bakterie Legionella
Bakterie z rodzaju Legionella to Gram-ujemne pałeczki występujące powszechnie w środowisku wodnym. Najlepiej poznany gatunek, Legionella pneumophila, jest czynnikiem etiologicznym legionellozy, choroby objawiającej się w dwóch postaciach: ciężkiego zapalenia płuc (choroba legionistów) oraz łagodniejszej postaci grypopodobnej (gorączka Pontiac).
Legionella przenosi się drogą kropelkową poprzez wdychanie aerozolu zawierającego bakterie. Nie występuje transmisja z człowieka na człowieka. Bakterie te mogą kolonizować systemy wodne (klimatyzatory, jacuzzi, prysznice, wieże chłodnicze), szczególnie w temperaturze 20-45°C, tworząc biofilm chroniący je przed środkami dezynfekującymi.
Czynnikami ryzyka zakażenia są: wiek powyżej 50 lat, płeć męska, palenie tytoniu, przewlekłe choroby płuc, immunosupresja oraz przebywanie w miejscach o potencjalnym skażeniu (hotele, szpitale). Diagnostyka opiera się na posiewach, testach serologicznych oraz wykrywaniu antygenu w moczu, który jest najszybszą i najczęściej stosowaną metodą.
Leczenie legionellozy wymaga stosowania antybiotyków penetrujących do wnętrza komórek, gdyż Legionella jest patogenem wewnątrzkomórkowym. Lekami z wyboru są makrolidy (azytromycyna, klarytromycyna) lub fluorochinolony (lewofloksacyna). Profilaktyka obejmuje regularną dezynfekcję systemów wodnych, utrzymywanie odpowiedniej temperatury wody oraz monitorowanie obiektów użyteczności publicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Legionelloza – Patofizjologia i mechanizm
Legionelloza, wywoływana głównie przez Legionella pneumophila, jest poważnym zapaleniem płuc przenoszonym przez inhalację skażonych aerozoli wodnych, szczególnie z systemów wodnych o temperaturze 20-50°C (optymalnie 35°C). Patogen ten jest Gram-ujemnym, wewnątrzkomórkowym bakteriem, który namnaża się w makrofagach pęcherzykowych, unikając fuzji fagosomów z lizosomami i tworząc niszę replikacyjną (LCV) o neutralnym pH. Kluczowym czynnikiem wirulencji jest system sekrecji typu IV (Dot/Icm), który transportuje około 300 białek efektorowych manipulujących szlakami komórkowymi gospodarza, hamując apoptozę i wspierając replikację. Wewnątrzkomórkowa proliferacja wymaga obecności amylazy LamB oraz żelaza (Fe³⁺), a odpowiedź immunologiczna gospodarza, zwłaszcza odporność komórkowa z udziałem limfocytów T i TNF-α, jest kluczowa dla kontroli infekcji. Patogeneza obejmuje silną odpowiedź zapalną, uszkodzenie pęcherzyków płucnych i potencjalne powikłania wielonarządowe, w tym niewydolność oddechową i wstrząs septyczny.
aspiracja, bakterie Legionella, białko efektorowe, choroba legionistów, czynnik martwicy nowotworu alfa, dawka infekcyjna, hipofosfatemia, hiponatermia, Legionella pneumophila, legionelloza, makrofag pęcherzykowy, namnażanie bakterii, niewydolność płuc, odpowiedź immunologiczna, odpowiedź zapalna, pasożyt wewnątrzkomórkowy, patogen wewnątrzkomórkowy, popłuczyny oskrzelowe, rabdomioliza, system sekrecji typu IV