kopolimery poliolefinowe
Kopolimery poliolefinowe to grupa syntetycznych polimerów wytwarzanych poprzez kopolimeryzację różnych olefin (alkenów), takich jak etylen, propylen, butylen i inne. W medycynie znajdują szerokie zastosowanie ze względu na swoje korzystne właściwości, w tym biokompatybilność, stabilność chemiczną i możliwość modyfikacji powierzchni.
W praktyce klinicznej kopolimery poliolefinowe wykorzystywane są do produkcji różnorodnych wyrobów medycznych, m.in. strzykawek, pojemników na krew, cewników, drenów, części systemów do dializy oraz opakowań na leki. Materiały te cechują się odpornością na sterylizację różnymi metodami, co ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu zakażeniom szpitalnym.
Z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjentów, kopolimery poliolefinowe wykazują niską reaktywność z lekami i płynami ustrojowymi, co minimalizuje ryzyko ekstrakcji niepożądanych substancji do organizmu. Badania nad nowymi generacjami tych materiałów koncentrują się na dalszym zwiększaniu ich biokompatybilności oraz nadawaniu im właściwości przeciwdrobnoustrojowych, co może przyczynić się do ograniczenia zakażeń związanych z opieką zdrowotną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Olimel N7E
OLIMEL N7E to trójkomorowy preparat do żywienia pozajelitowego w postaci emulsji do infuzji, dostępny w opakowaniach o pojemności 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml. Po zmieszaniu trzech roztworów (glukozy 35%, aminokwasów 11,1% oraz emulsji tłuszczowej 20%) powstaje jednorodna emulsja o pH 6,4 i osmolarności 1360 mOsm/l. Preparat dostarcza odpowiednio 40 g, 60 g i 80 g tłuszczów (głównie olej z oliwek 80% i olej sojowy 20%), 44,3 g, 66,4 g i 88,6 g aminokwasów (azot: 7,0 g, 10,5 g, 14,0 g) oraz glukozę w ilościach 140 g, 210 g i 280 g (odpowiednio 154 g, 231 g i 308 g glukozy jednowodnej). Zawartość elektrolitów jest zbilansowana i wynosi m.in. 35-70 mmol sodu, 30-60 mmol potasu, 3,5-7,0 mmol wapnia i 15-30 mmol fosforanów, dostarczanych w formie soli takich jak sodu octan, potasu chlorek czy wapnia chlorek. Wartość energetyczna całkowita wynosi około 1140 kcal, 1710 kcal i 2270 kcal, z tłuszczami stanowiącymi 35% kalorii, a stosunek energii niebiałkowej do azotu wynosi 137 kcal/g.
aminokwasy egzogenne, aminokwasy endogenne, chlorek magnezu, chlorek potasu, chlorek wapnia, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfolipidy jaja, fosforany nieorganiczne, fosforany organiczne, glicerofosforan sodu, glukoza jednowodna, kopolimery poliolefinowe, octan polietylenowinylu, octan sodu trójwodny, osad wapnia fosforanu, osmolarność, pierwiastki śladowe, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, warunki aseptyczne, wytrącanie osadu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Multimel N7-1000E –
Multimel N7-1000 E to lek w postaci emulsji do infuzji, dostarczany w trójkomorowych workach o pojemnościach 1000 ml, 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml. Każdy worek zawiera 200 ml emulsji tłuszczowej (olej z oliwek i sojowy, łącznie 40 g tłuszczów na 1 litr), 400 ml roztworu aminokwasów (40 g aminokwasów na 1 litr) oraz 400 ml roztworu glukozy (160 g glukozy na 1 litr). Produkt dostarcza łącznie 1200 kcal energii, z czego 1040 kcal to wartość energetyczna niebiałkowa (640 kcal z glukozy i 400 kcal z tłuszczów). Elektrolity zawarte w 1 litrze to m.in. sód 32 mmol, potas 24 mmol, magnez 2,2 mmol, wapń 2 mmol oraz fosforany 10 mmol. Osmolarność gotowej emulsji wynosi 1450 mOsm/l, a pH około 6. Produkt wymaga zmieszania zawartości trzech komór przed podaniem, co zapewnia jednorodną emulsję do infuzji. Możliwe jest aseptyczne dodanie elektrolitów, fosforanów organicznych, pierwiastków śladowych i witamin, z zachowaniem stabilności fizykochemicznej i mikrobiologicznej mieszaniny.
aminokwasy, elektrolity, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fosfatydy jaja, fosforan wapnia, kopolimery poliolefinowe, lizyna chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, octan polietylenowinylu, olej sojowy, osmolarność, pierwiastki śladowe, pseudoaglutynacja, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, sodu glicerofosforan, sól wapniowa ceftriaksonu, wartość energetyczna niebiałkowa, worek trójkomorowy, zator powietrzny, żywienie pozajelitowe