brak świadomości hipoglikemii

Brak świadomości hipoglikemii (hypoglycemia unawareness) to stan kliniczny, w którym pacjent nie odczuwa typowych objawów ostrzegawczych związanych ze spadkiem poziomu glukozy we krwi poniżej wartości prawidłowych. W normalnych warunkach organizm reaguje na hipoglikemię szeregiem objawów autonomicznych, takich jak drżenie, pocenie się, kołatanie serca czy uczucie głodu, które stanowią sygnał alarmowy i skłaniają do podjęcia działań zapobiegawczych.

Zjawisko to występuje najczęściej u pacjentów z długotrwającą cukrzycą typu 1, rzadziej typu 2, szczególnie leczonych insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika. Do głównych czynników ryzyka należą: długi czas trwania cukrzycy, ścisła kontrola glikemii, częste epizody hipoglikemii w przeszłości oraz neuropatia autonomiczna. Mechanizm patofizjologiczny obejmuje zaburzenie wydzielania hormonów kontrregulacyjnych (głównie adrenaliny i glukagonu) oraz adaptację ośrodkowego układu nerwowego do powtarzających się epizodów niskiego stężenia glukozy.

Brak świadomości hipoglikemii znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia ciężkiej hipoglikemii, wymagającej pomocy osób trzecich, a w skrajnych przypadkach prowadzącej do utraty przytomności, drgawek lub zgonu. Postępowanie obejmuje modyfikację schematu leczenia cukrzycy z dążeniem do unikania epizodów hipoglikemii przez 2-3 miesiące, co może przywrócić zdolność odczuwania objawów ostrzegawczych. Istotne jest również edukowanie pacjentów w zakresie regularnego monitorowania glikemii, zwłaszcza z wykorzystaniem systemów ciągłego monitorowania glukozy (CGM) wyposażonych w alarmy hipoglikemii.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl