enzym UGT1A6

Enzym UGT1A6 należy do rodziny UDP-glukuronozylotransferaz (UGT), które odgrywają kluczową rolę w procesach detoksykacji organizmu. UGT1A6 jest kodowany przez gen UGT1A6 zlokalizowany na chromosomie 2 i stanowi jeden z istotnych enzymów drugiej fazy metabolizmu wielu związków egzo- i endogennych.

Główną funkcją enzymu UGT1A6 jest katalizowanie reakcji glukuronidacji, w której dochodzi do przyłączenia kwasu glukuronowego do substratów, co zwiększa ich rozpuszczalność w wodzie i ułatwia wydalanie z organizmu. UGT1A6 wykazuje szczególnie wysoką aktywność wobec związków fenolowych, w tym paracetamolu, kwasu salicylowego oraz różnych fenoli środowiskowych.

Polimorfizmy genu UGT1A6 mogą prowadzić do zmienionej aktywności enzymatycznej, co wpływa na indywidualne różnice w metabolizmie leków i podatność na działania niepożądane. Zmniejszona aktywność UGT1A6 może skutkować wolniejszym metabolizmem niektórych leków, potencjalnie zwiększając ryzyko toksyczności, szczególnie w przypadku paracetamolu przy przedawkowaniu.

Enzym UGT1A6 ulega ekspresji głównie w wątrobie, ale także w jelicie cienkim i nerkach. Jego aktywność może być indukowana przez różne ksenobiotyki, co stanowi ważny mechanizm adaptacyjny organizmu w odpowiedzi na ekspozycję na substancje toksyczne. Wiedza o funkcjonowaniu UGT1A6 ma istotne znaczenie w farmakogenetyce i medycynie spersonalizowanej.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 750 (500,06 mg + 217,75 mg)/sasz.

Produkt Depakine Chronosphere zawiera walproinian sodu i kwas walproinowy w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu, cechujący się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji odnosi się głównie do krwi i płynów zewnątrzkomórkowych, a stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada stężeniu frakcji wolnej w osoczu, co zapewnia skuteczność terapeutyczną w OUN. Walproinian wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza, zależne od dawki, co ma znaczenie przy interpretacji stężeń terapeutycznych. Lek przenika przez barierę łożyskową, osiągając stężenia w surowicy krwi pępowinowej porównywalne lub wyższe niż u matki, oraz do mleka matki w ilości 1-10% stężeń osoczowych. Okres półtrwania walproinianu w surowicy u dorosłych wynosi 8-20 godzin, a dla Depakine Chronosphere około 13-16 godzin, co umożliwia podawanie leku dwukrotnie na dobę. Biotransformacja zachodzi głównie przez glukuronidację z udziałem enzymów UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, bez indukcji układu cytochromu P450, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki.
bariera łożyskowa, beta-oksydacja, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, działanie niepożądane, enzym UGT1A6, frakcja wolna leku, glukuronidacja, granulat o przedłużonym uwalnianiu, hemodializa, klirens, lek przeciwpadaczkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, walproinian sodu
Leksykon substancji czynnych
Kwas walproinowy – Właściwości farmakokinetyczne

Kwas walproinowy charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem stężeń stacjonarnych w surowicy (2-4 dni). Preparaty o przedłużonym uwalnianiu, takie jak Depakine Chronosphere i ValproLEK, wykazują opóźnione Tmax (odpowiednio około 7 i 12 godzin) oraz niższe Cmax (ok. 25% mniejsze) w porównaniu do form o natychmiastowym uwalnianiu, co skutkuje bardziej stabilnym profilem stężeń i zmniejszonymi wahaniami dobowymi. Kwas walproinowy wiąże się z białkami osocza w 80-95%, a przy stężeniach >100 mg/L wzrasta frakcja wolna leku. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 10-17 godzin, u dzieci 6-15 godzin, natomiast u noworodków i niemowląt poniżej 2 miesięcy wykazuje dużą zmienność (1-67 godzin). Stężenia terapeutyczne mieszczą się w zakresie 40-100 mg/L, a przekroczenie 200 mg/L zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Kwas walproinowy przenika do OUN oraz przez barierę łożyskową, a także do mleka matki (1-10% stężenia w surowicy). Metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (40%), β-oksydację (30-40%) oraz utlenianie z udziałem CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A6 (ok. 10%), bez indukcji enzymów cytochromu P450.
bariera łożyskowa, beta-oksydacja, biodostępność, biorównoważność, cytochrom P450, dystrybucja leku, działanie niepożądane, działanie przeciwpadaczkowe, enzym UGT1A6, frakcja wolna leku, glukuronidacja, hemodializa, izoenzym CYP2C9, klirens, kwas walproinowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, ostre zapalenie wątroby, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, preparat o przedłużonym uwalnianiu, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, walproinian, wiązanie z białkami
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.

Walproinian sodu, substancja czynna leku Depakine Chronosphere, charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym, co zapewnia przewidywalność i skuteczność terapeutyczną. Lek wykazuje dystrybucję głównie w krwi i płynach zewnątrzkomórkowych, a stężenie kwasu walproinowego w płynie mózgowo-rdzeniowym odpowiada stężeniu wolnej frakcji w osoczu, co gwarantuje odpowiednią ekspozycję tkanki nerwowej. Walproinian przenika przez barierę łożyskową, a stężenia w surowicy pępowinowej są porównywalne lub wyższe niż u matki. W mleku matki stężenia wynoszą około 1-10% stężeń w surowicy. Stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po 3-4 dniach, a lek wiąże się z białkami krwi w stopniu zależnym od dawki. Hemodializa usuwa jedynie około 10% wolnej frakcji walproinianu. Okres półtrwania wynosi 8-20 godzin, krótszy u dzieci, a główną drogą metabolizmu jest glukuronidacja przez enzymy UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7. Lek nie indukuje układu cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
bariera łożyskowa, beta-oksydacja, biodostępność, biodostępność doustna, biotransformacja, cytochrom P450, enzym UGT1A6, enzym UGT1A9, enzym UGT2B7, frakcja wolna leku, glukuronidacja, hemodializa, klirens leku, kwas walproinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedłużone uwalnianie, przenikanie do mleka, stężenie maksymalne, walproinian sodu, wiązanie z białkami krwi
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Absenor 300 mg

Absenor, zawierający sodu walproinian w dawkach 300 mg lub 500 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z Tmax wynoszącym 8,6 ± 2,0 godzin. Terapeutyczne stężenia w surowicy mieszczą się w zakresie 50-100 mg/L, a przekroczenie 100 mg/L zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Objętość dystrybucji wynosi 0,13-0,23 L/kg, zależnie od wieku, a stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym stanowi około 10% stężenia w surowicy. Kwas walproinowy wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (90-95%), które zmniejsza się przy wyższych dawkach, u osób starszych oraz przy zaburzeniach czynności nerek i wątroby. Metabolizm odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (około 40% dawki) oraz oksydację, bez indukcji enzymów wątrobowych, co jest istotne dla stabilności farmakokinetycznej podczas długotrwałej terapii.
bariera łożyskowa, biodostępność, działanie przeciwdrgawkowe, enzym UGT1A6, ester glukuronowy, frakcja wolna leku, hipoproteinemia, indukcja enzymów wątrobowych, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, kwas 3-keto-walproinowy, kwas glukuronowy, kwas walproinowy, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie leku, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm, minimalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, sprzęganie, stan stacjonarny leku, stężenie w surowicy, surowica pępowinowa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka powlekana dojelitowa, walproinian sodu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depakine 288,2 mg/5 ml

Walproinian sodu, zawarty w leku DEPAKINE 288,2 mg/5 ml syrop, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (ok. 100%) oraz szybkim osiąganiem stężeń stacjonarnych w surowicy w ciągu 2-4 dni. Lek wykazuje ograniczoną objętość dystrybucji, głównie do krwi i płynu zewnątrzkomórkowego, a także przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego i mózgu, co jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. Walproinian przenika przez barierę łożyskową, a stężenia w surowicy krwi pępowinowej są porównywalne lub nieco wyższe niż u matki. Lek silnie wiąże się z białkami osocza, a stopień wiązania jest zależny od dawki. Metabolizm walproinianu odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym (ok. 40%) oraz beta-utlenianie, bez indukcji enzymów cytochromu P-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
bariera łożyskowa, beta-utlenianie, biodostępność walproinianu, cytochrom P-450, działanie przeciwpadaczkowe, enzym UGT1A6, farmakokinetyka walproinianu, hemodializa, klirens ogólnoustrojowy, klirens walproinianu, kwas glukuronowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, środek estrogenowo-progesteronowy, stan stacjonarny leku, stężenie terapeutyczne, walproinian sodu, wiązanie z białkami krwi

enzym UGT1A6

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 750 (500,06 mg + 217,75 mg)/sasz.

Kwas walproinowy – Właściwości farmakokinetyczne

Właściwości farmakokinetyczne – Depakine Chronosphere 1000 (666,60 mg + 290,27 mg)/sasz.

Właściwości farmakokinetyczne – Absenor 300 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Depakine 288,2 mg/5 ml