nadtlenoazotyn
Nadtlenoazotyn (ONOO-) to wysoce reaktywna cząsteczka chemiczna, powstająca w organizmie w wyniku reakcji tlenku azotu (NO) z anionorodnikiem ponadtlenkowym (O2-). Związek ten tworzy się głównie w warunkach stresu oksydacyjnego i stanu zapalnego, gdy dochodzi do nadprodukcji reaktywnych form tlenu i azotu.
Z punktu widzenia patofizjologii, nadtlenoazotyn odgrywa istotną rolę w rozwoju wielu chorób. Charakteryzuje się silnymi właściwościami utleniającymi i nitrującymi, które prowadzą do uszkodzenia białek, lipidów, DNA oraz zaburzenia funkcji mitochondriów. Szczególnie istotna jest jego zdolność do nitracji reszt tyrozynowych w białkach, co może prowadzić do zmiany ich struktury i funkcji.
Nadtlenoazotyn uczestniczy w patogenezie chorób neurodegeneracyjnych (choroba Alzheimera, Parkinsona), chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy, przewlekłych stanów zapalnych oraz niektórych chorób autoimmunologicznych. W diagnostyce medycznej, obecność nitrowanych białek może służyć jako biomarker stresu nitrozacyjnego w tkankach.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Azot – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tlenek azotu (NO) wykazuje toksyczność zależną od dawki i czasu ekspozycji, z dawką śmiertelną u gryzoni wynoszącą ≥300 ppm oraz u psów około 640 ppm przy 4-godzinnym narażeniu. Długotrwałe narażenie na stężenia około 250 ppm jest możliwe bez śmiertelnego efektu, jednak zgon następuje w wyniku anoksji spowodowanej methemoglobinemią (>30%), która ustępuje w ciągu 24 godzin. W badaniach na owcach stężenie 80 ppm przez 3 godziny nie powodowało wzrostu methemoglobiny. Inhalacja NO u królików i zdrowych ochotników powoduje około dwukrotne wydłużenie czasu krwawienia, co ma istotne implikacje kliniczne. W badaniach rozwojowych na noworodkach szczurów dawka 100 ppm nie wykazała toksyczności ani wpływu na zdolności rozrodcze, jednak brak jest szczegółowych badań dotyczących toksyczności reprodukcyjnej i rakotwórczości.
anoksja, badanie genotoksyczności, czas krwawienia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, grupa tiolowa, mechanizm naprawy DNA, methemoglobina, methemoglobinemia, nadtlenek, nadtlenoazotyn, parametr hematologiczny, reakcja redoks, reaktywna forma tlenu, tlenek azotu, toksyczność płucna, toksyczność rozwojowa, zmiana chromosomalna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tlenek azotu Messer 800 ppm (v/v)
Tlenek azotu Messer, będący gazem medycznym sprężonym o stężeniu 800 ppm (V/V), należy do grupy leków stosowanych w chorobach układu oddechowego (kod ATC: R07AX01). Mechanizm działania opiera się na selektywnej wazodylatacji naczyń płucnych poprzez aktywację cyklazy guanylanowej i wzrost stężenia cGMP, co prowadzi do poprawy perfuzji w lepiej wentylowanych obszarach płuc i zwiększenia ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi tętniczej (PaO2). Wskazaniem do stosowania jest m.in. samoistne nadciśnienie płucne u noworodków, gdzie tlenek azotu podawany wziewnie znacząco poprawia utlenowanie i zmniejsza konieczność zastosowania pozaustrojowej oksygenacji membranowej (ECMO). Badania kliniczne, takie jak NINOS i CINRGI, potwierdziły skuteczność terapii tlenkiem azotu w dawkach początkowych 20 ppm, z medianą czasu podawania około 40-44 godzin, wykazując istotne zmniejszenie częstości zgonów i zastosowania ECMO (odpowiednio 46% vs. 64%, p=0,006 oraz 31% vs. 57%, p<0,001) bez zwiększenia częstości działań niepożądanych, w tym methemoglobinemii (>4% u 2% pacjentów). W zastosowaniach kardiochirurgicznych tlenek azotu obniża opór naczyniowy płuc i poprawia funkcję prawej komory serca.
choroba błon szklistych, ciśnienie parcjalne tlenu, cyklaza guanylanowa, cykliczny monofosforan guanozyny, dwutlenek azotu, efekt wazodylatacyjny, frakcja wyrzutowa prawej komory, gradient pęcherzykowo-tętniczy, hipoksyjna niewydolność oddechowa, hipoplazja, krwotok wewnątrzkomorowy, methemoglobina, nadtlenoazotyn, płucny opór naczyniowy, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, przetrwałe nadciśnienie płucne, relaksacja mięśni gładkich, samoistne nadciśnienie płucne, tlenek azotu, wrodzona przepuklina przeponowa, wskaźnik utlenowania, zespół aspiracji smółki - Leksykon substancji czynnych
Tlenek azotu – Właściwości farmakodynamiczne
Tlenek azotu (NO), kod ATC R07AX01, jest naturalnym endogennym związkiem o działaniu selektywnie rozszerzającym naczynia płucne poprzez aktywację cyklazy guanylanowej i wzrost stężenia cGMP, co prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń oraz hamowania agregacji płytek. Podawany wziewnie, NO zwiększa PaO2 poprzez poprawę stosunku wentylacji do perfuzji (V/Q), co skutkuje obniżeniem oporu naczyniowego płuc i poprawą natlenienia krwi. Efekt ten jest widoczny już przy stężeniu 1 ppm, a szybka inaktywacja NO w krążeniu systemowym minimalizuje wpływ na układ krążenia. W badaniach klinicznych u noworodków z przetrwałym nadciśnieniem płucnym i hipoksyczną niewydolnością oddechową, inhalacje NO w dawkach początkowych 20 ppm (z możliwością redukcji) znacząco poprawiały PaO2 (średnio o 45-53 mm Hg) i wskaźnik utlenowania (OI) oraz zmniejszały ryzyko konieczności zastosowania ECMO (ryzyko względne 0,63-0,73) i śmiertelność (RR 0,72). Czas podawania wynosił średnio 40-44 godziny, a częstość działań niepożądanych była porównywalna z grupami kontrolnymi.
agregacja płytek, choroba błon szklistych, ciśnienie parcjalne tlenu, cyklaza guanylanowa, dwutlenek azotu, frakcja wyrzutowa prawej komory, gradient pęcherzykowo-tętniczy, hipoksemiczna niewydolność oddechowa, krwotok wewnątrzkomorowy, membranowe natlenianie pozaustrojowe, methemoglobina, nadciśnienie płucne, nadtlenoazotyn, płucny opór naczyniowy, przetrwałe nadciśnienie płucne, retinopatia wcześniaków, rozszerzenie naczyń płucnych, tlenek azotu, wazokonstrykcja, wrodzona przepuklina przeponowa, wskaźnik utlenowania, zespół aspiracji smółki