otwarcie pochwy
Otwarcie pochwy (łac. introitus vaginae) to anatomiczne określenie wejścia do kanału pochwowego, stanowiące zewnętrzną część żeńskich narządów płciowych. Jest to otwór znajdujący się w przedsionku pochwy, pomiędzy wargami sromowymi mniejszymi, prowadzący do kanału pochwy.
U kobiet, które nie rozpoczęły współżycia seksualnego, otwarcie pochwy jest zwykle częściowo przesłonięte przez błonę dziewiczą (hymen). Struktura i kształt błony dziewiczej są indywidualnie zmienne – może ona mieć postać pierścienia z centralnym otworem, półksiężyca lub przybierać formę sitowatą z kilkoma mniejszymi otworami.
W praktyce klinicznej ocena otwarcia pochwy stanowi ważny element badania ginekologicznego. Zmiany w wyglądzie, elastyczności czy bolesność tej okolicy mogą wskazywać na schorzenia takie jak zapalenie pochwy, zapalenie sromu, atrofia urogenitalna czy wady wrodzone. W przypadku pacjentek po menopauzie, zmniejszenie elastyczności i zwężenie otwarcia pochwy może wymagać interwencji terapeutycznej.
Chirurgiczne procedury związane z otwarciem pochwy obejmują m.in. hymeneotomię (nacięcie błony dziewiczej), waginoplastykę czy korekcje anatomiczne w przypadku wad wrodzonych. W położnictwie, podczas porodu, ocena rozciągliwości tkanek otwarcia pochwy ma znaczenie prognostyczne dla przebiegu drugiego okresu porodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa leku Aprepitant Aurovitas, przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi standardami badań nieklinicznych, wykazała akceptowalny profil bezpieczeństwa dla stosowania u ludzi. Badania obejmowały toksyczność ostrą i przewlekłą, a także potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, które nie wykazały istotnego zagrożenia. Ekspozycja układowa u gryzoni była porównywalna lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg, co ogranicza bezpośrednią ekstrapolację wyników na populację ludzką. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu przy ekspozycji odpowiadającej dawkom ludzkim, jednak ekspozycja u zwierząt nie była wystarczająca do pełnej oceny ryzyka u ludzi.
aprepitant, dojrzewanie płciowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja układowa, genotoksyczność, komórki Leydiga, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, otwarcie pochwy, płodność, populacja pediatryczna, przerost macicy, przeżywalność zarodków, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aprepitant Viatris 80 mg/125 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa aprepitantu nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu pojedynczym i wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa. Ekspozycja systemowa u gryzoni była zbliżona lub niższa niż u pacjentów stosujących dawki terapeutyczne 125 mg/80 mg, co ogranicza bezpośrednią translację wyników na ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu przy poziomach ekspozycji porównywalnych do ludzkich, jednak modele zwierzęce mają ograniczoną zdolność przewidywania ryzyka u ludzi. W toksykologii pediatrycznej u młodych szczurów zaobserwowano efekty zależne od dawki, takie jak przedwczesne otwarcie pochwy przy dawkach ≥250 mg/kg oraz opóźnienie separacji napletka przy dawkach ≥10 mg/kg, bez wpływu na płodność i przeżywalność zarodków.
aprepitant, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, ekspozycja systemowa, granica narażenia, komórka Leydiga, narząd rozrodczy, obrzęk pochwy, otwarcie pochwy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przerost macicy, różnica międzygatunkowa, separacja napletka, szyjka macicy, toksyczność u młodych zwierząt