dysfunkcja nerki

Dysfunkcja nerki oznacza zaburzenie prawidłowego funkcjonowania tego narządu, co może przejawiać się różnym stopniem upośledzenia jego zdolności do filtracji krwi, wydalania toksyn, regulacji gospodarki wodno-elektrolitowej oraz kwasowo-zasadowej.

W praktyce klinicznej dysfunkcja nerki może być ostra (AKI – acute kidney injury) lub przewlekła (CKD – chronic kidney disease). Ostra dysfunkcja rozwija się w ciągu godzin lub dni i charakteryzuje się nagłym wzrostem stężenia kreatyniny i/lub mocznika w surowicy, często z towarzyszącą oligurią lub anurią. Przewlekła dysfunkcja nerki definiowana jest jako utrzymujące się ponad 3 miesiące nieprawidłowości w budowie lub funkcji nerek, mające implikacje dla zdrowia pacjenta.

Diagnostyka dysfunkcji nerek obejmuje ocenę parametrów biochemicznych (kreatynina, mocznik, GFR), badanie ogólne moczu, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Przyczyny dysfunkcji mogą być przednerkowe (np. hipowolemia, niewydolność serca), nerkowe (np. ostre uszkodzenie kanalików nerkowych, kłębuszkowe zapalenie nerek) lub zanerkowe (np. obstrukcja dróg moczowych).

Leczenie dysfunkcji nerek zależy od jej przyczyny, stopnia zaawansowania i charakteru (ostra czy przewlekła). Może obejmować leczenie przyczynowe, optymalizację gospodarki wodno-elektrolitowej, farmakoterapię, a w zaawansowanych przypadkach – leczenie nerkozastępcze (dializa) lub przeszczepienie nerki.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl