zespół odstawienia leku

Zespół odstawienia leku to zespół objawów psychicznych i fizycznych, które występują po zaprzestaniu lub zmniejszeniu dawki leku, szczególnie po długotrwałym stosowaniu. Najczęściej dotyczy leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych, opioidów, benzodiazepin oraz substancji psychoaktywnych.

Objawy odstawienia mogą obejmować: bóle głowy, nudności, wymioty, biegunkę, bezsenność, niepokój, drażliwość, zaburzenia koncentracji, zawroty głowy, parestezje, pocenie się, tachykardię oraz w ciężkich przypadkach – drgawki i zaburzenia świadomości. Nasilenie i czas trwania objawów zależą od rodzaju substancji, czasu stosowania, dawki oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta.

W postępowaniu klinicznym zaleca się stopniowe odstawianie leków pod nadzorem lekarza, szczególnie w przypadku benzodiazepin, opioidów i niektórych leków przeciwdepresyjnych. Nagłe odstawienie może prowadzić do poważnych powikłań, a w skrajnych przypadkach zagrażać życiu. Leczenie zespołu odstawienia obejmuje łagodzenie objawów oraz w razie potrzeby wprowadzenie terapii substytucyjnej.

Zespół odstawienia należy różnicować z nawrotem choroby podstawowej, dla której stosowano dany lek. Właściwe rozpoznanie ma kluczowe znaczenie dla dalszego postępowania terapeutycznego i decyzji o ponownym włączeniu leczenia lub kontynuacji odstawiania substancji.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Faxolet ER 75 mg

Stosowanie wenlafaksyny (Faxolet ER) u kobiet w okresie rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji wymaga indywidualnej oceny korzyści terapeutycznych względem potencjalnego ryzyka dla płodu i noworodka. Dane kliniczne są ograniczone, a badania przedkliniczne wskazują na możliwe negatywne efekty na rozród. Szczególną ostrożność należy zachować w III trymestrze ciąży, gdyż ekspozycja na wenlafaksynę może prowadzić do zespołu odstawienia u noworodków, objawiającego się m.in. drażliwością, drżeniem, hipotonią, trudnościami w karmieniu i zaburzeniami snu. Ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) jest podwyższone, choć brak jest specyficznych badań dla SNRI. Ponadto, stosowanie leków z grupy SSRI/SNRI w miesiącu poprzedzającym poród wiąże się z mniej niż dwukrotnym wzrostem ryzyka krwotoku poporodowego.
chlorowodorek wenlafaksyny, drażliwość, drżenie, działanie serotoninergiczne, Faxolet ER, hipotonia, karmienie przez zgłębnik, krwotok poporodowy, model zwierzęcy, O-demetylowenlafaksyna, SNRI, SSRI, trudności ze ssaniem, trzeci trymestr ciąży, wenlafaksyna, wspomaganie oddychania, zaburzenia oddechowe, zaburzenia rytmu snu, zaburzenia snu, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Banavin 15 mg

Produkt leczniczy Banavin (wortioksetyna) dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych. Dane dotyczące stosowania wortioksetyny u kobiet w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o potencjalnych powikłaniach u noworodka po ekspozycji na lek w późnym okresie ciąży, takich jak niewydolność oddechowa, sinica, bezdech, drgawki, niestabilna temperatura ciała, hipoglikemia, zaburzenia neurologiczne i behawioralne, które mogą wystąpić w ciągu 24 godzin po porodzie. Istnieje także potencjalne ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) oraz zwiększone (mniej niż 2-krotnie) ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na leki serotoninergiczne w ostatnim miesiącu ciąży. Stosowanie Banavinu w ciąży jest wskazane wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.
Banavin, bezdech, drgawki, dysfagia, działanie serotoninergiczne, hiperrefleksja, hipertonia, hipoglikemia, hipotonia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwotok poporodowy, lek serotoninergiczny, niewydolność oddechowa, PPHN, przetrwałe nadciśnienie płucne u noworodków, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, SNRI, SSRI, wortioksetyna, zaburzenia behawioralne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia termoregulacji, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Etiagen 200 mg

Lek Etiagen zawiera kwetiapinę fumaranu w dawkach 25 mg, 100 mg i 200 mg, stosowaną jako lek przeciwpsychotyczny. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, bóle głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (wzrost triglicerydów ≥150 mg/dl, cholesterolu całkowitego ≥200 mg/dl, spadek HDL <40 mg/dl u mężczyzn i <50 mg/dl u kobiet, zwiększenie masy ciała >7%) oraz suchość w ustach i zmniejszenie hemoglobiny (do ≤13 g/dl u mężczyzn i ≤12 g/dl u kobiet, średni spadek -1,50 g/dl). Kwetiapina może powodować hematologiczne zaburzenia, od leukopenii i neutropenii po rzadką agranulocytozę, a także wpływać na układ hormonalny (hiperprolaktynemia, zmniejszenie T4, wzrost TSH). Występują też objawy psychiczne, takie jak przykre sny, myśli samobójcze, oraz objawy odstawienia (bezsenność, nudności, bóle głowy). U dzieci i młodzieży obserwuje się częstsze zwiększenie prolaktyny (>20 μg/l u mężczyzn, >26 μg/l u kobiet), wzrost apetytu i ciśnienia krwi oraz objawy pozapiramidowe.
agranulocytoza, bradykardia, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba zakrzepowo-zatorowa, częstoskurcz komorowy wielokształtny, dysfagia, dyskineza późna, dyzartria, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotermia, hipotyroidyzm, hormon antydiuretyczny, kardiomiopatia, kołatanie serca, kwetiapina fumaran, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, mlekotok, neutrofilia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, nieżyt nosa, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, somnambulizm, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, triglicerydy, trombocytopenia, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia seksualne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Banavin 20 mg

Wortioksetyna (lek Banavin) stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, co nakazuje stosowanie leku jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko dla płodu. Stosowanie wortioksetyny w późnym okresie ciąży może powodować u noworodków objawy takie jak niewydolność oddechowa, drgawki, hipoglikemia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zaburzenia behawioralne, które pojawiają się najczęściej w ciągu pierwszych 24 godzin po porodzie. Ponadto, istnieje potencjalne ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN) oraz zwiększonego ryzyka krwotoku poporodowego u matek, które stosowały leki z grup SSRI lub SNRI w ostatnim miesiącu ciąży.
Banavin, bezdech, drgawki, działanie serotoninergiczne, hiperrefleksja, hipertonia, hipoglikemia, hipotonia, jakość nasienia, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, niewydolność oddechowa, przetrwałe nadciśnienie płucne, sinica, SNRI, SSRI, toksyczność reprodukcyjna, wortioksetyna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie oddechowe, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulofor 30 mg

Dulofor, zawierający duloksetynę, dostępny jest w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca to 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg/dobę, choć brak jest dowodów na korzyści wyższych dawek. W uogólnionych zaburzeniach lękowych dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę, a w razie potrzeby do 90-120 mg/dobę. W neuropatii cukrzycowej dawka wynosi 60 mg/dobę, z możliwością podziału dawki do 120 mg/dobę. Odpowiedź na leczenie obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach (depresja, lęk) lub po 2 miesiącach (neuropatia). Kontynuacja terapii przez kilka miesięcy jest zalecana w celu zapobiegania nawrotom. U osób starszych nie wymaga się modyfikacji dawki, jednak należy zachować ostrożność przy dawce 120 mg/dobę. Duloksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężka niewydolność nerek, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, Dulofor, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, kapsułki dojelitowe twarde, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, nawrót choroby, objawy odstawienia, obwodowa neuropatia cukrzycowa, odpowiedź terapeutyczna, osocze, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Sastium 100 mg

Sertralin, lek z grupy SSRI dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania w ciąży, a badania przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko toksycznego działania farmakodynamicznego na matkę i płód. Stosowanie sertraliny w trzecim trymestrze może wywołać u noworodków objawy zespołu odstawienia, takie jak zaburzenia oddechowe (ostra niewydolność oddechowa, sinica, bezdech), neurologiczne (napady drgawkowe, zmiany napięcia mięśniowego), metaboliczne (hipoglikemia), żołądkowo-jelitowe (wymioty) oraz behawioralne (drażliwość, senność). Ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego (PPHN) u noworodków wynosi około 5/1000 ciąż, co jest wyższe niż w populacji ogólnej (1-2/1000). Ponadto, stosowanie SSRI w miesiącu przed porodem może zwiększać ryzyko krwotoku poporodowego.
bezdech, drżenie mięśniowe, dysfagia, działanie serotoninergiczne, hipoglikemia, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, N-desmetylosertalina, napad drgawkowy, ostra niewydolność oddechowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, skurcz mięśni, tabletka powlekana, wada wrodzona, wymioty, zaburzenie napięcia mięśniowego, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu, zespół odstawienia leku, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków
Leksykon leków
Działania niepożądane – Afobam 0,25 mg

Alprazolam, działając na ośrodkowy układ nerwowy, wywołuje liczne działania niepożądane, których nasilenie zależy od dawki oraz indywidualnej podatności pacjenta. Najczęściej obserwowane objawy to uspokojenie, senność, ataksja, zaburzenia pamięci i koncentracji, a także zmiany nastroju, takie jak depresja, lęk czy mania. Rzadziej występują zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie skóry, czy zaburzenia funkcji płciowych. Wysokie dawki zwiększają ryzyko nasilenia objawów neurologicznych i psychicznych. U pacjentów z zaburzeniami osobowości typu borderline, nadużywających substancji psychoaktywnych lub z zespołem stresu pourazowego ryzyko działań niepożądanych jest podwyższone. Alprazolam może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, a nagłe odstawienie wywołuje zespół abstynencyjny objawiający się m.in. bólem głowy, nasilonym lękiem, pobudzeniem psychoruchowym, omamami i napadami padaczkowymi.
agranulocytoza, alprazolam, asfiksja, ataksja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, dezorientacja, diureza wymuszona, dystonia, flumazenil, hemodializa, hiperprolaktynemia, hipomania, hipotonia, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć, nietrzymanie moczu, objaw abstynencyjny, obrzęk naczynioruchowy, omam, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezja, reakcja anafilaktyczna, środek przeczyszczający, węgiel aktywny, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie koncentracji, zaburzenie metabolizmu, zaburzenie mowy, zaburzenie osobowości, zaburzenie pamięci, zaburzenie równowagi, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia leku, zespół stresu pourazowego, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopixol 10 mg

Zuklopentyksol (Clopixol) wykazuje działania niepożądane zależne od dawki, z największą częstością i nasileniem w początkowej fazie terapii, co wymaga szczególnego monitorowania pacjenta w pierwszych tygodniach leczenia. Zaburzenia ruchowe, takie jak akatyzja, parkinsonizm czy dyskinezy późne, stanowią istotny problem kliniczny; ich kontrola opiera się na redukcji dawki i ewentualnym zastosowaniu leków przeciwparkinsonowskich, jednak profilaktyczne stosowanie tych leków nie jest zalecane. W przypadku dyskinez późnych wskazane jest zmniejszenie dawki lub odstawienie zuklopentyksolu. Uporczywa akatyzja może być leczona benzodiazepinami lub propranololem. Działania niepożądane obejmują m.in. trombocytopenię, neutropenię, agranulocytozę, hiperprolaktynemię, zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiperlipidemia), zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja, lęk), oraz objawy neurologiczne (senność, drżenia, dystonia, parkinsonizm). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami kardiologicznymi.
agranulocytoza, akatyzja, Clopixol, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, hiperrefleksja, hipertonia, hipokinezja, komorowe zaburzenia rytmu, kręcz szyi, lek przeciw parkinsonizmowi, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, napad przymusowego patrzenia, neutropenia, parestezja, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, priapizm, reakcja anafilaktyczna, szczękościsk, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ruchowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół odstawienia leku, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Cipramil 20 mg

Analiza danych klinicznych i epidemiologicznych dotyczących stosowania cytalopramu (Cipramil) w okresie płodności, ciąży i laktacji wskazuje, że lek nie wykazuje teratogenności ani toksyczności prowadzącej do wad rozwojowych płodu. Na podstawie ponad 2500 udokumentowanych ciąż cytalopram może być stosowany w ciąży, jeśli korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie nagłego odstawienia leku oraz konieczność monitorowania noworodków, zwłaszcza przy ekspozycji w trzecim trymestrze. Opisano działania niepożądane u noworodków, takie jak zaburzenia oddechowe (sinica, bezdech), neurologiczne (napady drgawkowe, zmiany napięcia mięśniowego, hiperrefleksja), metaboliczne (hipoglikemia, wahania temperatury), behawioralne (drażliwość, letarg, trudności w zasypianiu) oraz żołądkowo-jelitowe (wymioty, trudności w karmieniu), które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin po porodzie. Epidemiologicznie odnotowano zwiększone ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) do około 5/1000 ciąż (w populacji ogólnej 1-2/1000) oraz nieznacznie podwyższone ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SSRI/SNRI w miesiącu poprzedzającym poród.
cytalopram, ekspozycja na lek, hiperrefleksja, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hipotonia mięśniowa, krwotok, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, parametry nasienia, płodność, PPHN, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, rozwój płodu, SSRI, stosunek korzyści do ryzyka, układ serotoninergiczny, wady rozwojowe płodu, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anzorin 20 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zarówno często występujące objawy, takie jak senność, zwiększenie masy ciała (do ≥7% u 22,2% pacjentów po 47 dniach i do 64,4% po 48 tygodniach), eozynofilia, leukopenia, neutropenia, jak i zmiany metaboliczne, w tym istotne klinicznie wzrosty stężenia prolaktyny, cholesterolu (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) oraz triglicerydów (≥2,26 mmol/l). Działania niepożądane neurologiczne obejmują akatyzję, parkinsonizm, dyskinezę oraz rzadziej złośliwy zespół neuroleptyczny. Nagłe odstawienie olanzapiny może wywołać objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie. W badaniach klinicznych u osób starszych z otępieniem odnotowano zwiększoną śmiertelność oraz częstsze incydenty naczyniowo-mózgowe, a u pacjentów z chorobą Parkinsona – nasilenie objawów parkinsonizmu i omamy.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, astenia, bradykardia, brak miesiączki, cholesterol, cholesterol całkowity, choroba afektywna dwubiegunowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, hiperprolaktynemia, krwawienie z nosa, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, letarg, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, napady drgawek, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, omamy wzrokowe, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, rumień, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QTc, wysypka, zaburzenia erekcji, zakrzep z zatorami, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido, zwiększenie apetytu, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lirra 5 mg

Lirra, zawierająca lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży (12-71 lat), gdzie działania niepożądane wystąpiły u 15,1% pacjentów (w porównaniu do 11,3% w grupie placebo). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (2,6%), senność (5,2%), suchość w jamie ustnej (2,6%) oraz zmęczenie (2,5%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej w grupie leczonej (8,1%) niż placebo (3,1%), co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. U dzieci najczęściej zgłaszano biegunkę (1,9%), senność (1,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%). W badaniach pediatrycznych stosowano dawki od 1,25 mg do 5 mg w zależności od wieku i czasu terapii.
agresja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bolesne oddawanie moczu, drgawki, duszność, działanie niepożądane, działanie sedatywne, kołatanie serca, lewocetyryzyna dichlorowodorek, myśli samobójcze, nadwrażliwość, nieprawidłowe wyniki czynności wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rotacyjne ruchy gałek ocznych, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wymioty, wyprysk polekowy, wysypka, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół odstawienia leku, żółtaczka, zwiększone łaknienie
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ketipinor 100 mg

Lek Ketipinor, zawierający kwetiapinę (fumaranu), wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Dane kliniczne, obejmujące od 300 do 1000 przypadków, nie wskazują jednoznacznie na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, jednak brak jest ostatecznych wniosków. Stosowanie kwetiapiny w pierwszym trymestrze powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ekspozycja w trzecim trymestrze wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych u noworodków, takich jak objawy pozapiramidowe, zespół odstawienia, zaburzenia neurologiczne (hipertonia, hipotonia, drżenia), zaburzenia świadomości (senność), oddechowe (niewydolność) oraz trudności w odżywianiu, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego noworodka.
analiza korzyści i ryzyka, ekspozycja płodu na lek, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, karmienie piersią, kwetiapina, kwetiapina fumaran, lek przeciwpsychotyczny, niewydolność oddechowa, objaw pozapiramidowy, opieka neonatologiczna, pierwszy trymestr ciąży, podwyższony poziom prolaktyny, profil bezpieczeństwa leku, przenikanie leku do mleka, stan psychiczny pacjenta, toksyczność leku, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona, wiek rozrodczy, zaburzenie endokrynologiczne, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Etiagen XR 300 mg

Lek Etiagen XR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu kwetiapiny, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują objawy neurologiczne takie jak senność, zawroty głowy, bóle głowy oraz suchość w ustach. W zakresie parametrów metabolicznych obserwuje się bardzo częste zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (głównie LDL), spadek HDL oraz wzrost masy ciała. Wśród zaburzeń hematologicznych bardzo często występuje obniżenie hemoglobiny, a często leukopenia i neutropenia, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko infekcji. Rzadko może wystąpić agranulocytoza, stan wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Dodatkowo, często obserwuje się hiperprolaktynemię i zmiany w poziomach hormonów tarczycy, a także objawy pozapiramidowe i zaburzenia psychiczne, w tym myśli samobójcze, co wymaga stałej oceny stanu psychicznego pacjenta.
agranulocytoza, aminotransferaza, ból głowy, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, duszność, eozynofil, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, martwica naskórka, myśl samobójcza, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, objaw odstawienny, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, spadek ciśnienia ortostatyczny, suchość w ustach, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trójglicerydy, trombocytopenia, wymioty, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Działania niepożądane – Torendo Q-Tab 2 mg 2 mg

Torendo Q-Tab, zawierający rysperydon w dawkach 1 mg i 2 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność. Objawy pozapiramidowe, takie jak parkinsonizm i akatyzja, wykazują zależność od dawki i manifestują się sztywnością, drżeniem oraz zaburzeniami chodu, co może wymagać redukcji dawki lub zastosowania leków przeciwparkinsonowskich. Rysperydon wpływa również na metabolizm, powodując hiperprolaktynemię (objawiającą się mlekotokiem, zaburzeniami miesiączkowania, ginekomastią), hiperglikemię i zwiększenie masy ciała, co wymaga monitorowania parametrów metabolicznych i interwencji dietetycznych. Ponadto, lek może wywoływać zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie odstępu QT oraz zmiany ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu krążenia.
akatyzja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, katatonia, kwasica ketonowa, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objaw pozapiramidowy, obniżenie libido, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rysperydon, sedacja, splątanie, tachykardia, Torendo Q-Tab, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie snu, zaburzenie wydzielania hormonu antydiuretycznego, zakrzepica żylna, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zatrucie wodne, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alprazolam Aurovitas 0,25 mg

Alprazolam, jako benzodiazepina, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, wśród których najczęściej obserwuje się działanie uspokajające, ataksję, zaburzenia koordynacji oraz splątanie, z nasileniem zależnym od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Szczególnie podatne na te efekty są osoby w podeszłym wieku. Istotnym powikłaniem jest postępująca niepamięć, która może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych, a jej ryzyko rośnie proporcjonalnie do dawki. Dodatkowo, u pacjentów predysponowanych, terapia może ujawnić wcześniej nierozpoznaną depresję. Alprazolam niesie także wysokie ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, a nagłe odstawienie może wywołać objawy odstawienne i z odbicia, co wymaga ostrożności w prowadzeniu terapii, zwłaszcza u pacjentów z zespołem stresu pourazowego.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, anoreksja, ataksja, benzodiazepina, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz, depresja, dysfagia, dystonia, dyzartria, działanie uspokajające, ginekomastia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadużywanie benzodiazepin, niedociśnienie tętnicze, niedrożność nosa, niepamięć, nietrzymanie moczu, objawy odstawienne, objawy z odbicia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, postępująca niepamięć, potencjał uzależniający, splątanie, uzależnienie, uzależnienie psychiczne, zaburzenia koordynacji, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia leku, zespół stresu pourazowego, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – ParoGen 20 mg

Paroksetyna, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Badania przedkliniczne wskazują na potencjalny, odwracalny wpływ paroksetyny na parametry nasienia, co może sugerować zaburzenia płodności męskiej, jednak dane kliniczne nie potwierdzają jednoznacznie negatywnego wpływu na płodność u ludzi. W ciąży stosowanie paroksetyny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego, takich jak ubytki przegrody międzyprzedsionkowej i międzykomorowej, z ryzykiem poniżej 2% (w populacji ogólnej około 1%). Ponadto, stosowanie SSRI w późnym okresie ciąży zwiększa ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) do około 5/1000 ciąż (w populacji 1-2/1000) oraz nieznacznie podnosi ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na lek w ostatnim miesiącu ciąży.
bezdech, chlorowodorek paroksetyny, drgawki, drżenie, działanie serotoninergiczne, hipoglikemia, hyperrefleksja, krwotok poporodowy, laktacja, objaw odstawienny, paroksetyna, pierwszy trymestr ciąży, PPHN, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sinica, SNRI, trudność ze ssaniem, trzeci trymestr, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie behawioralne, zaburzenie ciśnienia, zaburzenie oddychania, zaburzenie snu, zaburzenie świadomości, zespół odstawienia leku, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Olanzapina Viatris 20 mg

Olanzapina u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności i dokładnego omówienia ryzyka i korzyści z pacjentką. Brak jest odpowiednich, dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania olanzapiny w ciąży, dlatego decyzja o leczeniu powinna być podejmowana wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko działań niepożądanych u noworodków, których matki stosowały olanzapinę w trzecim trymestrze, takich jak objawy pozapiramidowe, odstawienne, zaburzenia napięcia mięśniowego, behawioralne, problemy z oddychaniem, karmieniem oraz senność. Noworodki te wymagają ścisłego monitorowania po porodzie.
ekspozycja na lek, hipertonia, hipotonia mięśniowa, lek przeciwpsychotyczny, monitoring medyczny, objawy pozapiramidowe, olanzapina, pobudzenie psychoruchowe, przenikanie leków do mleka, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia behawioralne, zaburzenia karmienia, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddychania, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kwetaplex 25 mg

Leczenie kwetiapiną (Kwetaplex) w dawkach 25-300 mg wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najczęstszych należą zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (przyrost masy ciała, hipertriglicerydemia ≥200 mg/dl, podwyższenie cholesterolu całkowitego ≥240 mg/dl, wzrost LDL, obniżenie HDL), hematologiczne (spadek hemoglobiny do ≤13 g/dl u mężczyzn i ≤12 g/dl u kobiet, średnio o 1,5 g/dl) oraz żołądkowo-jelitowe (suchość błon śluzowych). Występują także poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, agranulocytoza, ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS), wydłużenie odstępu QT i żylna choroba zakrzepowo-zatorowa. Objawy odstawienia obejmują bezsenność, nudności, ból głowy i drażliwość, ustępujące zwykle po tygodniu. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) obserwuje się częstsze zaburzenia endokrynologiczne (hiperprolaktynemia >20 μg/l u chłopców, >26 μg/l u dziewcząt), zwiększone łaknienie, objawy pozapiramidowe, omdlenia, podwyższone ciśnienie krwi oraz zapalenie błony śluzowej nosa.
agranulocytoza, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie reakcje skórne, dyskinezy późne, dyzartria, enzymy wątrobowe, fumaran kwetiapiny, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad padaczkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość błon śluzowych jamy ustnej, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auroxetyn 25 mg

Auroxetyn (atomoksetyna) jest dostępny w kapsułkach o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała oraz odpowiedzi klinicznej pacjenta. U dzieci i młodzieży poniżej 70 kg dawka początkowa wynosi 0,5 mg/kg m.c./dobę, z dawką podtrzymującą około 1,2 mg/kg m.c./dobę i maksymalną dawką 1,8 mg/kg m.c./dobę. U pacjentów powyżej 70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80-100 mg/dobę, a maksymalna dawka dobowa 100 mg. W przypadku umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh B) dawki należy zmniejszyć o 50%, a przy ciężkiej niewydolności (Child-Pugh C) o 75%. U pacjentów z wolno metabolizującym enzym CYP2D6 zaleca się zmniejszenie dawki początkowej i wolniejsze jej zwiększanie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
ADHD, atomoksetyna, ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP2D6, kapsułki twarde, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm CYP2D6, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, schyłkowa choroba nerek, siatka centylowa, tętno, układ krążenia, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanax 2 mg

Alprazolam, substancja czynna leku Xanax, wykazuje działania niepożądane głównie wynikające z nadmiernego działania farmakologicznego, których częstość i nasilenie zależą od indywidualnej podatności pacjenta oraz dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to uspokojenie, senność i ataksja, natomiast często (≥1/100 do <1/10) występują zaburzenia pamięci, mowy, zawroty głowy, bóle głowy, zmniejszenie apetytu, zaparcia, suchość w jamie ustnej, nudności, zmęczenie oraz drażliwość. Rzadziej notowano zmiany nastroju, zaburzenia poznawcze, zaburzenia czynności płciowych, a także objawy skórne i reakcje alergiczne. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również hiperprolaktynemię, zaburzenia czynności wątroby, nietrzymanie moczu, nieregularne miesiączkowanie oraz zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego. Występowanie działań niepożądanych może być wyższe u pacjentów z zaburzeniami osobowości typu borderline, nadużywających alkoholu lub leków oraz u osób z zespołem stresu pourazowego.
agranulocytoza, alprazolam, anafilaksja, ataksja, benzodiazepin, bezsenność, czynnościowe zaburzenia wątroby, depersonalizacja, derealizacja, hiperprolaktynemia, hipomania, lęk, nadmierne uspokojenie, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, nieregularne miesiączkowanie, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, reakcje alergiczne, senność, zaburzenia czynności płciowych, zaburzenia endokrynologiczne, zaburzenia motoryki, zaburzenia mowy, zaburzenia osobowości typu borderline, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia snu, zależność fizyczna i psychiczna, zapalenie skóry, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku, zespół stresu pourazowego, zmęczenie, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – DHC Continus 60 mg

DHC Continus, zawierający dihydrokodeinę winian w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu (60 mg i 90 mg), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ściswego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zaparcia oraz uspokojenie polekowe, a także nudności, wymioty, zmęczenie, senność i zawroty głowy, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia, które zwykle ustępują po kilku dniach. W leczeniu zaparć zaleca się stosowanie leków przeczyszczających. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz nieznana częstość. Profil bezpieczeństwa obejmuje objawy ze strony układu nerwowego (senność, napady drgawkowe, zawroty głowy, parestezje, zespół bezdechu sennego), psychiczne (stan dezorientacji, uzależnienie, halucynacje, dysforia), pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, nudności, niedrożność porażenna jelit), oddechowego (duszność, atak astmy, depresja oddechowa), immunologicznego (obrzęk naczynioruchowy), endokrynologicznego (hiperprolaktynemia), naczyniowego (niedociśnienie), wzrokowego (zaburzenia widzenia), ucha i błędnika (zawroty głowy), skóry (wysypka, świąd, pokrzywka), wątroby (kolka żółciowa, wzrost enzymów wątrobowych) oraz nerek (zatrzymanie moczu).
depresja oddechowa, dezorientacja, dihydrokodeina, dysforia, halucynacja, hiperprolaktynemia, kolka żółciowa, lek przeczyszczający, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedrożność porażenna jelit, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, sedacja, skurcz dróg żółciowych, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uspokojenie polekowe, uzależnienie lekowe, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Escitalopram Aurovitas 20 mg

Escytalopram, jako przedstawiciel SSRI, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których nasilenie jest największe w pierwszych dwóch tygodniach terapii, a następnie zwykle ulega zmniejszeniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT z ryzykiem torsade de pointes (zwłaszcza u kobiet, osób z hipokaliemią oraz pacjentów z chorobami serca), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (w tym myśli i zachowania samobójcze) oraz hiponatremię związaną z nieprawidłowym wydzielaniem hormonu antydiuretycznego. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana i obejmuje m.in. bóle głowy (bardzo często), nudności (bardzo często), zaburzenia snu, lęk, zmiany masy ciała, krwawienia z przewodu pokarmowego i ginekologiczne, a także zaburzenia seksualne, które mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Nagłe odstawienie leku wiąże się z ryzykiem wystąpienia objawów odstawienia, takich jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, nudności czy pobudzenie, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, krwotok poporodowy, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, reakcja anafilaktyczna, SSRI, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół odstawienia leku, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – AuroFena 200 mcg

Stosowanie tabletek podpoliczkowych fentanylu (AuroFena) wiąże się z występowaniem licznych działań niepożądanych typowych dla opioidów, w tym potencjalnie zagrażających życiu powikłań takich jak depresja oddechowa, depresja krążeniowa, niedociśnienie tętnicze oraz wstrząs. Objawy te wymagają ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i przy dostosowywaniu dawki. W trakcie leczenia może rozwijać się tolerancja oraz uzależnienie, nawet przy dawkach terapeutycznych, co podkreśla konieczność indywidualnej oceny ryzyka i regularnej oceny stanu klinicznego. Zespół odstawienia opioidów manifestuje się m.in. nudnościami, wymiotami, biegunką, niepokojem, dreszczami i nadmierną potliwością. Reakcje nadwrażliwości obejmują wysypkę, rumień oraz obrzęk twarzy i warg. W przypadku przedawkowania obserwuje się utratę świadomości i zatrzymanie oddechu, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia.
błona śluzowa, bradykardia, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, dyspepsja, dyzartria, fentanyl, halucynacja, hematokryt, hipogonadyzm, jadłowstręt, kandydoza jamy ustnej, lek opioidowy, neutropenia, niedobór androgenów, niedociśnienie, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość, niedrożność jelit, obrzęk języka, obrzęk obwodowy, owrzodzenie jamy ustnej, perfuzja tkanki, poszerzenie dróg żółciowych, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, stan splątania, tabletka podpoliczkowa fentanylu, tachykardia, tolerancja na lek, trombocytopenia, uzależnienie lekowe, wstrząs, zaburzenie poznawcze, zapalenie błony śluzowej, zapalenie gardła, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia leku, zespół odstawienia opioidów, zespół odstawienny noworodka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Alprazolam Aurovitas 0,5 mg

Alprazolam, dostępny w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg, wykazuje typowy dla benzodiazepin profil działań niepożądanych, z dominującym efektem uspokajającym, ataksją, zaburzeniami koordynacji i stanami splątania, których nasilenie jest dawkozależne. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku ze względu na ich zwiększoną wrażliwość na działanie uspokajające. W trakcie terapii obserwuje się ryzyko postępującej niepamięci, zaburzeń zachowania, ujawnienia depresji u predysponowanych pacjentów oraz rozwój uzależnienia fizycznego i psychicznego, z możliwością wystąpienia objawów odstawiennych i z odbicia. U pacjentów z zespołem stresu pourazowego odstawienie może wywołać drażliwość, wrogość i natrętne myśli, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
agranulocytoza, akatyzja, anoreksja, ataksja, autonomiczny układ nerwowy, cholestaza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz, depresja, dezorientacja, drażliwość, dysfagia, dystonia, dyzartria, działanie uspokajające, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kołatanie serca, mania, natrętne myśli, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, objawy odstawienne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, podwójne widzenie, stan splątania, uzależnienie fizyczne, wrogość, zaburzenie miesiączkowania, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół odstawienia leku, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atomoksetyna Medice 25 mg

Atomoksetyna Medice jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, stosowana doustnie, niezależnie od posiłków, w całości bez dzielenia. Dawkowanie zależy od masy ciała i wieku pacjenta: u dzieci i młodzieży do 70 kg dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, podtrzymująca 1,2 mg/kg mc./dobę, z maksymalną dawką do 1,8 mg/kg mc./dobę; u pacjentów powyżej 70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, podtrzymująca 80-100 mg/dobę, maksymalna 100 mg/dobę. W przypadku niewydolności wątroby dawki należy odpowiednio zmniejszyć do 50% (stopień B) lub 25% (stopień C) zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka nie wymaga modyfikacji, jednak należy monitorować nadciśnienie tętnicze. U około 7% osób rasy białej z genotypem CYP2D6 o słabej aktywności enzymu zaleca się ostrożne dawkowanie ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych.
ADHD, atomoksetyna, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, CYP2D6, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP2D6, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie dorosłych, masa ciała, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, schyłkowa choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, siatka centylowa, wydolność układu krążenia, wywiad medyczny, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Citabax 20 20 mg

Stosowanie cytalopramu (Citabax) u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczegółowej konsultacji dotyczącej korzyści i ryzyka w okresie płodności, ciąży oraz laktacji. Dane kliniczne z ponad 2500 przypadków nie wykazują bezpośredniej teratogenności, jednak lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Szczególną ostrożność należy zachować w trzecim trymestrze, gdyż noworodki mogą wykazywać objawy takie jak zaburzenia oddychania, napady drgawkowe, zaburzenia termoregulacji, hipoglikemię, zmiany napięcia mięśniowego, drżenia oraz zaburzenia behawioralne, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin po porodzie. Nagłe odstawienie leku w ciąży jest niewskazane ze względu na ryzyko objawów odstawiennych u matki i płodu. Ponadto, stosowanie SSRI w końcowym okresie ciąży wiąże się z podwyższonym ryzykiem przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) – około 5 na 1000 ciąż w porównaniu do 1-2 na 1000 w populacji ogólnej – oraz zwiększonym ryzykiem krwotoku poporodowego, które jest mniej niż dwukrotnie wyższe po ekspozycji na lek w miesiącu przed porodem.
badania przedkliniczne, ciąża, cytalopram, dawkowanie leku, hiperrefleksja, hipoglikemia, jakość nasienia, krwotok poporodowy, napad drgawkowy, przenikanie leków do mleka, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, SNRI, SSRI, trzeci trymestr ciąży, układ serotoninergiczny, wady rozwojowe płodu, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddychania, zaburzenia termoregulacji, zespół odstawienia, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mirtor 45 mg

Mirtor, zawierający mirtazapinę, dostępny jest w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Zalecana dawka dobowa mieści się w zakresie 15-45 mg, z dawką początkową 15 mg lub 30 mg, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta. Pierwsze efekty terapeutyczne obserwuje się po 1-2 tygodniach, a pełna ocena skuteczności powinna nastąpić po 2-4 tygodniach. W przypadku braku poprawy dawkę można zwiększyć do maksymalnej 45 mg, a jeśli po kolejnych 2-4 tygodniach nie nastąpi poprawa, leczenie należy przerwać. Terapia u pacjentów z depresją powinna trwać co najmniej 6 miesięcy po ustąpieniu objawów, a odstawienie leku powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia. U osób starszych stosuje się takie same dawki, jednak zwiększanie dawki wymaga ścisłej kontroli lekarskiej. U pacjentów z klirensem kreatyniny <40 ml/min lub zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest rozważenie redukcji dawki lub wydłużenia odstępów między dawkami ze względu na zmniejszony klirens mirtazapiny. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku skuteczności i obaw o bezpieczeństwo.
dawka dobowa, dawka podzielona, depresja, działanie sedatywne, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, klirens mirtazapiny, mirtazapina, odpowiedź kliniczna, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania eliminacji, poprawa kliniczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, ustąpienie objawów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mozarin Swift 10 mg

Stosowanie escytalopramu w okresie prokreacyjnym, ciąży i laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach wykazały toksyczność dla zarodka i płodu, choć bez zwiększonej częstości wad wrodzonych. Lek Mozarin Swift nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Szczególną uwagę należy zwrócić na trymestr trzeci, gdyż ekspozycja na escytalopram może prowadzić do objawów u noworodka takich jak zaburzenia oddechowe, neurologiczne, metaboliczne, pokarmowe i behawioralne, pojawiające się zwykle w ciągu 24 godzin po porodzie. Ponadto, stosowanie SSRI w trzecim trymestrze zwiększa ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) do około 5 przypadków na 1000 ciąż (w populacji ogólnej 1-2/1000) oraz ryzyko krwotoku poporodowego u matki.
bezdech, cytalopram, drażliwość, drżenie, działanie serotoninergiczne, działanie toksyczne leku, escytalopram, hiperrefleksja, hipoglikemia, krwotok poporodowy, Mozarin Swift, napad drgawkowy, parametry nasienia, PPHN, przenikanie leku do mleka, SNRI, SSRI, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie karmienia, zaburzenie napięcia mięśniowego, zaburzenie oddechowe, zespół odstawienia leku, zespół odstawienny, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluanxol Depot 20 mg/ml

Fluanxol Depot zawiera dekanonian cis(Z)-flupentyksolu (20 mg/ml) i wykazuje działania niepożądane typowe dla neuroleptyków, z zależnością nasilenia od dawki oraz największą częstością występowania w początkowej fazie terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia pozapiramidowe, które najczęściej pojawiają się na początku leczenia i można je kontrolować przez redukcję dawki lub stosowanie leków przeciwparkinsonowskich, jednak ich profilaktyczne stosowanie nie jest zalecane. Dyskinezy późne mogą się nasilać pod wpływem leków przeciwparkinsonowskich, co wymaga zmniejszenia dawki lub odstawienia leku. W przypadku uporczywej akatyzji wskazane jest zastosowanie benzodiazepin lub propranololu. Do często obserwowanych działań należą m.in. senność, akatyzja, hiperkinezja, tachykardia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia oddawania moczu, a także zaburzenia psychiczne takie jak bezsenność, depresja i pobudzenie.
agranulocytoza, akatyzja, brak miesiączki, częstoskurcz komorowy, dekanonian flupentyksolu, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkinezja, hiperprolaktynemia, hipokinezja, kołatanie serca, lek przeciwparkinsonowski, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, neutropenia, parestezja, parkinsonizm, pochodna benzodiazepiny, propranolol, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie akomodacji, zaburzenie tolerancji glukozy, zespół odstawienia leku, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzaran 5 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Olanzaran, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej psychiatrycznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane u dorosłych (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia metaboliczne (wzrost masy ciała, hiperglikemia, hipercholesterolemia, podwyższone stężenie prolaktyny, cukromocz, wzmożone łaknienie), neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskinezy), hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne), działanie przeciwcholinergiczne oraz przemijające podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Dodatkowo, mogą wystąpić reakcje skórne, astenia, zmęczenie, gorączka, ból stawów i obrzęki. Częstość występowania działań niepożądanych została sklasyfikowana zgodnie z międzynarodowymi standardami, gdzie bardzo często (≥1/10) występuje m.in. zwiększenie masy ciała i senność, a często (≥1/100 do <1/10) m.in. eozynofilia, hiperlipidemia, akatyzja i niedociśnienie ortostatyczne.
akatyzja, aktywność aminotransferaz, aminotransferaza wątrobowa, choroba sercowo-naczyniowa, dyskineza, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, leukopenia, morfologia krwi, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw parkinsonowski, olanzapina, parkinsonizm, profil bezpieczeństwa leku, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość w ustach, supresja szpiku, terapia olanzapiną, uszkodzenie szpiku, wysypka, wzmożone łaknienie, zaburzenie akomodacji, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie wątrobowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawrót głowy, zespół metaboliczny, zespół odstawienia leku, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisocard 1,25 mg

Leczenie przewlekłej niewydolności serca bisoprololem (Bisocard) powinno być prowadzone przez lekarza z doświadczeniem, rozpoczynając terapię wyłącznie u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym. Standardowa terapia obejmuje inhibitor ACE lub antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, lek moczopędny oraz glikozydy nasercowe w uzasadnionych przypadkach. Dawkowanie bisoprololu wymaga stopniowego zwiększania od 1,25 mg raz na dobę przez tydzień do dawki podtrzymującej 10 mg raz na dobę, z monitorowaniem częstości akcji serca, ciśnienia tętniczego oraz objawów niewydolności serca. Nasilenie objawów, niedociśnienie lub bradykardia mogą pojawić się już w pierwszych dniach terapii, co wymaga ścisłej kontroli i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
antagonista receptora angiotensyny, bisoprolol, bradykardia, ciśnienie tętnicze, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, niedociśnienie tętnicze, parametry laboratoryjne, przewlekła niewydolność serca, schemat dawkowania, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Grindeks 4 mg

Risperidone Grindeks, zawierający rysperydon w dawkach od 0,5 mg do 6 mg, jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy oraz bezsenność, z wyraźną zależnością dawki w przypadku parkinsonizmu i akatyzji. Szczególnie istotne są poważne powikłania neurologiczne, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny oraz objawy pozapiramidowe (dystonia, akatyzja, drżenia). Rysperydon może powodować istotny przyrost masy ciała (≥7% u 18% pacjentów ze schizofrenią) oraz hiperglikemię i ryzyko rozwoju cukrzycy (0,43% przypadków). Ponadto, lek często indukuje hiperprolaktynemię, prowadzącą do zaburzeń endokrynologicznych i seksualnych. Wśród działań niepożądanych kardiologicznych należy zwrócić uwagę na ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii komorowych oraz zdarzeń nagłych, co wymaga monitorowania EKG, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykinezja, brak miesiączki, cukrzyca, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, jaskra, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, migotanie komór, miotonia, mlekotok, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, objawy pozapiramidowe, opistotonus, parkinsonizm, pleurototonus, polidypsja, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rysperydon, sedacja, szczękościsk, tachykardia komorowa, toksyczna rozpływna martwica naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół odstawienia leku, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej, złe samopoczucie, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Elicea Q-Tab 20 mg

Stosowanie escytalopramu (Elicea Q-Tab) w okresie ciąży wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz wyniki badań przedklinicznych wskazujące na potencjalne ryzyko dla zarodka i płodu. Lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, a decyzja o terapii powinna uwzględniać indywidualny stosunek korzyści do ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować w trzecim trymestrze, gdyż stosowanie escytalopramu wiąże się z ryzykiem wystąpienia u noworodka objawów niepożądanych takich jak zaburzenia oddechowe (sinica, bezdech), neurologiczne (napady drgawek, hiperrefleksja), metaboliczne (hipoglikemia), behawioralne oraz żołądkowo-jelitowe. Ponadto, obserwuje się zwiększone ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) – około 5 przypadków na 1000 ciąż przy ekspozycji na SSRI w porównaniu do 1-2 na 1000 w populacji ogólnej – oraz podwyższone ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na leki z grupy SSRI/SNRI w miesiącu przed porodem. Nagłe odstawienie leku w ciąży jest niewskazane i powinno odbywać się stopniowo pod kontrolą lekarza.
ciąża, cytalopram, drżenie mięśniowe, działanie serotoninergiczne, Elicea Q-Tab, escytalopram, hiperrefleksja, hipoglikemia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, jakość nasienia, karmienie piersią, krwotok poporodowy, leki SSRI, napad drgawkowy, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia oddechowe, zarodek i płód, zespół odstawienia leku, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Konaten 40 mg

Konaten (atomoksetyna) jest lekiem stosowanym w terapii ADHD, dostępnym w kapsułkach o dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg oraz 40 mg. Zalecane dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała: dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, utrzymywana przez minimum 7 dni, a dawka podtrzymująca to około 1,2 mg/kg mc./dobę, z maksymalną bezpieczną dawką do 1,8 mg/kg mc./dobę. U pacjentów powyżej 70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80-100 mg/dobę, a maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 100 mg. W przypadku braku tolerancji lub niedostatecznej skuteczności, można rozważyć podawanie leku w dwóch dawkach podzielonych. Lek podaje się doustnie, niezależnie od posiłków, kapsułek nie należy otwierać ani wysypywać zawartości.
ADHD, atomoksetyna, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze krwi, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja ustrojowa, enzym CYP2D6, genotyp, kapsułka twarda, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm leku, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, odpowiedź kliniczna, schyłkowa niewydolność nerek, senność, siatka centylowa, tętno, układ krążenia, umiarkowana niewydolność wątroby, wolno metabolizujący CYP2D6, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxycodone Hydrochloride Hameln 10 mg/ml

Chlorowodorek oksykodonu w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml wykazuje działania niepożądane typowe dla pełnych agonistów opioidowych, z najpoważniejszą depresją oddechową, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych lub nietolerujących opioidów. Do bardzo często występujących działań należą somnolencja, zawroty głowy, ból głowy, zaparcia, nudności, wymioty oraz świąd skóry. Inne objawy obejmują zaburzenia psychiczne (lęk, splątanie, depresja), zaburzenia rytmu serca, duszności, a także reakcje alergiczne, w tym anafilaksję. Długotrwałe stosowanie niesie ryzyko rozwoju tolerancji i uzależnienia, a nagłe przerwanie leczenia może wywołać zespół odstawienny, także u noworodków matek stosujących oksykodon w ciąży.
agonista opioidowy, chlorowodorek oksykodonu, cholestaza, depresja oddechowa, dysfagia, dysfunkcja zwieracza Oddiego, hiperalgezja, hipestezja, hipogonadyzm, hipotensja ortostatyczna, kolka żółciowa, lek przeciwwymiotny, mioza, niedrożność jelit, ośrodkowy bezdech senny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, receptor opioidowy, skurcz oskrzeli, somnolencja, tolerancja i uzależnienie, zespół odstawienia leku, zespół odstawienny
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Anzorin 20 mg

Olanzapina, stosowana u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią, wymaga szczególnej ostrożności. Brak jest wystarczających, kontrolowanych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania olanzapiny w ciąży, dlatego decyzja o kontynuacji terapii powinna opierać się na analizie korzyści dla matki względem potencjalnego ryzyka dla płodu. Szczególnie istotne jest monitorowanie noworodków narażonych na olanzapinę w III trymestrze, które mogą wykazywać objawy pozapiramidowe i odstawienne, takie jak pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia napięcia mięśniowego, drżenie, nadmierna senność, zaburzenia oddechowe oraz trudności w karmieniu. Zaleca się dokładną ocenę neurologiczną, oddechową i zdolności do ssania u noworodków po ekspozycji na lek.
antykoncepcja, Anzorin, bezdech okresowy, drżenie, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, lek przeciwpsychotyczny, nadmierna senność, objawy pozapiramidowe, ocena neurologiczna, olanzapina w ciąży, pobudzenie psychoruchowe, przenikanie leków do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, zaburzenia karmienia, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia oddechowe, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Orizon 1 mg/ml

Podczas przepisywania rysperydonu (Orizon, 1 mg/ml, roztwór doustny) kobietom w wieku rozrodczym, ciężarnym lub karmiącym piersią, konieczne jest szczegółowe poinformowanie pacjentek o potencjalnym wpływie leku na płodność, przebieg ciąży oraz laktację. Dane kliniczne dotyczące stosowania rysperydonu w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak zaobserwowano toksyczny wpływ na reprodukcję. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko działań niepożądanych u noworodków eksponowanych na lek w trzecim trymestrze, takich jak objawy pozapiramidowe, objawy odstawienia, pobudzenie, zmiany napięcia mięśniowego (hipertonia lub hipotonia), drżenia, senność, zaburzenia oddechowe oraz trudności w karmieniu. Zaleca się monitorowanie stanu noworodka po porodzie, a stosowanie rysperydonu w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji bezwzględnej konieczności, z unikaniem gwałtownego odstawienia leku.
9-hydroksyrysperydon, antagonista receptora dopaminowego, drżenie samoistne, działanie teratogenne, funkcje reprodukcyjne, gonadotropina, hiperprolaktynemia, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, lek przeciwpsychotyczny, objawy pozapiramidowe, pobudzenie psychoruchowe, prolaktyna, rysperydon, steroidogeneza, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia oddechowe, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Chlorprothixen Hasco 50 mg

Lek Chlorprothixen Hasco (chloroprotyksenu chlorowodorek) w dawkach 15 mg i 50 mg wykazuje działania niepożądane głównie związane z blokadą receptorów dopaminergicznych w OUN, co prowadzi do objawów pozapiramidowych takich jak dystonia, akatyzja, parkinsonizm oraz rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny. Objawy te pojawiają się najczęściej we wczesnej fazie terapii i są zależne od dawki, a ich kontrola polega na redukcji dawki i ewentualnym zastosowaniu leków przeciwparkinsonowskich (nie profilaktycznie). W przypadku uporczywej akatyzji rekomenduje się benzodiazepiny lub propranolol. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza u osób starszych, niesie ryzyko dyskinezy późnej, manifestującej się ruchami choreoatetotycznymi, co wymaga uważnego monitorowania pacjenta. Ponadto, lek może wywoływać napady padaczkopodobne oraz zwiększać niepokój u pacjentów z zaburzeniami maniakalnymi lub schizoafektywnymi, co może wymagać zmiany terapii na inny neuroleptyk, np. haloperydol.
agranulocytoza, akatyzja, akineza, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, benzodiazepina, blokada receptorów dopaminergicznych, bradykardia, chloroprotyksenu chlorowodorek, częstoskurcz, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia, ginekomastia, haloperydol, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, klasyfikacja MedDRA, lek przeciw parkinsonizmowi, leukopenia, małopłytkowość, mlekotok, napad padaczkopodobny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, objawy pozapiramidowe, obrzęk krtani, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, parkinsonizm, plamica małopłytkowa, powikłanie neurologiczne, propranolol, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, upośledzona tolerancja glukozy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia termoregulacji, zatrzymanie moczu, zatrzymanie serca, zespół odstawienia leku, zespół toczniopodobny, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Trittico XR 300 mg

Chlorowodorek trazodonu w preparacie Trittico XR, stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią, wymaga ostrożnej oceny ze względu na potencjalny wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz laktację. Dane epidemiologiczne, oparte na mniej niż 200 przypadkach, nie wykazały istotnych działań niepożądanych na przebieg ciąży, rozwój płodu czy noworodka. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie potwierdziły szkodliwego wpływu dawek terapeutycznych na rozwój zarodka, płodu, przebieg porodu ani rozwój postnatalny. Mimo to, zaleca się szczególną ostrożność, zwłaszcza gdy lek był stosowany do porodu – noworodki powinny być monitorowane pod kątem objawów zespołu odstawienia, takich jak zaburzenia snu, drażliwość, zaburzenia ssania czy drżenia.
chlorowodorek trazodonu, dawka terapeutyczna, depresja, drżenie, farmakokinetyka, metabolit aktywny, objaw neurologiczny, przenikanie leku do mleka, rozwój płodu, rozwój postnatalny, rozwój zarodka, stężenie leku, tabletka powlekana o przedłużonym uwalnianiu, terapia trazodonem, Trittico XR, trymestr ciąży, zaburzenie snu, zaburzenie ssania, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Anzorin 5 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań potwierdzających bezpieczeństwo stosowania olanzapiny w ciąży, dlatego jej podawanie powinno być ograniczone do sytuacji, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. Szczególną uwagę należy zwrócić na noworodki matek leczonych olanzapiną w trzecim trymestrze, które mogą wykazywać objawy pozapiramidowe, odstawienne oraz zaburzenia motoryczne, behawioralne i fizjologiczne, takie jak wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe, drżenie, pobudzenie, senność, problemy z oddychaniem i trudności z karmieniem. Monitorowanie stanu tych noworodków jest niezbędne, zwłaszcza w kontekście przebiegu i czasu trwania porodu.
alternatywne metody leczenia, Anzorin, ekspozycja niemowląt, hipertonia mięśniowa, hipotonia mięśniowa, kobieta w wieku rozrodczym, objawy pozapiramidowe, olanzapina, pobudzenie psychoruchowe, przenikanie leków do mleka, stosunek korzyści do ryzyka, trzeci trymestr ciąży, zaburzenia behawioralne, zaburzenia fizjologiczne, zaburzenia karmienia, zaburzenia motoryczne, zaburzenia oddychania, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auroxetyn 40 mg

Auroxetyn, zawierający atomoksetynę w dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg oraz 40 mg, jest stosowany w leczeniu ADHD. Zaleca się podawanie leku rano w pojedynczej dawce dobowej, z możliwością podziału dawki na dwie części w przypadku nietolerancji lub braku skuteczności. Dawkowanie u dzieci i młodzieży zależy od masy ciała: początkowa dawka wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, podtrzymująca 1,2 mg/kg mc./dobę, a maksymalna 1,8 mg/kg mc./dobę. U pacjentów >70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80-100 mg/dobę, a maksymalna 100 mg/dobę. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) dawki należy zmniejszyć do 50%, a przy ciężkiej niewydolności (Child-Pugh C) do 25% standardowej dawki. U pacjentów z wolno metabolizującym CYP2D6 zaleca się mniejsze dawki początkowe i wolniejsze zwiększanie dawki ze względu na zwiększoną ekspozycję na lek.
ADHD, atomoksetyna, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, enzym CYP2D6, kapsułki twarde, klasyfikacja Child-Pugh, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nudności, odpowiedź kliniczna, schyłkowa choroba nerek, senność, siatka centylowa, tolerancja leku, układ krążenia, umiarkowana niewydolność wątroby, wolno metabolizujący CYP2D6, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Axyven 150 mg

Stosowanie wenlafaksyny (Axyven) u kobiet w okresie prokreacyjnym, w ciąży oraz podczas karmienia piersią wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Dane kliniczne są ograniczone, jednak badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, a epidemiologiczne wskazują na potencjalne ryzyko zespołu przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) oraz zwiększone (mniej niż dwukrotnie) ryzyko krwotoku poporodowego przy ekspozycji na SSRI/SNRI w miesiącu przed porodem. Stosowanie wenlafaksyny w trzecim trymestrze może wywołać u noworodków objawy odstawienia, takie jak drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności ze ssaniem i snem, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 24 godzin życia. Konieczne jest rozważenie zmniejszenia dawki lub stopniowego odstawienia leku przed porodem oraz ścisła współpraca z położnikiem i neonatologiem.
drażliwość, drżenie, działanie serotoninergiczne, hipotonia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, krwotok poporodowy, nieustający płacz, O-demetylowenlafaksyna, toksyczność serotoninergiczna, wenlafaksyna, zaburzenia rytmu snu, zespół odstawienia leku, zespół odstawienia noworodka, zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka, zmniejszona płodność
Leksykon substancji czynnych
Chloropromazyna – Działania niepożądane

Chloropromazyna, substancja czynna leku Fenactil, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami neurologicznymi, takimi jak ostre dystonie i dyskinezy (często u dzieci i młodzieży, pojawiające się w ciągu pierwszych 4 dni leczenia lub po zwiększeniu dawki), akatyzja (przy dużych dawkach początkowych), parkinsonizm (częściej u dorosłych i osób starszych, objawy pojawiają się po kilku tygodniach/miesiącach) oraz dyskinezy późne (po długotrwałym stosowaniu dużych dawek, mogą wystąpić nawet po przerwaniu terapii). Inne istotne działania niepożądane obejmują złośliwy zespół neuroleptyczny (rzadki, ale zagrażający życiu, objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami autonomicznymi i świadomości), leukopenię u około 30% pacjentów leczonych długotrwale dużymi dawkami oraz agranulocytozę (rzadko, niezależnie od dawki). Chloropromazyna może również indukować hiperprolaktynemię, prowadzącą do mlekotoku, ginekomastii, braku miesiączki i impotencji, a także zmiany w narządzie wzroku i metaliczne przebarwienia skóry po 4-8 latach leczenia.
agranulocytoza, akatyzja, akineza, alergia kontaktowa, arytmia przedsionkowa, blok przedsionkowo-komorowy, brak miesiączki, chloropromazyna, depresja oddechowa, drżenie, dyskineza, dyskineza późna, dystonia ostra, eozynofilia, Fenactil, ginekomastia, hiperprolaktynemia, impotencja, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm polekowy, pokrzywka, priapizm, reakcja fotoalergiczna, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, sztywność mięśniowa, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia neurologiczne, zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, zespół odstawienia leku, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketilept 200 mg 200 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Ketilept, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Do najczęstszych należą senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia lipidowe (trójglicerydy >200 mg/dl u dorosłych, cholesterol całkowity >240 mg/dl, obniżenie HDL <40 mg/dl u mężczyzn i <50 mg/dl u kobiet), przyrost masy ciała >7%, zmniejszenie stężenia hemoglobiny średnio o 1,50 g/dl oraz objawy pozapiramidowe. Istotne są również hematologiczne powikłania, takie jak leukopenia, neutropenia, a w rzadkich przypadkach agranulocytoza, wymagająca natychmiastowego odstawienia leku. W sferze endokrynologicznej obserwuje się podwyższone stężenia prolaktyny (>20 μg/l u chłopców, >26 μg/l u dziewcząt, z wartościami przekraczającymi 100 μg/l u <1% pacjentów) oraz zaburzenia funkcji tarczycy. Działania niepożądane metaboliczne, w tym hiperglikemia (glukoza na czczo ≥126 mg/dl), hiponatremia (<132 mmol/l) i zespół metaboliczny, stanowią istotne ryzyko kliniczne.
agranulocytoza, dysfagia, dyskinezy późne, dyslipidemia, dyzartria, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, kserostomia, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, otyłość polekowa, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, trombocytopenia, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, wysypka z eozynofilią i objawami układowymi, zakrzepica żylna, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół metaboliczny, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aurex 40 40 mg

Bromowodorek cytalopramu (Aurex) stosowany jest w leczeniu depresji oraz zespołu lęku napadowego u dorosłych, z dawkowaniem dostosowanym do indywidualnych potrzeb pacjenta i współistniejących schorzeń. W depresji standardowa dawka wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej, a efekt terapeutyczny pojawia się po 2-4 tygodniach. W terapii zespołu lęku napadowego zaleca się rozpoczęcie od 10 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie zwiększenie do 20 mg/dobę, z maksymalną dawką 40 mg/dobę; pełna skuteczność osiągana jest po około 3 miesiącach. U pacjentów powyżej 65 lat oraz u osób z wolnym metabolizmem CYP2C19 dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby dawka początkowa to również 10 mg/dobę, z koniecznością ostrożnego zwiększania dawki w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Aurex, ciężka niewydolność nerek, cytalopram, dawka dobowa, depresja, efekt przeciwdepresyjny, efekt terapeutyczny, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, napady paniki, nawrót choroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy depresyjne, objawy nietolerancji, odpowiedź kliniczna, pacjent geriatryczny, populacje szczególne, reakcja paradoksalna, tabletka powlekana, wolny metabolizm, zaburzenia czynności wątroby, zespół lęku napadowego, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tractiva 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Tractiva, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania arypiprazolu w ciąży, a dane przedkliniczne wskazują na potencjalne ryzyko toksycznego wpływu na rozwijający się płód. W literaturze medycznej odnotowano przypadki wad wrodzonych, jednak bez jednoznacznego związku przyczynowego z lekiem. Stosowanie arypiprazolu w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści terapeutyczne przewyższają potencjalne ryzyko. Szczególną uwagę należy zwrócić na noworodki narażone na lek w III trymestrze ciąży, u których obserwowano zaburzenia motoryczne (wzmożone lub obniżone napięcie mięśniowe, drżenie), zaburzenia zachowania (pobudzenie, senność), zaburzenia fizjologiczne (zespół zaburzeń oddechowych) oraz problemy z karmieniem, co wymaga intensywnego monitorowania po porodzie.
antykoncepcja, arypiprazol, drżenie, ekspozycja płodu, metabolit, pobudzenie, senność, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, Tractiva, trymestr ciąży, wada wrodzona, wiek rozrodczy, zaburzenia napięcia mięśniowego, zaburzenia pozapiramidowe, zespół odstawienia leku, zespół zaburzeń oddechowych
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolafren 10 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1%) to senność, zwiększenie masy ciała, eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperlipidemia, hiperglikemia, cukromocz, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, leukopenia, neutropenia, dyskineza, niedociśnienie ortostatyczne oraz przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych. Szczególnie istotne są zaburzenia metaboliczne: po 47 dniach terapii zwiększenie masy ciała o ≥7% występowało u 22,2% pacjentów, a po 48 tygodniach u 64,4%, z towarzyszącym wzrostem stężeń cholesterolu, LDL, triglicerydów oraz glukozy (≥7 mmol/L). Rzadko obserwowano rozwój lub zaostrzenie cukrzycy, czasem z kwasicą ketonową lub śpiączką, co stanowi zagrożenie życia. Neurologiczne działania niepożądane obejmują często akatyzję, parkinsonizm i dyskinezę, a rzadko złośliwy zespół neuroleptyczny. Po nagłym odstawieniu mogą pojawić się objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie.
akatyzja, amenorrhea, aminotransferazy wątrobowe, bradykardia, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca polekowa, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dyslipidemia, dystonia, efekt przeciwcholinergiczny, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotodermatoza, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glikozuria, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipotermia, kwasica ketonowa, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, profil bezpieczeństwa leku, przyrost masy ciała, rabdomioliza, sedacja polekowa, senność, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość zakrzepowa, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia leku, zespół odstawienia u noworodka, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metoprolol Biofarm ZK

Metoprolol Biofarm ZK w dawce 95 mg (odpowiadającej 100 mg metoprololu winianu) w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności w leczeniu ze względu na potencjalne interakcje i działania niepożądane. U pacjentów z astmą oskrzelową konieczne jest monitorowanie i ewentualne zwiększenie dawki beta2-adrenomimetyków, gdyż metoprolol może osłabiać ich działanie. Lek ten może również maskować objawy hipoglikemii i zmniejszać skuteczność terapii przeciwcukrzycowej, choć ryzyko to jest mniejsze niż przy tradycyjnych beta1-adrenolitykach. Istotne jest monitorowanie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami, oraz zachowanie ostrożności u osób z chorobami naczyń obwodowych. W przypadku guza chromochłonnego konieczne jest wcześniejsze i jednoczesne stosowanie alfa-adrenolityków. Metoprolol może maskować objawy nadczynności tarczycy i wpływać na przebieg reakcji anafilaktycznych, a także zaostrzać objawy łuszczycy lub prowokować jej wystąpienie u predysponowanych pacjentów.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, choroba naczyń obwodowych, choroba zastawkowa serca, dławica naczynioskurczowa, dławica Prinzmetala, działanie hipotensyjne, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, lek alfa-adrenolityczny, lek beta2-adrenomimetyczny, łuszczyca, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, nadczynność tarczycy, nieselektywny lek beta-adrenolityczny, niestabilna dławica piersiowa, niestabilna niewydolność serca, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, receptor beta2-adrenergiczny, selektywny lek beta1-adrenolityczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie metabolizmu węglowodanów, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Konaten 25 mg

Konaten, zawierający atomoksetynę w dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, jest wskazany w leczeniu ADHD i podawany jest doustnie w pojedynczej dawce dobowej, z możliwością podziału dawki na dwie części w przypadku braku tolerancji lub skuteczności. Dawkowanie jest dostosowane do masy ciała: u dzieci i młodzieży ≤70 kg dawka początkowa wynosi około 0,5 mg/kg mc./dobę, podtrzymująca 1,2 mg/kg mc./dobę, a maksymalna dawka dobowa to 1,8 mg/kg mc. U pacjentów >70 kg oraz dorosłych dawka początkowa to 40 mg/dobę, dawka podtrzymująca 80-100 mg/dobę, a maksymalna 100 mg/dobę. W przypadku umiarkowanej niewydolności wątroby (Child-Pugh B) dawkę należy zmniejszyć do 50%, a przy ciężkiej (Child-Pugh C) do 25% zwykle stosowanej dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę stosuje się standardowo, jednak należy monitorować nadciśnienie tętnicze, które może być nasilone.
ADHD, atomoksetyna, chlorowodorek atomoksetyny, ciśnienie tętnicze, CYP2D6, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, genotyp, klasyfikacja Child-Pugh, metabolizm CYP2D6, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, odpowiedź kliniczna, schyłkowa niewydolność nerek, senność, siatka centylowa, układ krążenia, zespół odstawienia leku
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Beto 50 ZK 47,5 mg

Lek Beto ZK (metoprololu bursztynian) stosowany jest w różnych wskazaniach kardiologicznych i neurologicznych, z dawkowaniem dostosowanym do konkretnej jednostki chorobowej. Tabletki należy przyjmować raz na dobę, najlepiej podczas śniadania, w całości lub podzielone, popijając co najmniej połową szklanki wody. W nadciśnieniu tętniczym dawka początkowa wynosi 47,5 mg, z możliwością zwiększenia do 95-190 mg na dobę. W leczeniu dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca, kołatań serca oraz profilaktyce migreny zalecane dawki wahają się od 95 do 190 mg na dobę. W profilaktyce pozawałowej stosuje się dawkę 190 mg na dobę. U pacjentów z niewydolnością serca dawkowanie rozpoczyna się od niskich dawek (11,88 mg lub 23,75 mg) z powolnym zwiększaniem co 2 tygodnie do dawki docelowej 190 mg na dobę, pod kontrolą lekarza. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa wynosi 0,48 mg/kg mc., z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1,9 mg/kg mc. (do 190 mg na dobę). W grupie wiekowej powyżej 80 lat oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek zaleca się ostrożność i indywidualne dostosowanie dawki.
choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, hipotensja, kołatania serca, metoprololu bursztynian, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca NYHA, profilaktyka pozawałowa, przewlekła niewydolność serca, stabilna objawowa niewydolność serca, terapia długoterminowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienia leku