biodostępność dienogestu
Biodostępność dienogestu to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w postaci niezmienionej. Dienogest jest syntetycznym progestagenem czwartej generacji, szeroko stosowanym w hormonalnej terapii zastępczej, antykoncepcji oraz leczeniu endometriozy.
Biodostępność dienogestu po podaniu doustnym wynosi około 90%, co jest wartością wysoką w porównaniu z innymi progestagenami. Ta cecha sprawia, że lek wykazuje przewidywalny efekt terapeutyczny przy stosunkowo niskich dawkach. Po podaniu doustnym dienogest szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach.
Ważnym aspektem biodostępności dienogestu jest brak efektu pierwszego przejścia przez wątrobę oraz minimalne wiązanie z globuliną wiążącą hormony płciowe (SHBG). Dzięki temu dienogest wykazuje wysoką biodostępność i stabilne stężenie w osoczu. Metabolizm dienogestu zachodzi głównie poprzez hydroksylację i koniugację, a metabolity są wydalane z moczem i kałem, z okresem półtrwania wynoszącym około 11 godzin.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Endofemine 2 mg
Endofemine zawiera 2 mg dienogestu, który jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4. Induktory tego enzymu, takie jak fenytoina, barbiturany, prymidon, karbamazepina, ryfampicyna, okskarbazepina, topiramat, felbamat, gryzeofulwina oraz ziele dziurawca zwyczajnego, mogą znacząco obniżać stężenie dienogestu, prowadząc do osłabienia działania terapeutycznego i zmian w profilu krwawień. Szczególnie ryfampicyna zmniejsza ekspozycję na dienogest o 83% (AUC 0-24h), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i erytromycyna, zwiększają stężenie dienogestu odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane i wymaga monitorowania pacjentek.
barbiturany, biodostępność dienogestu, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, dienogest, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcje lipidów, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymów, inhibitor CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z macicy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, okskarbazepina, parametry czynności wątroby, prymidon, ryfampicyna, topiramat, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Interakcje leku – Endovelle 2 mg
Produkt leczniczy Endovelle zawiera dienogest, który jest metabolizowany głównie przez enzym cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) w jelitach i wątrobie. Induktory CYP3A4, takie jak fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna czy ziele dziurawca zwyczajnego, mogą zwiększać klirens dienogestu, co prowadzi do zmniejszenia jego stężenia i skuteczności terapeutycznej, a także do zmian profilu krwawienia. Przykładowo, ryfampicyna zmniejsza ekspozycję na dienogest o 83%. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i erytromycyna, mogą zmniejszać klirens dienogestu, zwiększając jego stężenie w osoczu odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane. Równoczesne stosowanie inhibitorów proteazy HIV, nienukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy oraz inhibitorów HCV może powodować zmienne zmiany stężenia hormonów, wymagające indywidualnej oceny i ewentualnej modyfikacji dawki.
barbituran, biodostępność dienogestu, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dienogest, dziurawiec zwyczajny, Endovelle, erytromycyna, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcje lipoprotein, funkcja tarczycy, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hormon płciowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z macicy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry czynności wątroby, parametry krzepnięcia, posiłek wysokotłuszczowy, primidon, profil lipidowy, progestagen, ryfampicyna, topiramat, walerianian estradiolu - Leksykon substancji czynnych
Dienogest – Interakcje
Dienogest jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z induktorami i inhibitorami tego enzymu. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina czy fenytoina, mogą zmniejszać ekspozycję na dienogest nawet o 83% (AUC(0-24h)), co prowadzi do obniżenia skuteczności terapeutycznej i zmian w profilu krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol i erytromycyna, zwiększają stężenie dienogestu w osoczu odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane. W przypadku stosowania leków przeciwwirusowych przeciw HIV i HCV obserwuje się zmienne zmiany stężenia dienogestu, a szczególnie istotne jest ryzyko hepatotoksyczności (wzrost AlAT >5-krotnego górnej granicy normy) u kobiet stosujących dienogest w połączeniu z etynyloestradiolem podczas terapii ombitaswirem/parytaprewirem/rytonawirem lub glekaprewirem/pibrentaswirem. W takich sytuacjach zaleca się zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną lub zawierającą wyłącznie progestagen, a powrót do złożonych preparatów hormonalnych jest możliwy po 2 tygodniach od zakończenia terapii przeciwwirusowej.
aminotransferaza, biodostępność dienogestu, cytochrom P450 3A4, dienogest, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fibrynoliza, frakcje lipidów, glekaprewir, indukcja enzymatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, klirens hormonów płciowych, krwawienie z macicy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, parametry czynności wątroby, progestagen, ryfampicyna, wysokotłuszczowy posiłek, zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Velbienne mini 1 mg + 2 mg
Velbienne mini to preparat zawierający 1 mg estradiolu walerianianu (odpowiadającego 0,764 mg estradiolu) oraz 2 mg dienogestu, podawany doustnie w formie tabletek powlekanych. Estradiol walerianian ulega całkowitemu wchłonięciu i metabolizmowi do estradiolu oraz kwasu walerianowego, z maksymalnym stężeniem estradiolu w surowicy około 21 pg/ml po 6 godzinach. Biodostępność estradiolu wynosi 3-6%, a jego okres półtrwania po podaniu doustnym to 13-20 godzin, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 4-7 dniach i stężeniami w surowicy w zakresie 21-43 pg/ml. Estradiol wiąże się głównie z albuminami i SHBG (40-45%), a metabolity są wydalane głównie z moczem (90%). Dienogest charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem (biodostępność 91%), osiągając maksymalne stężenie 49 ng/ml po 1,5 godziny, z okresem półtrwania około 10,5 godziny. Wiąże się nieswoiście z albuminami (90%), nie wykazując zależności od SHBG, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (75%) i kałem (25%).
albumina surowicy, biodostępność dienogestu, CYP3A4, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dienogest, estradiol, estradiol walerianian, estriol, estron, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hydroksylacja, klirens, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm steroidów, objętość dystrybucji, okres półtrwania dienogestu, okres półtrwania estradiolu, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, siarczan estrogenu, sprzęganie, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Juvinelle 1 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Juvinelle zawiera estradiolu walerianian (1 mg) oraz dienogest (2 mg), które charakteryzują się odmiennymi profilami farmakokinetycznymi. Estradiolu walerianian po podaniu doustnym ulega całkowitemu wchłonięciu i rozkładowi do estradiolu i kwasu walerianowego, z biodostępnością estradiolu wynoszącą 3-6%. Maksymalne stężenie estradiolu w surowicy (Cmax) wynosi 21 pg/ml i osiągane jest po około 6 godzinach (Tmax). Estradiol wiąże się nieswoiście z albuminami oraz swoiście z SHBG (40-45%), przy czym tylko 1-2% występuje w formie wolnej. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 1 l/kg, a okres półtrwania estradiolu to około 20 godzin. Metabolity estradiolu są głównie wydalane z moczem (90%), a stan stacjonarny stężenia estradiolu osiągany jest po 4-7 dniach, z wartościami minimalnymi 21 pg/ml, maksymalnymi 43 pg/ml i średnimi 33 pg/ml.
biodostępność dienogestu, biodostępność estradiolu, CBG, Cmax, dienogest, estradiol, estradiolu walerianian, estriol, estron, farmakokinetyka estradiolu, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hydroksylacja, klirens metaboliczny, kwas walerianowy, metabolizm steroidów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania dienogestu, pozorna objętość dystrybucji, pozorny okres półtrwania, SHBG, sprzęganie, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami