obrazowanie scyntygraficzne
Obrazowanie scyntygraficzne to technika diagnostyczna medycyny nuklearnej, która polega na wprowadzeniu do organizmu pacjenta związków chemicznych (radiofarmaceutyków) znakowanych izotopami promieniotwórczymi, a następnie rejestracji promieniowania gamma emitowanego przez te izotopy. Detekcja promieniowania odbywa się za pomocą gammakamery, która tworzy dwuwymiarowy obraz rozkładu radioizotopu w ciele pacjenta.
Metoda ta umożliwia ocenę funkcji narządów i tkanek, a nie tylko ich struktury, co stanowi istotną przewagę nad wieloma innymi technikami obrazowymi. Scyntygrafia znajduje zastosowanie w diagnostyce chorób tarczycy, układu kostnego, mięśnia sercowego, nerek, płuc, wątroby oraz w onkologii do wykrywania przerzutów nowotworowych.
Nowoczesne techniki scyntygraficzne obejmują również tomografię emisyjną pojedynczego fotonu (SPECT) oraz tomografię emisyjną pozytonową (PET), które umożliwiają uzyskanie trójwymiarowych obrazów i znacznie zwiększają czułość i specyficzność badania. Obrazowanie scyntygraficzne, mimo stosunkowo niskiej dawki promieniowania, wymaga starannego rozważenia wskazań, szczególnie u kobiet w ciąży i dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ioflupane (123I) ROTOP 74 MBq/ml
Ioflupane (123I) ROTOP to radiofarmaceutyk stosowany w diagnostyce ośrodkowego układu nerwowego, znakowany izotopem jodu-123, wykazujący wysokie powinowactwo do presynaptycznego transportera dopaminy, co umożliwia ocenę integralności neuronów dopaminergicznych w istocie czarnej i prążkowiu. Preparat nie wykazuje działania farmakologicznego w zalecanych dawkach diagnostycznych. W badaniu klinicznym na 288 pacjentach z różnymi typami otępienia, w tym otępieniem z ciałkami Lewy’ego (DLB), chorobą Alzheimera i otępieniem naczyniopochodnym, joflupan (123I) wykazał czułość diagnostyczną w zakresie 75,0–80,2% oraz swoistość 88,6–91,4% w różnicowaniu DLB od innych typów otępienia. Dodatnia wartość predykcyjna wynosiła 78,9–84,4%, a ujemna 86,1–88,7%.
analiza półilościowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, czułość diagnostyczna, drżenie samoistne, istota czarna, joflupan 123I, medycyna nuklearna, neurony 5-HT, neurony dopaminergiczne, obrazowanie scyntygraficzne, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie naczyniopochodne, otępienie z ciałami Lewy’ego, prążkowie, radiofarmaceutyk, swoistość diagnostyczna, transporter dopaminy, transporter serotoniny, wartość predykcyjna, zespół otępienny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Jodek sodu, Na 131 I Polatom do terapii 37 MBq- 5500 MBq
Jodek sodu Na131I POLATOM to radiofarmaceutyk stosowany w terapii, dostępny w kapsułkach o aktywności od 37 MBq do 5500 MBq, zawierający promieniotwórczy izotop jodu-131. Izotop ten charakteryzuje się okresem półtrwania wynoszącym 8,02 dnia, co jest kluczowe dla planowania leczenia. Jod-131 ulega rozpadowi do stabilnego ksenonu-131, emitując promieniowanie gamma o energiach 365 keV (81,7% emisji), 637 keV (7,2%) oraz 284 keV (6,1%), które jest wykorzystywane w scyntygrafii, oraz promieniowanie beta o maksymalnej energii 606 keV, odpowiedzialne za efekt terapeutyczny. Preparat nie wykazuje klasycznego efektu farmakologicznego, a jego działanie opiera się na selektywnym wychwycie przez tkanki tarczycy i miejscowym uszkodzeniu komórek przez promieniowanie jonizujące.
dawka terapeutyczna, izotop jodu, jodek sodu Na131I, ksenon-131, nadczynność tarczycy, napromieniowanie neutronami, nowotwór tarczycy, obrazowanie scyntygraficzne, okres półtrwania, promieniowanie beta, promieniowanie gamma, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, reaktor jądrowy, rozpad promieniotwórczy, tlenek telluru