osoby słabo metabolizujące
Osoby słabo metabolizujące to pacjenci, którzy ze względu na uwarunkowania genetyczne lub nabyte dysfunkcje wykazują obniżoną zdolność do prawidłowego przetwarzania i eliminacji substancji chemicznych, w tym leków. Zjawisko to dotyczy przede wszystkim działania układu enzymatycznego cytochromu P450, odpowiedzialnego za metabolizm większości substancji leczniczych.
U osób słabo metabolizujących obserwuje się podwyższone stężenie leków we krwi, co może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, toksyczności, a nawet poważnych powikłań. Szczególnie istotne klinicznie są polimorfizmy w genach kodujących enzymy CYP2D6, CYP2C19, CYP2C9 oraz CYP3A4, które odpowiadają za metabolizm wielu powszechnie stosowanych leków, w tym przeciwdepresyjnych, przeciwpadaczkowych, przeciwbólowych i kardiologicznych.
Identyfikacja statusu metabolizowania pacjenta jest możliwa za pomocą badań farmakogenetycznych, które powinny być rozważane szczególnie w przypadkach braku odpowiedzi na standardowe dawki leków lub występowania nieoczekiwanych działań niepożądanych. U zidentyfikowanych osób słabo metabolizujących konieczna jest modyfikacja dawkowania, wybór alternatywnych leków lub ścisłe monitorowanie stężenia substancji czynnych w surowicy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid 40 40 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Helicid 40, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim, 97% wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm omeprazolu odbywa się całkowicie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19, odpowiedzialny za powstanie hydroksyomeprazolu, oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4, który generuje sulfon omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki, poniżej 1 godziny, co zapobiega kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki jako metabolity) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, Helicid, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Torendo Q-Tab 1 mg 1 mg
Torendo Q-Tab, zawierający rysperydon w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest farmakokinetycznie biorównoważny z tabletkami powlekanymi Torendo. Rysperydon jest całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z bezwzględną dostępnością biologiczną na poziomie 70% (CV=25%). Metabolizowany jest głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest odpowiednio po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla metabolitu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku, co umożliwia podawanie niezależnie od posiłków.
9-hydroksyrysperydon, bezwzględna dostępność biologiczna, CYP 2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, klirens czynnej frakcji przeciwpsychotycznej, kwaśna alfa-1-glikoproteina, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, rysperydon, stan stacjonarny, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, Torendo Q-Tab, wolna frakcja, względna dostępność biologiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantoprazol Zentiva 40 mg
Pantoprazol Zentiva w dawce 40 mg podawany dożylnie wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, niezależnie od drogi podania. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz ograniczoną objętością dystrybucji (~0,15 L/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C19 (demetylacja i sprzęganie z siarczanem) oraz CYP3A4 (utlenienie). Okres półtrwania pantoprazolu u osób zdrowych wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 L/h/kg. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (~80%), z głównym metabolitem demetylopantoprazolem sprzężonym z siarczanem o okresie półtrwania około 1,5 godziny. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u osób słabo metabolizujących obserwuje się 6-krotnie wyższe AUC i około 60% wyższe Cmax, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania.
AUC, biotransformacja, demetylopantoprazol, dializoterapia, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, farmakokinetyka pantoprazolu, hemodializa, klasyfikacja Childa, kwas solny, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, pantoprazol sodowy, podanie dożylne, polimorfizm genetyczny, proszek do sporządzania roztworu, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pamyl 20 mg 20 mg
Pantoprazol w dawce 20 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 2-3 μg/ml po około 2,5 godzinach. Biodostępność tabletki dojelitowej wynosi około 77%, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Pantoprazol wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) oraz objętość dystrybucji 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozanaczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym szlakiem demetylacji przez CYP2C19 i alternatywnym oksydacyjnym przez CYP3A4. Okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/godz./kg. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (około 80%), z okresem półtrwania głównego metabolitu około 1,5 godziny.
AUC, biodostępność, biodostępność pantoprazolu, CYP2C19, CYP3A4, demetylacja, demetylopantoprazol, dializa, farmakokinetyka pantoprazolu, farmakokinetyka specjalna, intensywny metabolizm, klasyfikacja Childa, klirens leku, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, sprzęganie z siarczanem, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantoprazol Krka 40 mg
Pantoprazol Krka w dawce 40 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) 2-3 µg/ml po około 2,5 godziny. Biodostępność bezwzględna wynosi około 77%, a jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie wpływa na AUC ani Cmax, jedynie zwiększa zmienność opóźnienia działania (lag-time). Lek wykazuje liniową kinetykę w zakresie dawek 10-80 mg, wysokie wiązanie z białkami osocza (~98%) oraz umiarkowaną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 0,15 l/kg). Pantoprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 oraz CYP3A4, a jego metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową (80%) i częściowo z kałem (20%). Okres półtrwania leku wynosi około 1 godziny, jednak efekt terapeutyczny utrzymuje się dłużej dzięki trwałemu wiązaniu z pompą protonową w komórkach okładzinowych żołądka.
AUC, biodostępność bezwzględna, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, demetylopantoprazol, dializoterapia, kinetyka liniowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, komórki okładzinowe żołądka, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, pantoprazol sodowy półtorawodny, pompa protonowa, procesy ADME, stężenie w surowicy, szlak metaboliczny, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prenome 10 mg
Omeprazol, substancja czynna w produkcie Prenome (kapsułki dojelitowe 10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, a przy podawaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest metabolizowany całkowicie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę: u słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 h), a omeprazol nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, niestabilność w środowisku kwaśnym, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, osoby słabo metabolizujące, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, powlekane peletki, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pantoprazol SUN 40 mg
Pantoprazol wykazuje liniowy i przewidywalny profil farmakokinetyczny w dawkach od 10 do 80 mg, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~98%) oraz ograniczoną objętością dystrybucji (~0,15 l/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującą demetylacją przez CYP2C19 i sprzęganiem z siarczanem, a alternatywnym szlakiem jest utlenienie przez CYP3A4. Okres półtrwania pantoprazolu u osób zdrowych wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/godz./kg masy ciała. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (80%) i w mniejszym stopniu z kałem (20%). U około 3% populacji europejskiej, z brakiem funkcjonalnego CYP2C19, obserwuje się 6-krotny wzrost AUC i 60% wzrost Cmax, jednak bez konieczności zmiany dawkowania.
AUC, demetylacja, demetylopantoprazol, dializa, dystrybucja leku, eliminacja leku, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, klirens, marskość wątroby, metabolizm pantoprazolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby słabo metabolizujące, pantoprazol, parametr farmakokinetyczny, pompa protonowa, skala Childa-Pugha, sprzęganie z siarczanem, stężenie maksymalne, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epilantin 150 mg
Lakozamid, substancja czynna Epilantinu, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na poziomie wiązania białkowego. Metabolizm obejmuje powstawanie metabolitu O-desmetylowego (do 30% dawki), który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Lakozamid jest wydalany głównie przez nerki (około 95% dawki), z okresem półtrwania około 13 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania. Nie stwierdzono istotnego wpływu płci na farmakokinetykę leku.
analiza farmakokinetyczna populacyjna, AUC, biodostępność, Cmax, dawka nasycająca, enzymy CYP, farmakokinetyka lakozamidu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, metabolit O-desmetylowy, napady częściowe, napady toniczno-kloniczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby intensywnie metabolizujące, osoby słabo metabolizujące, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, szlaki biotransformacji, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowanie radioizotopem