PPHN

Przetrwałe Nadciśnienie Płucne Noworodków (PPHN – Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) to stan chorobowy charakteryzujący się utrzymywaniem się wysokiego oporu naczyniowego w krążeniu płucnym po urodzeniu, co prowadzi do prawo-lewego przecieku przez przetrwały przewód tętniczy i/lub otwór owalny, skutkując hipoksemią.

Etiologia PPHN obejmuje czynniki pierwotne (idiopatyczne) oraz wtórne, związane z chorobami płuc (zespół zaburzeń oddychania, zespół aspiracji smółki), wadami serca, zaburzeniami neurologicznymi czy infekcjami. W patofizjologii kluczową rolę odgrywa brak fizjologicznego spadku oporu naczyń płucnych po urodzeniu, co utrudnia adaptację krążenia płucnego do życia pozamacicznego.

Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia z oceną ciśnienia w tętnicy płucnej), gazometrii (hipoksemia oporna na tlenoterapię) oraz testach różnicujących z wadami serca. Leczenie obejmuje tlenoterapię, wentylację mechaniczną, farmakoterapię (tlenek azotu, inhibitory fosfodiesterazy, prostacykliny) oraz w ciężkich przypadkach – ECMO (pozaustrojowe utlenowanie krwi).

Rokowanie zależy od przyczyny, nasilenia i czasu trwania PPHN. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawia wyniki leczenia. Monitorowanie odległych następstw neurologicznych jest istotnym elementem opieki nad pacjentami, którzy przebyli PPHN.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl