inhibitor XO

Inhibitory oksydazy ksantynowej (XO) to grupa leków stosowanych głównie w leczeniu dny moczanowej. Ich mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu oksydazy ksantynowej, który odpowiada za przekształcanie hipoksantyny w ksantynę, a następnie ksantyny w kwas moczowy.

Najczęściej stosowanymi inhibitorami XO są allopurynol oraz febuksostat. Allopurynol, będący analogiem hipoksantyny, był pierwszym szeroko stosowanym lekiem z tej grupy. Febuksostat, niepurynowy selektywny inhibitor XO, wykazuje większą skuteczność w obniżaniu stężenia kwasu moczowego i może być stosowany u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek.

Inhibitory XO znajdują zastosowanie nie tylko w leczeniu dny moczanowej, ale również w zapobieganiu nefropatii związanej z kwasem moczowym oraz w terapii zespołu rozpadu guza nowotworowego. Badania wskazują również na potencjalne korzyści tych leków w chorobach sercowo-naczyniowych ze względu na ich działanie przeciwutleniające, gdyż oksydaza ksantynowa jest źródłem reaktywnych form tlenu.

Przy stosowaniu inhibitorów XO należy monitorować funkcję nerek oraz wątroby. Najczęstsze działania niepożądane obejmują wysypki skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz, rzadziej, ciężkie reakcje nadwrażliwości. Interakcje lekowe mogą występować m.in. z azatiopryną, merkaptopuryną oraz niektórymi antybiotykami.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat Aurovitas 80 mg

Febuxostat Aurovitas jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu dny moczanowej i hiperurykemii. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co skutkuje obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat w dawkach 40-240 mg/dobę wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu (300/100 mg/dobę). Odsetek pacjentów z poziomem kwasu moczowego <6,0 mg/dl wynosił odpowiednio do dawki febuksostatu: 40-67%, podczas gdy w grupie allopurynolu było to 22-42%. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2 tygodnia leczenia, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz wysokim wyjściowym stężeniem kwasu moczowego (≥10 mg/dl) febuksostat również wykazywał przewagę nad allopurynolem. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość efektu i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej oraz redukcję guzków dnawych.
choroba naczyń obwodowych, deaminaza guaniny, dekarboksylaza monofosforanu orotydyny, dna moczanowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, fosforylaza nukleozydów purynowych, guzek dnawy, hiperurykemia, hipoksantyna, inhibitor XO, kwas moczowy w surowicy, metabolizm puryn, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja, test czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat MSN 80 mg

Febuksostat MSN jest silnym, niepurynowym, selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (XO), stosowanym w leczeniu hiperurykemii i dny moczanowej. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu XO, co skutkuje znacznym obniżeniem stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi. W badaniach klinicznych fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat w dawkach 40-120 mg/dobę wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu (300/100 mg/dobę). W badaniu APEX odsetek pacjentów z poziomem kwasu moczowego <6,0 mg/dl wynosił odpowiednio 48% (80 mg) i 65% (120 mg) vs 22% dla allopurynolu, a w badaniu FACT 53% (80 mg) i 62% (120 mg) vs 21%. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia leczenia i utrzymywał się przez cały okres terapii. Febuksostat wykazuje skuteczność także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min), gdzie przewyższa allopurynol w redukcji hiperurykemii.
ciężkie zdarzenie niepożądane, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hiperurykemia, inhibitor XO, klirens kreatyniny, kwas moczowy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, oksydaza ksantynowa, pochodna 2-aryltiazolu, selektywny inhibitor, stężenie kwasu moczowego, udar, zaburzenia czynności nerek, zaostrzenie dny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Denofix 80 mg

Denofix zawiera febuksostat, selektywny, niepurynowy inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), stosowany w leczeniu dny moczanowej i hiperurykemii. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu katalizującego przemianę hipoksantyny i ksantyny do kwasu moczowego, co skutkuje obniżeniem jego stężenia w surowicy. Preparat dostępny jest w tabletkach po 80 mg febuksostatu półwodnego. W trzech kluczowych badaniach fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) febuksostat wykazał wyższą skuteczność w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego < 6 mg/dl (357 μmol/l) w porównaniu do allopurynolu, z odsetkiem pacjentów osiągających ten cel odpowiednio do 63% dla dawki 120 mg febuksostatu i 22% dla allopurynolu. Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia terapii, a utrzymywał się przez cały okres leczenia, także u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-89 ml/min). W badaniach długoterminowych (EXCEL, FOCUS) potwierdzono stabilność efektu i zmniejszenie częstości zaostrzeń dny moczanowej oraz redukcję guzków dnawych.
badanie kliniczne, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca z powikłaniami, deaminaza guaniny, dna moczanowa, febuksostat, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, fosforybozylotransferaza orotanowa, guzek dnawy, hiperurykemia, inhibitor XO, klirens kreatyniny, metabolizm pirymidyny, metabolizm puryn, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja naczyń, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego w surowicy, test czynności wątroby, udar, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, zaostrzenie dny, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg

Febuksostat, jako inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z merkaptopuryną i azatiopryną, gdzie hamowanie XO prowadzi do znacznego wzrostu stężenia tych leków w osoczu i ryzyka mielotoksyczności. Zaleca się redukcję dawki merkaptopuryny/azatiopryny do 20% lub mniej pierwotnej dawki, a w miarę możliwości unikanie terapii skojarzonej. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji febuksostatu (80-120 mg/dobę) z rosiglitazonem (substrat CYP2C8), teofiliną (80 mg/dobę), warfaryną, kolchicyną, indometacyną, hydrochlorotiazydem oraz lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, mimo że obserwowano opóźnienie wchłaniania i zmniejszenie Cmax febuksostatu o 32% przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających. Febuksostat jest słabym inhibitorem CYP2D6, co skutkuje wzrostem AUC dezypraminy o 22%, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania innych substratów CYP2D6.
czynnik krzepnięcia VII, enzym UGT, farmakokinetyka rosiglitazonu, febuksostat, glukuronidacja, glukuronylotransferaza, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2D6, inhibitor oksydazy ksantynowej, inhibitor XO, kwas moczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna, mielotoksyczność, N-desmetyl rosiglitazon, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oksydaza ksantynowa, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, teofilina, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Denofix 120 mg

Febuksostat, będący silnym, niepurynowym i selektywnym inhibitorem oksydazy ksantynowej (Ki <1 nmol), skutecznie obniża stężenie kwasu moczowego w surowicy, co potwierdzają liczne badania kliniczne fazy 3 (APEX, FACT, CONFIRMS) obejmujące 4101 pacjentów z dną moczanową i hiperurykemią. W badaniach tych febuksostat w dawkach 80 mg i 120 mg/dobę wykazywał istotną statystycznie przewagę nad allopurynolem (300/100 mg/dobę) w osiąganiu i utrzymywaniu stężenia kwasu moczowego <6,0 mg/dl (357 μmol/l), z odsetkiem pacjentów osiągających ten cel odpowiednio do 63% vs 22% (p < 0,001). Efekt terapeutyczny obserwowano już od 2. tygodnia leczenia, a skuteczność utrzymywała się przez cały okres terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek (kreatynina >1,5 mg/dl do ≤2,0 mg/dl) febuksostat również wykazywał przewagę nad obniżoną dawką allopurynolu (100 mg/dobę), osiągając cel terapeutyczny u 44-60% pacjentów, podczas gdy w grupie allopurynolu odsetek ten wyniósł 0%. Długoterminowe badania (EXCEL, FOCUS) potwierdziły trwałość efektu i korzystny profil bezpieczeństwa, z ponad 90% pacjentów utrzymujących stężenie kwasu moczowego <6,0 mg/dl po 3 latach terapii. Febuksostat wykazał także wyższą skuteczność w zapobieganiu i leczeniu zespołu rozpadu guza (TLS) w badaniu FLORENCE, gdzie AUC stężenia kwasu moczowego w surowicy (AUC sUA1-8) było istotnie niższe (514,0 vs 708,0 mg×h/dl; p < 0,0001) w porównaniu z allopurynolem, bez istotnych różnic w zmianach stężenia kreatyniny.
allopurynol, badanie kliniczne, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, dna moczanowa, febuksostat, guzki dnawe, hamowanie oksydazy ksantynowej, hiperurykemia, inhibitor XO, kwas moczowy w surowicy, metabolizm puryny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, ostry zespół wieńcowy, pierwszorzędowy punkt końcowy, rasburykaza, rewaskularyzacja naczyń, stężenie kreatyniny, udar, zaburzenia czynności nerek, zaostrzenie dny moczanowej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Interakcje leku – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Febuxostat, jako inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania febuksostatu z merkaptopuryną lub azatiopryną ze względu na ryzyko mielotoksyczności wynikające ze znacznego wzrostu ich stężenia w osoczu; w przypadku konieczności ko-terapii zaleca się redukcję dawki tych leków do 20% dawki standardowej. Febuxostat nie wymaga modyfikacji dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu z rosiglitazonem (substrat CYP2C8), teofiliną (80 mg/dobę), dezypraminą (substrat CYP2D6, wzrost AUC o 22% przy dawce 120 mg/dobę), kolchicyną, indometacyną, hydrochlorotiazydem czy warfaryną, gdyż badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian farmakokinetycznych ani klinicznych. Leki zobojętniające sok żołądkowy opóźniają wchłanianie febuksostatu o około 1 godzinę i zmniejszają Cmax o 32%, jednak bez wpływu na AUC, co nie wymaga zmiany schematu dawkowania.
AUC, azatiopryna, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, dna moczanowa, enzym UGT, glukuronidacja, glukuronylotransferaza, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor COX-2, inhibitor oksydazy ksantynowej, inhibitor XO, INR, kolchicyna, kwas moczowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna, metabolizm puryn, mielotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, probenecyd, rosiglitazon, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Denofix 80 mg

Febuksostat, selektywny inhibitor oksydazy ksantynowej (XO), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z lekami immunosupresyjnymi takimi jak merkaptopuryna i azatiopryna. Hamowanie XO przez febuksostat prowadzi do zwiększenia stężenia tych leków w osoczu, co znacząco podnosi ryzyko mielotoksyczności; w przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się redukcję dawki do 20% dawki wyjściowej. Febuksostat wykazuje również słabe hamowanie enzymów CYP2D6 i CYP2C8 in vitro, jednak klinicznie istotne interakcje zaobserwowano jedynie dla CYP2D6, gdzie dawka 120 mg/dobę zwiększyła AUC dezypraminy o 22%, nie wymagając jednak modyfikacji dawkowania. W badaniach klinicznych nie stwierdzono wpływu febuksostatu (80 mg/dobę) na farmakokinetykę teofiliny ani warfaryny, a także na wskaźniki krzepnięcia (INR, czynnik VII).
CYP2C8, CYP2D6, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia VII, dezypramina, dna moczanowa, enzym wątrobowy, farmakokinetyka rozyglitazonu, farmakokinetyka teofiliny, glukuronylotransferaza, hiperurykemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor glukuronidacji, inhibitor COX-2, inhibitor glukuronidacji, inhibitor oksydazy ksantynowej, inhibitor XO, kolchicyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, merkaptopuryna, mielotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksydaza ksantynowa, probenecyd, rozyglitazon, stężenie kwasu moczowego, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, teofilina, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, zaburzenie czynności wątroby

inhibitor XO

Powiązane wpisy

Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat Aurovitas 80 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Febuxostat MSN 80 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Denofix 80 mg

Interakcje leku – Febuxostat Laboratorios Liconsa 120 mg

Właściwości farmakodynamiczne – Denofix 120 mg

Interakcje leku – Febuxostat Laboratorios Liconsa 80 mg

Interakcje leku – Denofix 80 mg