ryzyko chorób współistniejących i interakcji lekowych. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, z podziałem na grupy 0-10 kg, 10-20 kg oraz >20 kg, z odpowiednio zmniejszonymi szybkościami infuzji (6-8, 4-6, 2-4 ml/kg mc/godz.).
agonista wazopresyny, aseptyka, elektrolity w roztworze, izoosmolalność, jon glukonianu, osmolarność, płynoterapia dożylna, płynoterapia pediatryczna, podanie dożylne, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynów, roztwór do infuzji, sodu glukonian, stężenie elektrolitów, uzupełnianie płynów, wydzielanie wazopresyny, zator powietrzny, zespół SIADH - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tetraspan 60 mg/ml HES roztwór do infuzji 60 mg/ml
Tetraspan 60 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający hydroksyetyloskrobię (HES) oraz elektrolity w zbalansowanym roztworze, stosowany wyłącznie w początkowym okresie przywracania objętości płynów śródnaczyniowych, z maksymalnym czasem podawania do 24 godzin. Maksymalna dawka dobowa wynosi 30 ml/kg masy ciała (1,8 g HES/kg), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2100 ml (126 g HES). Szybkość infuzji w stanie ostrego wstrząsu nie powinna przekraczać 20 ml/kg/godz. (0,33 ml/kg/min lub 1,2 g HES/kg/godz.). Pierwsze 10-20 ml należy podać powoli, monitorując pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych i anafilaktoidalnych. W sytuacjach zagrożenia życia dopuszcza się szybkie podanie do 500 ml pod ciśnieniem, po usunięciu powietrza z pojemnika i zestawu infuzyjnego, aby zapobiec zatorowi powietrznemu.
hemodylucja, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, infuzja pod ciśnieniem, obserwacja pacjenta, ostry wstrząs, parametry hemodynamiczne, płyny śródnaczyniowe, podanie dożylne, reakcja anafilaktyczna, schorzenia współistniejące, stan zagrożenia życia, terapia infuzyjna, Tetraspan, utrata krwi, zator powietrzny, zestaw infuzyjny, zmiany fizjologiczne - Leksykon substancji czynnych
Trombina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Trombina ludzka, jako aktywny składnik klejów tkankowych, odgrywa kluczową rolę w procesie krzepnięcia i tworzeniu skrzepu fibrynowego podczas zabiegów chirurgicznych. Preparaty zawierające trombinę należy stosować wyłącznie miejscowo na powierzchnię zmiany chorobowej, bez podawania donaczyniowego z uwagi na wysokie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zatorów powietrznych i gazowych, szczególnie przy rozpylaniu z użyciem sprężonego powietrza. Zalecane jest stosowanie cienkiej warstwy preparatu oraz unikanie kontaktu z tkankami poza miejscem aplikacji. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych i oddechowych jest niezbędne podczas aplikacji, zwłaszcza przy użyciu urządzeń rozpylających, a stosowanie preparatów w zamkniętych przestrzeniach ciała i w zabiegach laparoskopowych jest przeciwwskazane. Preparaty zawierają aprotyninę, co zwiększa ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, szczególnie u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na aprotyninę lub alergią na białka bydlęce.
anafilaksja, aprotynina, ciśnienie tętnicze, czynnik zakaźny, HAV, HBV, HCV, HIV, klej fibrynowy, klej tkankowy, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość alergiczna, niedokrwistość hemolityczna, oksyceluloza, oksydowana celuloza, osocze ludzkie, parwowirus B19, polisorbat, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, saturacja krwi, skrzep fibrynowy, stężenie końcowo-wydechowe CO₂, tętnica oczna, trombina ludzka, uszkodzenie tkanki, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wstrząs anafilaktyczny, zator powietrzny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gnak –
Dawkowanie leku GNAK wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając wiek, masę ciała, wskazania kliniczne oraz odpowiedź na terapię. U dorosłych zalecana dawka dobowa wynosi 2-3 litry roztworu do infuzji, przy czym standardowa dawka jednostkowa to 1000 ml podawane dożylnie w ciągu 4-12 godzin dla pacjenta o masie 70 kg. Szybkość infuzji powinna wynosić 1,2-3,5 ml/kg mc./godz., nie przekraczając zdolności utleniania glukozy, która u dorosłych wynosi maksymalnie 5 mg/kg mc./min. Podawanie leku odbywa się wyłącznie dożylnie, zarówno do żyły obwodowej, jak i centralnej, z wykluczeniem podskórnego podania. Brak jest szczegółowych zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
bilans płynów, elektrolity w surowicy, glukoza jednowodna, hemoliza, hiperglikemia, homeostaza elektrolitowa, infuzja dożylna, nawodnienie, odpowiedź kliniczna, pojemność buforowa, roztwór do infuzji, stężenie glukozy, szybkość infuzji, utlenianie glukozy, zator powietrzny, żyła centralna, żyła obwodowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Podtlenek azotu Messer nie mniej niż 98%
Podtlenek azotu Messer (min. 98,0% (V/V), gaz medyczny skroplony) posiada liczne przeciwwskazania kliniczne, które należy bezwzględnie uwzględnić przed jego zastosowaniem. Nie powinien być stosowany, gdy mieszanina oddechowa zawiera mniej niż 30% tlenu, przy terapii trwającej dłużej niż 24 godziny, u pacjentów z nadwrażliwością na podtlenek azotu, niedoborem witaminy B12 oraz podczas terapii metotreksatem. Ze względu na zdolność do szybkiej dyfuzji do zamkniętych przestrzeni powietrznych, podtlenek azotu jest przeciwwskazany w stanach neurologicznych takich jak urazy głowy ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, zaburzenia świadomości, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe oraz stwardnienie rozsiane. Ponadto, nie powinien być stosowany w patologii układu oddechowego, w tym w nieodbarczonej odmie, nieżycie górnych dróg oddechowych, rozstrzeniu oskrzeli i rozedmie pęcherzowej płuc.
choroba alkoholowa, choroba dekompresyjna, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, Dinitrogenii oxidum, gazy okulistyczne, męczliwość mięśni, metotreksat, niedobór witaminy B12, niedrożność jelit, nieżyt górnych dróg oddechowych, podtlenek azotu, porfiria, rozstrzenie oskrzeli, stwardnienie rozsiane, uraz szczękowo-twarzowy, wrodzona wada serca, zapalenie zatok przynosowych, zator powietrzny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Multimel N6-900E
Multimel N6-900E to złożony preparat do żywienia pozajelitowego, dostępny w formie trójkomorowych worków o objętościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml. Każda komora zawiera odrębny składnik: emulsję tłuszczową (20%, 40-100 g), roztwór aminokwasów (8,5%, 34-85 g) oraz roztwór glukozy (30%, 120-300 g). Po zmieszaniu powstaje kompletna emulsja o pH 6,0 i osmolarności 1160 mOsm/l, dostarczająca od 1015 do 2540 kcal energii całkowitej, z czego 880-2200 kcal stanowi wartość energetyczna niebiałkowa. Preparat zawiera aminokwasy egzogenne i endogenne, elektrolity (Na 32-80 mmol, K 24-60 mmol, Mg 2,2-5,5 mmol, Ca 2-5 mmol, fosforany 10-25 mmol) oraz mieszaninę oleju z oliwek (80%) i sojowego (20%). Produkt jest pakowany w worek wielowarstwowy z miejscem do aseptycznego dodawania witamin, elektrolitów i pierwiastków śladowych, z zachowaniem stabilności fizykochemicznej do 7 dni w 2-8°C i 48 godzin w temp. do 25°C.
aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, aminokwas o rozgałęzionym łańcuchu, aminokwas półegzogenny, aminokwas siarkowy, antykoagulacja, chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek wapnia, emulsja do infuzji, fosfatydy jaja kurzego, glicerofosforan sodu, krew konserwowana cytrynianami, kwas octowy lodowaty, kwas solny, octan sodu trójwodny, olej sojowy oczyszczony, olej z oliwek oczyszczony, osmolarność emulsji, podanie dożylne, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, stabilność chemiczna i fizyczna, wartość energetyczna niebiałkowa, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Artiss
Preparat Artiss, będący klejem fibrynowym do stosowania miejscowego, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy przypadkowym podaniu donaczyniowym, które jest bezwzględnie zabronione. Produkt należy aplikować w cienkiej warstwie wyłącznie na zmianę chorobową, unikając zbyt grubych warstw, które mogą zaburzać proces gojenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na zabezpieczenie okolic poza miejscem aplikacji, aby zapobiec niezamierzonemu złączeniu tkanek. Aplikacja za pomocą sprężonego powietrza lub gazu niesie ryzyko zatorów powietrznych lub gazowych, pęknięcia tkanki oraz uwięźnięcia gazu, co może prowadzić do zgonu. Zaleca się stosowanie ciśnienia zgodnego z instrukcją producenta urządzenia, monitorowanie parametrów życiowych pacjenta (ciśnienie tętnicze, tętno, saturacja, końcowo-wydechowe CO₂) oraz bezwzględne unikanie stosowania systemu Easy Spray/Spray Set w zamkniętych przestrzeniach ciała. Preparat nie jest wskazany do zabiegów laparoskopowych, kardiochirurgicznych, neurochirurgicznych ani do zespolenia żołądkowo-jelitowego i naczyniowego ze względu na brak danych potwierdzających skuteczność w tych wskazaniach.
anafilaksja, aprotynina, czynnik zakaźny, erytropoeza, HAV, HBV, HCV, hemostaza, HIV, klej fibrynowy, końcowo-wydechowe stężenie CO2, neurochirurgia, niedobór odporności, niedokrwistość hemolityczna, oksyceluloza, osocze ludzkie, parwowirus B19, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wstrząs, zabieg kardiochirurgiczny, zabieg laparoskopowy, zator powietrzny, zespolenie naczyniowe, zespolenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Trombina ludzka – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparat TISSEEL Lyo zawiera trombinę ludzką w stężeniu 500 j.m./ml, która po zmieszaniu z innymi składnikami tworzy hemostatyczny klej tkankowy. Należy bezwzględnie unikać podawania donaczyniowego ze względu na ryzyko zagrażających życiu powikłań zakrzepowo-zatorowych. Szczególną ostrożność zaleca się podczas zabiegów pomostowania aortalno-wieńcowego, gdzie obserwowano wzrost ryzyka śmiertelności. Preparat należy nakładać w cienkiej warstwie, aby nie zaburzyć procesu gojenia, a także zabezpieczyć okolice poza miejscem aplikacji, by uniknąć niepożądanego złączenia tkanek. Przed aplikacją konieczne jest usunięcie pierwszych kilku kropli z igły, co zapewnia optymalne właściwości hemostatyczne. Podczas stosowania za pomocą urządzeń rozpylających należy stosować zalecane ciśnienie i odległość aplikacji, monitorując parametry hemodynamiczne i oddechowe pacjenta, aby zapobiec zatorom powietrznym lub gazowym.
aprotynina, ciśnienie tętnicze, czynnik zakaźny, duszność, HAV, HBV, HCV, hipotensja, HIV, inaktywacja wirusów, klej fibrynowy, klej tkankowy, nadwrażliwość, niedobór odporności, niedokrwistość hemolityczna, oksydowana celuloza, parwowirus B19, pokrzywka uogólniona, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłania zakrzepowo-zatorowe, rdzeń kręgowy, reakcja anafilaktyczna, saturacja krwi, stężenie końcowo-wydechowe CO₂, szok anafilaktyczny, tętnica oczna, trombina ludzka, wirusowe zapalenie wątroby, właściwości hemostatyczne, wstrząs, zator powietrzny - Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Czynnik XIII, obecny w preparatach klejów fibrynowych takich jak ARTISS i TISSEEL, pełni kluczową rolę w stabilizacji skrzepu, co wymaga ścisłego przestrzegania zasad stosowania. Preparaty te należy aplikować wyłącznie na zmiany chorobowe, unikając podania donaczyniowego ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych zagrażających życiu. Aplikacja powinna odbywać się w cienkiej warstwie, z zabezpieczeniem okolicznych tkanek, aby zapobiec niepożądanemu złączeniu tkanek. Szczególną ostrożność należy zachować podczas stosowania urządzeń rozpylających, stosując zalecane ciśnienie i odległość aplikacji, aby uniknąć zatorów powietrznych lub gazowych, które mogą prowadzić do zgonu. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych i oddechowych jest niezbędne podczas aplikacji. Preparaty zawierające czynnik XIII nie są wskazane do szybkiego hemostatycznego działania, zwłaszcza w kardiochirurgii, neurochirurgii oraz w zespoleniach żołądkowo-jelitowych i naczyniowych, ze względu na brak danych potwierdzających ich skuteczność i bezpieczeństwo w tych obszarach.
anafilaksja, aprotynina, ciśnienie tętnicze, czynnik XIII, hemostaza, hipotensja, kapnometria, klej fibrynowy, niedokrwistość hemolityczna, oksyceluloza, pokrzywka, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, saturacja krwi, stabilizacja skrzepu, świszczący oddech, wirusowe zapalenie wątroby, zabieg kardiochirurgiczny, zator powietrzny, zespolenie naczyniowe, zespolenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyetyloskrobia – Dawkowanie i sposób podawania
Hydroksyetyloskrobia (HES) w preparacie Tetraspan 60 mg/ml jest wskazana do krótkotrwałego stosowania w początkowym okresie przywracania objętości płynów śródnaczyniowych, z maksymalnym czasem podawania do 24 godzin. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do utraty krwi i stanu hemodynamicznego pacjenta, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 30 ml/kg masy ciała (1,8 g HES/kg m.c.), co dla pacjenta 70 kg odpowiada 2100 ml preparatu. Szybkość infuzji w ostrym wstrząsie nie powinna przekraczać 20 ml/kg m.c./h (0,33 ml/kg m.c./min lub 1,2 g HES/kg m.c./h). W sytuacjach zagrożenia życia dopuszczalne jest szybkie podanie do 500 ml roztworu pod ciśnieniem, przy jednoczesnym usunięciu powietrza z pojemnika i zestawu infuzyjnego, aby zapobiec zatorowi powietrznemu. Pierwsze 10-20 ml roztworu należy podawać powoli, monitorując pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych lub anafilaktoidalnych.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sterofundin ISO –
Sterofundin ISO jest roztworem do infuzji dożylnej, którego dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych, osób w podeszłym wieku i młodzieży zalecana dawka wynosi od 500 ml do 3 litrów na dobę, co odpowiada podaży sodu 1-6 mmol/kg mc./dobę oraz potasu 0,03-0,17 mmol/kg mc./dobę. U niemowląt (28 dni – 23 miesiące), małych dzieci i dzieci (2-11 lat) dawka wynosi 20-100 ml/kg mc./dobę, co przekłada się na 3-14 mmol sodu/kg mc./dobę oraz 0,08-0,40 mmol potasu/kg mc./dobę. Maksymalna szybkość infuzji jest dostosowywana do wieku i masy ciała: niemowlęta 6-8 ml/kg mc./godz., małe dzieci 4-6 ml/kg mc./godz., dzieci 2-4 ml/kg mc./godz. Preparat charakteryzuje się pH 5,1-5,9 i osmolarnością teoretyczną 309 mOsm/l, co umożliwia podawanie do żył obwodowych.
bilans płynów, infuzja pod ciśnieniem, osmolarność teoretyczna, podanie dożylne, podaż potasu, podaż sodu, populacja pediatryczna, poziom pH, roztwór do infuzji, sterofundin ISO, stężenie elektrolitów, stężenie elektrolitów w osoczu, szybkość infuzji, terapia towarzysząca, uzupełnianie płynów, uzupełnienie elektrolitów, zator powietrzny, zestaw do infuzji, żyła obwodowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Artiss –
ARTISS to dwuskładnikowy klej fibrynowy w postaci głęboko mrożonych roztworów do sporządzania kleju tkankowego, zawierający fibrynogen ludzki (91 mg/ml), aprotyninę (3000 KIU/ml), trombinę ludzką (4 j.m./ml) oraz wapnia chlorek dwuwodny (40 μmol/ml). Produkt dostępny jest w dwukomorowych strzykawkach o objętościach 2 ml, 4 ml lub 10 ml, co odpowiada odpowiednio 91-455 mg fibrynogenu, 3000-15000 KIU aprotyniny, 4-20 j.m. trombiny i 40-200 μmol wapnia chlorku. ARTISS charakteryzuje się niższą zawartością trombiny, co wydłuża czas manipulacji i umożliwia precyzyjne nakładanie oraz pozycjonowanie tkanek. Produkt wymaga przechowywania w temperaturze -20°C, a po rozmrożeniu może być przechowywany do 14 dni w temperaturze do 25°C, z koniecznością ogrzania do 33-37°C przed użyciem. Klej należy stosować wyłącznie po całkowitym rozmrożeniu i ogrzaniu, unikając ponownego zamrażania oraz ekspozycji na temperatury powyżej 37°C.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Albutein 200 g/l
Albutein 200 g/l to roztwór do infuzji zawierający albuminę ludzką w stężeniu 200 g/l (20%), stanowiącą co najmniej 95% całkowitego białka. Preparat charakteryzuje się działaniem hiperonkotycznym względem osocza i zawiera elektrolity: sód w stężeniu 130-160 mmol/l oraz potas poniżej 2 mmol/l. Produkt dostępny jest w fiolkach, butelkach i workach o pojemnościach 10, 50 i 100 ml, zawierających odpowiednio 2, 10 i 20 g albuminy. Substancje pomocnicze to m.in. chlorek sodu (0,145 mmol/ml), sodu kaprylan i sodu N-acetylotryptofanian (po 0,016 mmol/ml), które pełnią funkcję regulatorów i stabilizatorów roztworu. Opakowania wykonane są ze szkła typu II lub polietylenu (worki FlexBag) i zabezpieczone są przed uszkodzeniem, co jest istotne dla zachowania sterylności i stabilności preparatu.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Aminomel Nephro –
AMINOMEL NEPHRO to roztwór do infuzji o precyzyjnie skomponowanym składzie aminokwasowym, dedykowany pacjentom z zaburzeniami czynności nerek. Preparat dostarcza łącznie 8,6 g/l azotu oraz 222 kcal/l energii, przy teoretycznej osmolarności 510 mOsm/l i pH 5,9-6,3, co zapewnia stabilność i odpowiednie ciśnienie osmotyczne roztworu. Zawiera zbilansowany zestaw aminokwasów egzogennych i endogennych, m.in. L-lizynę (7,28 g/1000 ml), L-leucynę (6,40 g/1000 ml), L-metioninę (4,59 g/1000 ml) oraz L-argininę (3,02 g/1000 ml). Preparat nie zawiera węglowodanów ani elektrolitów, co minimalizuje obciążenie metaboliczne u pacjentów z niewydolnością nerek. Produkt jest dostępny w butelkach szklanych o pojemności 250 ml lub 500 ml i powinien być przechowywany w temperaturze poniżej 25°C, chroniony przed światłem, z okresem ważności 2 lata od daty produkcji.
acetylocysteina, alanina, aminokwas egzogenny i endogenny, arginina, fenyloalanina, glicyna, histydyna, infuzja dożylna, izoleucyna, kwas glutaminowy, kwasowość miareczkowa, leucyna, lizyna, metionina, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, potencjał anaboliczny, prolina, roztwór do infuzji, seryna, substancja chelatująca, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, zaburzenie czynności nerek, zator powietrzny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ringer Lactate –
Roztwór Ringer Lactate, o ciśnieniu osmotycznym około 278 mOsm/l, jest stosowany do dożylnej płynoterapii w celu przywrócenia prawidłowej objętości krwi, wymagając objętości infuzji 3-5-krotnie większej niż utracona objętość krwi. Dawkowanie i szybkość podawania są dostosowane do wieku, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta, z zaleceniami dla dorosłych wynoszącymi 500 ml do 3 litrów na dobę (prędkość 40 ml/kg mc./dobę), a dla dzieci 20-100 ml/kg mc./dobę z różnicowaniem prędkości infuzji: niemowlęta 6-8 ml/kg mc./h, małe dzieci 4-6 ml/kg mc./h, dzieci 2-4 ml/kg mc./h. W przypadku oparzeń u dzieci dawka wynosi 3,4 ml/kg mc./% oparzenia po 24 godzinach i 6,3 ml/kg mc./% oparzenia po 48 godzinach, natomiast przy urazach głowy średnio 2850 ml/m² powierzchni ciała. Szczególną ostrożność należy zachować u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia oraz u pacjentów z chorobami serca, nerek i wątroby, zwłaszcza w podeszłym wieku.
agonista wazopresyny, ciśnienie osmotyczne, elektrolity w surowicy, masa ciała, mleczan, objętość krwi, parametry życiowe, płynoterapia dożylna, podanie dożylne, port infuzyjny, powierzchnia ciała, prędkość infuzji, prędkość wlewu, Ringer Lactate, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga płynów, roztwór izoosmotyczny, stymulacja wydzielania wazopresyny, szybkość przepływu, technika aseptyczna, wskaźniki biochemiczne, zator powietrzny, zespół SIADH - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Injectio Glucosi 5 % + Natrii Chlorati 0,9 % 2:1 Viaflo 33 g/l + 3 g/l
Injectio Glucosi 5% + Natrii Chlorati 0,9% 2:1 Viaflo to roztwór do infuzji zawierający 33 g/l glukozy (glukoza jednowodna) oraz 3 g/l sodu chlorku, o osmolarności około 285 mOsm/l. Preparat jest hipotoniczny względem osocza, ale izoosmolarny dzięki zawartości glukozy. Dawkowanie i szybkość podawania (standardowo 40 ml/kg/24 godz.) muszą być dostosowane indywidualnie do wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem ryzyka hiperglikemii (maksymalna szybkość podawania w ostrym stanie: 5 mg/kg/min u dorosłych, 10–18 mg/kg/min u dzieci). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hiponatremią, oraz u osób z zespołem SIADH lub przyjmujących agonistów wazopresyny, ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń neurologicznych przy nagłej korekcie sodu.
agonista wazopresyny, bilans płynów, elektrolity w surowicy, glukoza w surowicy, hiperglikemia, hipernatremia, hiponatremia, infuzja, płyn dożylny, podanie dożylne, roztwór hiperosmolarny, roztwór hipotoniczny, SIADH, suplementacja elektrolitów, wydzielanie wazopresyny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zapalenie żył, zator powietrzny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, żyła centralna - Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII – Działania niepożądane
Czynnik XIII, obecny w klejach tkankowych takich jak Artiss i Tisseel w stężeniach 0,6-5 j.m./ml, jest współoczyszczany z fibrynogenem ludzkim i stosowany w medycynie do wspomagania hemostazy. Pomimo korzyści terapeutycznych, preparaty te niosą ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości i anafilaktycznych, które mogą objawiać się obrzękiem naczynioruchowym, skurczem oskrzeli, bradykardią, dusznością, pokrzywką, a w skrajnych przypadkach prowadzić do zgonu. Szczególnie narażeni są pacjenci uczuleni na aprotyninę lub inne składniki kleju, a ryzyko reakcji anafilaktycznych może wzrosnąć przy kolejnych ekspozycjach, nawet jeśli wcześniejsze podania były dobrze tolerowane. Donaczyniowe podanie kleju może wywołać poważne powikłania zakrzepowo-zatorowe, takie jak zator tętniczy, zawał mózgu czy DIC, a także zator powietrzny związany z nieprawidłowym użyciem urządzeń rozpylających, zwłaszcza przy przekroczeniu zalecanego ciśnienia i zbyt bliskiej aplikacji do tkanki.
aprotynina, czynnik XIII, fibrynogen ludzki, klej fibrynowy, klej tkankowy, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, płyn surowiczy, podanie donaczyniowe, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przeciwciała, przeszczep skóry, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, skurcz oskrzeli, szok anafilaktyczny, torbiel skórna, zaburzenia czucia, zaburzenie gojenia, zakażenie rany, zakrzepica żyły pachowej, zator powietrzny, zator tętnicy mózgowej, zator tętniczy, zawał mózgu, zespół DIC - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tisseel –
TISSEEL, klej fibrynowy stosowany w chirurgii, może wywoływać liczne działania niepożądane, w tym poważne reakcje nadwrażliwości i alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, bradykardia, tachykardia, świszczący oddech, pokrzywka, niedociśnienie oraz wstrząs anafilaktyczny, które mogą być zagrażające życiu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów uczulonych na aprotyninę lub inne składniki preparatu, gdyż kolejne podania mogą wywołać ciężkie reakcje anafilaktyczne nawet po wcześniejszym dobrym tolerowaniu. Niezamierzone podanie do światła naczynia może prowadzić do zakrzepicy żyły pachowej (często), zatoru tętniczego, zatoru tętnicy mózgowej oraz zawału mózgu (niezbyt często), a także do zespołu DIC i zatoru powietrznego lub gazowego, szczególnie przy nieprawidłowym stosowaniu urządzeń aplikujących pod wysokim ciśnieniem. W rzadkich przypadkach obserwowano powstawanie przeciwciał przeciw składnikom kleju, co może obniżać skuteczność leczenia i zwiększać ryzyko reakcji alergicznych przy ponownym zastosowaniu.
aprotynina, bradykardia, degradacja fibryny, dreszcze, incydent zakrzepowo-zatorowy, klej fibrynowy, niedociśnienie, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, płyn surowiczy, pokrzywka, przeciwciała, reakcja anafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, szok anafilaktyczny, tachykardia, zaburzenie gojenia ran, zakażenie pooperacyjne, zakrzepica żyły pachowej, zator powietrzny, zator tętnicy mózgowej, zator tętniczy, zawał mózgu, zespół DIC - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kalinox 50% + 50%
Kalinox, będący mieszaniną 50% podtlenku azotu (N2O) i 50% tlenu (O2), jest przeciwwskazany u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem śródczaszkowym, zaburzeniami świadomości uniemożliwiającymi współpracę, niewyjaśnionymi zaburzeniami neurologicznymi oraz w stanach klinicznych sprzyjających gromadzeniu się gazu, takich jak urazy głowy, szczękowo-twarzowe, odma opłucnowa, choroby obturacyjne płuc, zator powietrzny, choroba dekompresyjna oraz po zabiegach okulistycznych z użyciem gazów (SF6, C3F8, C2F6) w okresie poniżej 3 miesięcy. Ponadto, Kalinox nie powinien być stosowany u pacjentów z udokumentowanym i nieleczonym niedoborem witaminy B12 lub kwasu foliowego ze względu na ryzyko nasilenia anemii megaloblastycznej i neuropatii, a także u osób wymagających wentylacji 100% tlenem, gdyż zawartość tlenu w mieszaninie wynosi jedynie 50% i może prowadzić do hipoksemii.
anemia megaloblastyczna, choroba dekompresyjna, choroba obturacyjna płuc, choroba przewodu pokarmowego, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie śródgałkowe, encefalografia, hipoksemia, hipoksja, neuropatia, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, odma opłucnowa, podtlenek azotu, tlenoterapia, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, uraz głowy, uraz szczękowo-twarzowy, wentylacja pacjenta, wzdęcie brzucha, zabieg okulistyczny, zaburzenia lękowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, zatoki przynosowe, zator powietrzny, znieczulenie zewnątrzoponowe