jednostki powodujące powstanie łysinek

Alopecia areata, zwana łysieniem plackowatym, to przewlekła choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do uszkodzenia mieszków włosowych przez własny układ odpornościowy pacjenta. Charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych, okrągłych lub owalnych ognisk wyłysienia, zwanych łysinkami, najczęściej zlokalizowanych na owłosionej skórze głowy.

Proces chorobowy ma podłoże immunologiczne, gdzie limfocyty T CD8+ i limfocyty T CD4+ atakują komórki macierzy włosa w fazie anagenu (wzrostu), co prowadzi do przedwczesnego wejścia włosa w fazę telogenu (wypadania). Za patogenezę odpowiadają również cytokiny prozapalne, w tym interferon-γ, TNF-α oraz IL-15, które nasilają reakcję zapalną wokół mieszków włosowych.

Do głównych czynników etiologicznych zalicza się predyspozycje genetyczne (związek z genami HLA), zaburzenia autoimmunologiczne, stres psychiczny oraz infekcje. Choroby tarczycy, bielactwo, cukrzyca typu 1 i inne schorzenia autoimmunologiczne często współwystępują z łysieniem plackowatym, co potwierdza autoimmunologiczną naturę tego schorzenia.

Łysienie plackowate może mieć różny przebieg kliniczny – od pojedynczych ognisk do całkowitej utraty włosów (alopecia totalis) lub utraty owłosienia całego ciała (alopecia universalis). Charakterystycznym objawem są tzw. włosy wykrzyknikowe na obrzeżach łysinek, które są krótkie i zwężające się ku nasadzie, przypominające kształtem wykrzyknik.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl