metabolizm glikozydów

Metabolizm glikozydów obejmuje procesy biochemiczne, którym podlegają te związki w organizmie człowieka. Glikozydy to substancje składające się z części cukrowej (glikonu) i niecukrowej (aglikonu), połączonych wiązaniem glikozydowym. W medycynie szczególne znaczenie mają glikozydy nasercowe, stosowane w leczeniu niewydolności serca.

Metabolizm glikozydów zachodzi głównie w wątrobie, gdzie enzymy wątrobowe (m.in. β-glukuronidaza, β-glukozydaza) przeprowadzają reakcje hydrolizy, redukcji czy sprzęgania. Procesy te mogą prowadzić zarówno do inaktywacji związków, jak i do przekształcenia ich w aktywne metabolity. Istotną rolę odgrywają także jelitowe bakterie, które mogą hydrolizować wiązania glikozydowe.

Znajomość metabolizmu glikozydów ma kluczowe znaczenie kliniczne, szczególnie w przypadku glikozydów nasercowych (np. digoksyny), których indeks terapeutyczny jest wąski. Zaburzenia metabolizmu tych związków, wynikające z interakcji lekowych, chorób wątroby czy zmian flory jelitowej, mogą prowadzić do toksyczności lub nieskuteczności terapii. Monitorowanie stężenia terapeutycznego jest często niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cardiol C –

Produkt leczniczy Cardiol C zawiera nalewki z głogu i kozłka, nalewkę mianowaną z ziela konwalii oraz wyciąg płynny z zarodków kola, jednak nie przeprowadzono dla niego kompleksowych badań farmakokinetycznych. Glikozydy konwalii, głównie konwalatoksyna, wykazują ograniczone wchłanianie doustne na poziomie około 10% dawki, z dystrybucją do nerek, mięśni i wątroby po 6 godzinach od podania dootrzewnowego. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 16%. Metabolizm obejmuje odłączanie reszt cukrowych, hydroksylację, hydrogenizację oraz sprzęganie aglikonów. Eliminacja następuje głównie przez nerki i z kałem w ciągu 2 dni, a działanie moczopędne pojawia się po 60-90 minutach od podania.
absorpcja leku, bariera krew-mózg, Crataegus monogyna, demetylacja, dystrybucja leku, działanie moczopędne, eliminacja leku, flawonoid, glikozyd konwalii, kofeina, konwalatoksyna, kozłek lekarski, kwas organiczny, metabolizm glikozydów, metabolizm kofeiny, nalewka z głogu, nalewka z ziela konwalii, odłączanie reszt cukrowych, okres półtrwania, podanie doustne, stężenie w osoczu, strofantyna, Valeriana officinalis, wchłanianie kofeiny, wiązanie z białkami osocza, wyciąg z zarodków kola
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B

Preparat Xenna, należący do grupy środków przeczyszczających kontaktowych (kod ATC: A06AB), zawiera 0,9-1,1 g liści senesu na saszetkę, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B. Jego działanie opiera się na aktywności β-O-glikozydów (sennozydów), które nie ulegają wchłanianiu w jelicie cienkim, a w jelicie grubym są metabolizowane przez bakterie jelitowe do aktywnych metabolitów, głównie reinoantronu. Efekt przeczyszczający pojawia się po 8-12 godzinach od podania, co jest wynikiem dwuetapowego procesu metabolizmu i fizjologicznego czasu pasażu jelitowego.
8 dihydroksyantracenu, bakteria jelitowa, defekacja, glikozyd hydroksyantracenowy, liść senesu, metabolizm glikozydów, motoryka jelita grubego, pasaż jelitowy, pochodna 1, preparat przeczyszczający, proces sekrecyjny, reinoantron, sennozyd, sennozyd B, skurcz propulsacyjny, skurcz stacjonarny, środek przeczyszczający kontaktowy, wydzielanie chlorków, wydzielanie śluzu

metabolizm glikozydów

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Cardiol C –

Właściwości farmakodynamiczne – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B