skurcz lewej komory
Skurcz lewej komory (systola lewej komory) to faza cyklu pracy serca, podczas której mięsień lewej komory kurczy się, wyrzucając krew do aorty i dalej do układu tętniczego. Jest to kluczowy etap zapewniający dostarczanie natlenionej krwi do wszystkich tkanek i narządów organizmu.
Fizjologicznie skurcz lewej komory rozpoczyna się od zamknięcia zastawki mitralnej i poprzedza otwarcie zastawki aortalnej, gdy ciśnienie w komorze przekroczy ciśnienie w aorcie. Proces ten jest regulowany przez układ przewodzący serca, a impuls elektryczny rozprzestrzenia się od węzła zatokowo-przedsionkowego przez węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hisa i włókna Purkinjego do miokardium komory.
Zaburzenia skurczu lewej komory mogą objawiać się jako dysfunkcja skurczowa, która jest głównym elementem niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF). Ocena funkcji skurczowej lewej komory stanowi istotny element diagnostyki kardiologicznej, a podstawowym parametrem jest frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF), określająca stosunek objętości wyrzucanej krwi do całkowitej objętości końcoworozkurczowej.
W praktyce klinicznej funkcję skurczową lewej komory ocenia się najczęściej za pomocą badania echokardiograficznego, rezonansu magnetycznego serca, wentrikulografii izotopowej lub inwazyjnej wentrikulografii kontrastowej. Zaburzenia skurczu lewej komory mogą mieć charakter globalny (jak w kardiomiopatii rozstrzeniowej) lub regionalny (np. po zawale mięśnia sercowego).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z głogu – Właściwości farmakodynamiczne
Wyciąg z głogu (Crataegi folii cum flore), klasyfikowany w grupie leków stosowanych w chorobach serca (kod ATC: C01EB04), wykazuje wielokierunkowe działanie na układ sercowo-naczyniowy. Jego główne efekty farmakodynamiczne obejmują dodatni efekt inotropowy potwierdzony w modelach in vitro i in vivo (np. wzrost kurczliwości mięśnia sercowego o 9,5% przy stężeniu 3 µg/ml w modelu Langendorffa oraz wzrost dp/dt max o 16,8-31,1% przy dawkach 7,5-30 mg/kg u psów), zwiększenie przepływu wieńcowego (wzrost perfuzji o 32,1-64,3% w modelu Langendorffa oraz 46,7-89,4% u psów), ujemny efekt batmotropowy (wydłużenie refrakcji komorowej o 3,8-9,9% przy stężeniach 500 ng/ml do 10 µg/ml), a także działanie chronotropowe ujemne (obniżenie częstości skurczów serca z 504 do 450 uderzeń/min po podaniu 12,5 mg/kg). Ponadto wyciąg wykazuje działanie kardioprotekcyjne w warunkach niedokrwienia i reperfuzji, poprawiając mechanikę serca, metabolizm energetyczny oraz redukując poziom mleczanu, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych i izolowanych sercach.
działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie kardioprotekcyjne, efekt inotropowy dodatni, efekt wazodylatacyjny, kryzys hipotensyjny, kurczliwość mięśnia sercowego, migotanie komór, model sercowy Langendorffa, niedokrwienie i reperfuzja, niewydolność serca, obwodowy opór naczyniowy, oligomeryczne procyjanidyny, perfuzja wieńcowa, pobudliwość mięśnia sercowego, przepływ wieńcowy, refrakcja komorowa, skurcz lewej komory, tachykardia, tachykardia komorowa, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z głogu, zaburzenia rytmu serca