fizjologiczna żółtaczka noworodkowa

Fizjologiczna żółtaczka noworodkowa to powszechnie występujący stan przejściowy, dotykający około 60-80% donoszonych noworodków. Pojawia się najczęściej między 2 a 4 dniem życia, osiąga szczyt około 3-5 dnia i zwykle ustępuje samoistnie do końca pierwszego tygodnia u noworodków donoszonych lub do drugiego tygodnia u wcześniaków.

Patofizjologicznie żółtaczka fizjologiczna wynika z kilku czynników: zwiększonej produkcji bilirubiny (wskutek większej masy erytrocytów i ich krótszego czasu przeżycia), zmniejszonej zdolności wątroby do sprzęgania bilirubiny (niższa aktywność UDP-glukuronylotransferazy) oraz zwiększonego wchłaniania zwrotnego bilirubiny w jelitach (krążenie jelitowo-wątrobowe).

Rozpoznanie żółtaczki fizjologicznej opiera się na wykluczeniu patologicznych przyczyn hiperbilirubinemii. Stężenie bilirubiny całkowitej nie przekracza zwykle 12 mg/dl u noworodków donoszonych i 15 mg/dl u wcześniaków, a bilirubiny bezpośredniej 1,5-2 mg/dl. Charakterystyczne jest też późniejsze wystąpienie (po 24 godzinach życia) i krótszy czas trwania.

Postępowanie obejmuje obserwację, odpowiednie nawodnienie i karmienie (najlepiej piersią, co sprzyja wydalaniu bilirubiny), a w przypadku wyższych wartości bilirubiny – fototerapię. Monitorowanie stężenia bilirubiny we krwi jest kluczowe dla oceny ryzyka encefalopatii bilirubinowej i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl