sulfon omeprazolu
Sulfon omeprazolu to główny metabolit omeprazolu, który powstaje w wyniku przemian oksydacyjnych w wątrobie za pośrednictwem cytochromu P450, głównie CYP2C19. W przeciwieństwie do macierzystego związku, sulfon omeprazolu wykazuje mniejszą aktywność inhibicyjną w stosunku do pompy protonowej.
Omeprazol należy do grupy inhibitorów pompy protonowej (IPP), które są powszechnie stosowane w leczeniu chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego, takich jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, refluks żołądkowo-przełykowy czy zespół Zollingera-Ellisona. Mechanizm działania omeprazolu polega na blokowaniu enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych żołądka.
Przekształcenie omeprazolu do sulfonu następuje głównie u osób z fenotypem szybkiego metabolizmu CYP2C19. Polimorfizm genetyczny tego enzymu może prowadzić do różnic w farmakokinetyce omeprazolu między pacjentami, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście skuteczności terapii i występowania działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid Max 20 mg
Omeprazol w dawce 20 mg (Helicid MAX) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce, która wzrasta do około 60% przy powtarzanym podawaniu. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u słabo metabolizujących obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe maksymalne stężenia, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
biodostępność, biodostępność substancji czynnej, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, Helicid, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid 40 40 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Helicid 40, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim, 97% wiązaniem z białkami osocza. Metabolizm omeprazolu odbywa się całkowicie w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19, odpowiedzialny za powstanie hydroksyomeprazolu, oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4, który generuje sulfon omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki, poniżej 1 godziny, co zapobiega kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki jako metabolity) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, Helicid, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Omeprazol – Właściwości farmakokinetyczne
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, a po dawkach wielokrotnych wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje lekowe związane z hamowaniem tego enzymu. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe Cmax, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 h), a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem (~20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, eliminacja leku, forma parenteralna, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Sagalix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce i wzrostem do 60% przy wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się całkowicie w wątrobie, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz CYP3A4 (tworzący sulfon omeprazolu). Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u wolno metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy, a Cmax 3-5 razy wyższe niż u szybko metabolizujących, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest eliminowany głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz częściowo z kałem (20%).
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka, hepatopatia, hydroksyomeprazol, indeks terapeutyczny, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, nefropatia, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ultop 10 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Ultop, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy wielokrotnym stosowaniu. Lek wykazuje niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg) i wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u wolno metabolizujących obserwuje się 5-10-krotnie wyższe AUC i 3-5-krotnie wyższe stężenia w osoczu, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność omeprazolu, całkowity metabolizm, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, kwas solny, niestabilność w środowisku kwaśnym, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – DicloDuo Combi 75 mg + 20 mg
DicloDuo Combi to preparat zawierający 75 mg diklofenaku (w formie 25 mg peletek dojelitowych i 50 mg peletek o przedłużonym uwalnianiu) oraz 20 mg omeprazolu (peletki dojelitowe). Diklofenak charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita, osiągając terapeutyczne stężenie w osoczu już po około 30 minutach, z wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) i okresem półtrwania 1-2 godziny. Metabolizowany jest do nieaktywnych metabolitów, z których 60% wydalane jest przez nerki, a około 40% z żółcią. Omeprazol, stabilny dzięki formie dojelitowej, osiąga maksymalne stężenie po 1-2 godzinach, wykazuje 97% wiązania z białkami osocza i biodostępność około 40% po jednorazowej dawce, która wzrasta do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP2C19 i częściowo CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19 na farmakokinetykę, choć bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność leku, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, DicloDuo Combi, diklofenak sodu, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletki dojelitowe, peletki o przedłużonym uwalnianiu, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizer, sól magnezowa, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agastin 20 mg 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Agastin 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność wynosi około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastając do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje międzylekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pacjent szybko metabolizujący, peletka powlekana, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, sulfon omeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole APTEO MED 20 mg
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje szybkie wchłanianie głównie w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność wynosi około 40% po pojedynczej dawce doustnej i wzrasta do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę, z możliwym wpływem pokarmu na absorpcję. Lek charakteryzuje się umiarkowaną objętością dystrybucji (~0,3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i stężenia maksymalnego 3-5-krotnie, bez konieczności modyfikacji dawki. Okres półtrwania w osoczu jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy standardowym dawkowaniu raz na dobę.
autoinhibicja metabolizmu, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja metaboliczna, izoenzym, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie metabolitów, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Progastim 20 mg
Omeprazol, substancja czynna Progastim (20 mg, kapsułki dojelitowe), wykazuje szybkie wchłanianie w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, wzrastając do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego metabolizm odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę, co jest korzystne dla bezpieczeństwa terapii.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dystrybucja leku, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowość farmakokinetyczna, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, Progastim, przyjmowanie pokarmu, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg
Omeprazol charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim (ok. 97%) wiązaniem z białkami osocza, co ogranicza jego penetrację do tkanek i wpływa na potencjalne interakcje lekowe. Lek jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 w mniejszym stopniu. Polimorfizm CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę: u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe po dawce 20 mg. Mimo to, standardowe dawkowanie omeprazolu pozostaje niezmienione. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki (<1 godzina), co zapobiega kumulacji przy podawaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, niewydolność nerek, okres półtrwania leku, omeprazol sodowy, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, rekonstytucja leku, roztwór do infuzji, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Sagalix dostępnego w kapsułkach dojelitowych (10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce wynosi około 40%, a po wielokrotnym podawaniu wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 (tworzący hydroksyomeprazol) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku – u słabo metabolizujących (3% populacji białej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja z osocza, hydroksyomeprazol, interakcje lek-lek, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, otoczka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, słabo metabolizujący, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, szybkość eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid 20 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Helicid 20, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19 na farmakokinetykę – u osób słabo metabolizujących AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja następuje głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
biodostępność leku, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, ogólnoustrojowa biodostępność, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol 20 mg 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na polimorfizm CYP2C19 i potencjalne interakcje metaboliczne. U osób słabo metabolizujących CYP2C19, AUC i Cmax omeprazolu są odpowiednio 5-10 i 3-5 razy wyższe, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania leku w osoczu jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, dawkowanie omeprazolu, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm enzymu CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, sulfon omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losec 20 mg
Omeprazol, substancja czynna Losecu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastającą do 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek jest silnie wiązany z białkami osocza (~97%) i wykazuje pozorną objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na farmakokinetykę leku. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC omeprazolu jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, z wydalaniem głównie przez mocz (80% w postaci metabolitów) i kał.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, degradacja w żołądku, dystrybucja w organizmie, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, sól magnezowa, sulfon omeprazolu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 40 mg
Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem głównie w jelicie cienkim (3-6 h), z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowej dawce wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania raz na dobę wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i stosunkowo niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz częściowo przez CYP3A4 (sulfon omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 istotnie wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” obserwuje się 3-5-krotnie wyższe Cmax i 5-10-krotnie większe AUC w porównaniu do „szybko metabolizujących”, jednak nie wprowadzono odrębnych zaleceń dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa zależność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Biofarm 20 mg
Omeprazol, dostępny w kapsułkach dojelitowych 20 mg i 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, a całkowity czas wchłaniania wynosi 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, natomiast podczas wielokrotnego podawania wzrasta do około 60%, co ma znaczenie kliniczne w terapii długoterminowej. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,3 l/kg masy ciała) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (97%). Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19 oraz CYP3A4, co wpływa na znaczne różnice farmakokinetyczne u osób słabo metabolizujących CYP2C19 (AUC 5-10-krotnie wyższe, Cmax 3-5-krotnie wyższe), jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
AUC, biodostępność leku, CYP3A4, cytochrom P450, enzym metabolizujący, farmakokinetyka nieliniowa, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, słaby metabolizer, stężenie omeprazolu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol 20 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Polprazol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg, a lek wykazuje wysokie (około 97%) wiązanie z białkami osocza. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne ze względu na potencjalne interakcje lekowe i zmienność genetyczną metabolizmu. Okres półtrwania leku jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja następuje głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (około 80%) i kałem (około 20%).
AUC, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, krzywa stężenia w czasie, metabolizm pierwszego przejścia, mikrogranulki, niewydolność nerek, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol, słaby metabolizator, sulfon omeprazolu, szybki metabolizator, układ enzymatyczny, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Mercapharm 20 mg
Omeprazol Mercapharm w dawce 20 mg, podawany w formie kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje powstawanie metabolitów hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny oraz Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletka dojelitowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, słaby metabolizer, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów z moczem, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Sandoz 40 mg
Omeprazol, podawany dożylnie w dawce 40 mg (Omeprazole Sandoz), charakteryzuje się pozorną objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza na poziomie 97%. Lek jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującym udziałem CYP2C19 w powstawaniu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę omeprazolu, powodując u słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) wzrost AUC 5-10-krotny oraz maksymalnego stężenia w osoczu 3-5-krotny po dawce 20 mg, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki, poniżej 1 godziny, co zapobiega kumulacji leku przy podawaniu raz na dobę.
AUC, białko osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, całkowity metabolizm, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, hydroksyomeprazol, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, kompetycyjne hamowanie, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, osmolarność, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm genetyczny, pozorna objętość dystrybucji, rekonstytucja, słaby metabolizm, sulfon omeprazolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol PPH 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Polprazol PPH (40 mg, kapsułki dojelitowe), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 godzin) z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność po podaniu jednorazowym wynosi około 40%, natomiast przy dawkowaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%, co jest wynikiem hamowania własnego metabolizmu. Lek wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji 0,3 l/kg) i silne wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19, który u osób słabo metabolizujących powoduje 3-10-krotnie wyższe wartości AUC i Cmax, bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 godzina), a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność omeprazolu, biodostępność po podaniu jednorazowym, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas osiągnięcia Cmax, droga eliminacji, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie CYP2C19, hydroksyomeprazol, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, mikrogranulki, nieliniowa zależność farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol PPH, słaby metabolizer, sulfon omeprazolu, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heligen Neo 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Heligen Neo dostępnego w kapsułkach dojelitowych (20 mg i 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a omeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Okres półtrwania leku w osoczu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki, podawanie wielokrotne, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, sól magnezowa, środowisko kwaśne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, sulfon omeprazolu, układ enzymatyczny, wchłanianie, wiązanie z białkami, wolny metabolizm, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie żółciowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Relumo 20 mg
Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych o dawce 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu i wzrostem do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 L/kg. Omeprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób wolno metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i Cmax 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacji wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol Acidcontrol 10 mg
Omeprazol, substancja czynna Polprazol Acidcontrol w dawce 10 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego (3-6 godzin) i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce wynosi około 40%, natomiast po dawkach wielokrotnych wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (około 97%). Omeprazol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje lekowe, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC i maksymalne stężenia w osoczu są odpowiednio 5-10 i 3-5 razy wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
AUC, białka osocza, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, jelito cienkie, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm spowolniony, mikrogranulki dojelitowe, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, Polprazol, sulfon omeprazolu, wydalanie nerkowe, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Medreg 10 mg
Omeprazol, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg w postaci kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po jednorazowym podaniu wynosi około 40%, zwiększając się do około 60% przy podawaniu wielokrotnym, co wskazuje na kumulacyjny efekt. Lek wiąże się w 97% z białkami osocza i wykazuje umiarkowaną dystrybucję (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na farmakokinetykę leku. U osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe niż u osób szybko metabolizujących, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, hydroksyomeprazol, inhibicja enzymatyczna, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, kwas solny, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, polimorfizm genetyczny, stężenie leku w osoczu, sulfon omeprazolu, szlak eliminacji, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ortanol 40 Plus 40 mg
Ortanol 40 Plus zawiera omeprazol w dawce 40 mg w formie kapsułek dojelitowych, co chroni substancję czynną przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka. Omeprazol charakteryzuje się szybkim wchłanianiem głównie w jelicie cienkim, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny i czasem wchłaniania 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a po podawaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg). Omeprazol jest metabolizowany w 100% przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, co determinuje jego potencjał do interakcji lekowych, zwłaszcza z substratami CYP2C19. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC nawet 5-10-krotny oraz maksymalnego stężenia w osoczu 3-5-krotnie, jednak dawkowanie pozostaje bez zmian.
AUC, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, granulki dojelitowe, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, kumulacja leku, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie osoczowe, sulfon omeprazolu, wydzielanie żółciowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność dawka-odpowiedź - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – HELICID 40 mg
Omeprazol, substancja czynna leku HELICID 40 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg oraz wysokim (ok. 97%) wiązaniem z białkami osocza. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez izoenzym CYP2C19, odpowiedzialny za powstawanie hydroksyomeprazolu, oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4, który katalizuje powstawanie sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC po dawce 20 mg jest 5-10-krotnie wyższe, a Cmax 3-5-krotnie wyższe niż u szybko metabolizujących, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Omeprazol wykazuje szybki klirens osoczowy (30-40 l/h) i krótki okres półtrwania (<1 h), z całkowitą eliminacją między dawkami i brakiem kumulacji przy podawaniu raz na dobę. Metabolity wydalane są głównie przez nerki (ok. 80%) oraz z kałem.
biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hamowanie wydzielania kwasu solnego, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm szybki, metabolizm wątrobowy, metabolizm wolny, objętość dystrybucji, obniżona czynność nerek, okres półtrwania, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prazol 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu PRAZOL 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, która wzrasta do około 60% przy podawaniu wielokrotnym raz na dobę. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz CYP3A4, co determinuje znaczne różnice farmakokinetyczne u osób wolno metabolizujących (3-20% populacji), u których AUC i stężenia w osoczu mogą być 5-10 i 3-5-krotnie wyższe odpowiednio, jednak bez konieczności rutynowej modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi mniej niż 1 godzinę, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, co zapobiega kumulacji przy standardowym schemacie dawkowania.
biodostępność po podaniu jednorazowym, biodostępność substancji czynnej, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, hamowanie enzymu, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, krzywa stężenia w osoczu, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, peletki powlekane, polimorfizm genetyczny, sekrecja kwasu solnego, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolno metabolizujący - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prenome 10 mg
Omeprazol, substancja czynna w produkcie Prenome (kapsułki dojelitowe 10 mg, 20 mg, 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach. Biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, a przy podawaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest metabolizowany całkowicie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę: u słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a Cmax 3-5-krotnie wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku jest krótki (<1 h), a omeprazol nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę.
biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2C19, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, niestabilność w środowisku kwaśnym, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, osoby słabo metabolizujące, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, powlekane peletki, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Opral 40 mg/ fiolkę
Omeprazol charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją w tkankach (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała) oraz bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (około 97%), co może wpływać na jego biodostępność i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, przy czym polimorfizm genetyczny CYP2C19 znacząco wpływa na farmakokinetykę leku – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie wyższe, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem. Pomimo tych różnic, nie zaleca się modyfikacji dawkowania w zależności od statusu metabolizującego. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/h, a okres półtrwania jest krótki (<1 godzina), co zapobiega kumulacji leku przy dawkowaniu raz na dobę. Omeprazol jest eliminowany głównie z moczem (80% w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu z kałem (20%).
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polprazol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Polprazol Max 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu wynosi około 40%, natomiast przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę wzrasta do około 60%. Lek jest podawany w formie kapsułek dojelitowych, co chroni substancję czynną przed degradacją w środowisku kwaśnym żołądka. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (około 97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, oraz częściowo przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych i zmienności farmakokinetycznej u pacjentów.
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, omeprazol, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioprazol Bio Max 20 mg
Omeprazol, zawarty w leku Bioprazol Bio Max w dawce 20 mg w postaci kapsułek dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastającą do około 60% przy podawaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje potencjalne interakcje metaboliczne. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i Cmax 3-5-krotny, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania (t₁/₂) omeprazolu wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem.
biodostępność doustna, cytochrom P450, eliminacja nerkowa, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, okres półtrwania, peletka dojelitowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słabe metabolizowanie, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gasec-20 Gastrocaps 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Gasec-20 Gastrocaps, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po jednorazowym podaniu i wzrostem do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek jest podawany w formie kapsułek z powlekanymi peletkami, co chroni go przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (około 97%). Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4, co determinuje jego farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez mocz (80% dawki jako metabolity) i w mniejszym stopniu przez kał (około 20%).
AUC, białka osocza, biodostępność leku, biodostępność ogólnoustrojowa, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, eliminacja z osocza, hydroksyomeprazol, interakcja kompetycyjna, jelito cienkie, klirens ogólnoustrojowy, kwas solny, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki powlekane, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 20 mg
Omeprazol charakteryzuje się niestabilnością w środowisku kwaśnym, dlatego podawany jest w formie kapsułek z powlekanymi peletkami, co chroni substancję przed degradacją w żołądku. Wchłanianie zachodzi głównie w jelicie cienkim, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, a okres wchłaniania trwa 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a przy dawkowaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%. Omeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego objętość dystrybucji u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19 (polimorficzny) oraz CYP3A4, z wydalaniem około 80% dawki z moczem w postaci metabolitów i 20% z kałem.
białka osocza, biodostępność, cytochrom P450, eliminacja omeprazolu, eliminacja z osocza, farmakokinetyka omeprazolu, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, klirens ogólnoustrojowy, krzywa stężenia w czasie, kwas solny, metabolity, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, powlekane peletki, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, system enzymatyczny, trudność w połykaniu, wiek podeszły, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ortanol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Ortanol MAX 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność ogólnoustrojowa wynosi około 40% po jednorazowym podaniu doustnym i wzrasta do około 60% przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (97%) oraz objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez układ cytochromu P450, przede wszystkim izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u tzw. „słabo metabolizujących” pacjentów 5-10-krotny wzrost AUC i 3-5-krotny wzrost maksymalnego stężenia w osoczu, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
AUC, białko osocza, biodostępność, biodostępność ogólnoustrojowa, biotransformacja leku, CYP2C19, cytochrom P450, eliminacja z osocza, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, osoba szybko metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Helicid Forte 40 mg
Omeprazol w dawce 40 mg (Helicid Forte) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pierwszej dawce i wzrostem do 60% przy kolejnych dawkach, co wynika z nasycenia metabolizmu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego CYP2C19, co u osób wolno metabolizujących prowadzi do 5-10-krotnie wyższej wartości AUC i 3-5-krotnie wyższego maksymalnego stężenia leku, jednak bez konieczności zmiany dawkowania. Okres półtrwania eliminacyjnego jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu dobowym; metabolity wydalane są głównie przez nerki (80%) i częściowo z kałem.
biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, kapsułka dojelitowa, klirens ustrojowy, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki dojelitowe, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, powinowactwo enzymatyczne, proces farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizer, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Genoptim 40 mg
Omeprazol, podawany w formie kapsułek dojelitowych (40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność leku wynosi około 40% po pojedynczej dawce, a podczas terapii przewlekłej wzrasta do około 60%, co jest związane z adaptacyjnymi zmianami metabolizmu. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a omeprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4 jako szlaku drugorzędowego, co determinuje powstawanie hydroksyomeprazolu i sulfonu omeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 znacząco wpływa na farmakokinetykę leku, powodując u „słabo metabolizujących” pacjentów (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) 5-10-krotny wzrost AUC i 3-5-krotnie wyższe Cmax, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, białko osocza, biodostępność, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, hydroksyomeprazol, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm omeprazolu, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne, sulfon omeprazolu, wchłanianie omeprazolu, wiek podeszły, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heligen Neo 40 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Heligen Neo dostępnego w dawkach 20 mg i 40 mg w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a po wielokrotnym podaniu wzrasta do około 60%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Omeprazol jest metabolizowany głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4, co determinuje istotne różnice farmakokinetyczne u osób z różnym fenotypem metabolizmu. U osób słabo metabolizujących CYP2C19 AUC może być 5-10 razy większe, a maksymalne stężenia w osoczu 3-5 razy wyższe, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~80%) i kałem.
AUC, biodostępność omeprazolu, CYP2C19, CYP3A4, dysfunkcja nerki, eliminacja omeprazolu, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym cytochromu P450, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, nieliniowość farmakokinetyczna, okres półtrwania w osoczu, omeprazol, osoba słabo metabolizująca, polimorfizm genetyczny, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazole Noridem 40 mg
Omeprazol Noridem 40 mg, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do infuzji, charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała oraz wysokim (97%) wiązaniem z białkami osocza. Lek jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450, głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą CYP2C19 w powstawaniu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm genetyczny CYP2C19 znacząco wpływa na farmakokinetykę – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10-krotnie, a maksymalne stężenie w osoczu 3-5-krotnie wyższe niż u osób z aktywnym enzymem, co jednak nie wymaga zmiany dawkowania. Klirens osoczowy wynosi 30-40 l/godz., a okres półtrwania jest krótki, poniżej 1 godziny, bez kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę.
białka osocza, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, farmakokinetyka nieliniowa, farmakoterapia geriatryczna, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcja metaboliczna, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizer, sulfon omeprazolu, tempo eliminacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sagalix 10 mg
Omeprazol, substancja czynna Sagalix, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z jelita cienkiego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, z biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce doustnej, wzrastającą do 60% po wielokrotnym podawaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) oraz pozorną objętość dystrybucji około 0,3 l/kg. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez polimorficzny enzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co determinuje znaczne różnice farmakokinetyczne międzyosobnicze – u osób słabo metabolizujących (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy wyższe, a maksymalne stężenia 3-5 razy wyższe niż u osób z aktywnym CYP2C19. Pomimo tych różnic, nie jest konieczna modyfikacja dawkowania w praktyce klinicznej. Okres półtrwania eliminacji wynosi poniżej 1 godziny, a lek jest całkowicie eliminowany między dawkami, co wyklucza kumulację przy podawaniu raz na dobę.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność omeprazolu, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, jelito cienkie, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent słabo metabolizujący, pacjent szybko metabolizujący, polimorfizm genetyczny, powinowactwo do białek osocza, stężenie w osoczu, sulfon omeprazolu, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioprazol 40 mg
Omeprazol, substancja czynna Bioprazolu 40 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach oraz biodostępnością około 40% po pojedynczej dawce doustnej, która wzrasta do około 60% przy dawkowaniu wielokrotnym. Lek wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza i objętość dystrybucji około 0,3 l/kg masy ciała. Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19 (powstawanie hydroksyomeprazolu) oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4 (powstawanie sulfonu omeprazolu). Polimorfizm genetyczny CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę, powodując u osób słabo metabolizujących wzrost AUC 5-10-krotny i maksymalnych stężeń 3-5-krotny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania leku wynosi poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (około 80%) i kałem (około 20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, dystrybucja w organizmie, hydroksyomeprazol, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, metabolizm omeprazolu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, omeprazol, podeszły wiek, pole pod krzywą stężenie-czas, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Goprazol Max 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Goprazol Max, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim (3-6 h) z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, a jego biodostępność po pojedynczej dawce doustnej wynosi około 40%, wzrastając do około 60% przy wielokrotnym podawaniu raz na dobę. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Omeprazol jest całkowicie metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, głównie przez polimorficzny izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co prowadzi do powstania głównego metabolitu hydroksyomeprazolu. Polimorfizm CYP2C19 wpływa na farmakokinetykę – u „słabo metabolizujących” (3% populacji kaukaskiej, 15-20% azjatyckiej) AUC jest 5-10 razy większe, a Cmax 3-5 razy większe niż u osób z aktywnym enzymem, jednak nie wymaga to zmiany dawkowania. Okres półtrwania omeprazolu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci metabolitów) oraz w mniejszym stopniu przez kał (20%).
biodostępność omeprazolu, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcje międzylekowe, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w wieku podeszłym, peletki dojelitowe, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2C19, substancja czynna, sulfon omeprazolu, układ cytochromu P450, wchłanianie omeprazolu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bioprazol Bio Control 10 mg
Omeprazol, substancja czynna Bioprazolu Bio Control, jest podawany w formie kapsułek dojelitowych zawierających 10 mg substancji, co chroni lek przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka. Wchłanianie omeprazolu odbywa się szybko w jelicie cienkim, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, a proces trwa 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowej dawce wynosi około 40%, a przy stosowaniu wielokrotnym wzrasta do około 60%. Lek charakteryzuje się umiarkowaną dystrybucją (objętość dystrybucji około 0,3 l/kg) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (około 97%). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, co ma znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych, zwłaszcza u pacjentów z polimorfizmem genetycznym CYP2C19, u których AUC może być 5-10 razy wyższe, a maksymalne stężenia 3-5 razy wyższe niż u osób szybko metabolizujących.
AUC, biodostępność ogólnoustrojowa, biodostępność substancji czynnej, cytochrom P450, hydroksyomeprazol, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, omeprazol, peletka dojelitowa, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Omeprazol Medreg 40 mg
Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po 1-2 godzinach, a jego biodostępność wynosi około 40% po jednorazowym podaniu doustnym, wzrastając do około 60% przy powtarzanym dawkowaniu. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,3 l/kg). Metabolizm omeprazolu odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, z dominującą rolą polimorficznego CYP2C19, co implikuje potencjalne interakcje lekowe i zmienność farmakokinetyczną w populacji. Okres półtrwania eliminacyjnego jest krótki (<1 godzina), a lek nie kumuluje się przy dawkowaniu raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 80% dawki) w postaci metabolitów, reszta przez żółć i kał.
AUC, biodostępność leku, biodostępność ogólnoustrojowa, cytochrom P450, farmakokinetyka omeprazolu, hydroksyomeprazol, inhibitor pompy protonowej, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, jelito cienkie, kapsułka dojelitowa twarda, klirens ogólnoustrojowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, sulfon omeprazolu, wchłanianie leku, wydzielanie kwasu solnego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby